บทที่ 5 พาร์ตเนอร์

               เป็นเวลากว่าสามวันแล้วที่ผมนั่งหลังขดหลังแข็งเพื่อนั่งเขียนแบบร่างธุรกิจอย่างที่ไอ้รูบี้บอก มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ สำหรับคนอย่างผมที่มีหน้าที่แค่อ่านอย่างเดียว คงเป็นเวรกรรมที่ตอนเซ็นไม่เคยใส่ใจรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ทั้งที่มันต้องใช้ความพยายามอย่างมากเลยแท้ ๆ

              ในร่างธุรกิจของผมรายละเอียดคร่าว ๆ ก็มีเกี่ยวกับบริษัทที่ผมต้องการที่จะจัดทำ จุดประสงค์ กลุ่มเป้าหมายของลูกค้า การจดจำหน่ายหุ้นสามัญ บลา ๆ ๆ เยอะแยะไปหมดจนผมตาลาย

               ดีที่ผมพอจะมีพื้นฐานด้านบริหารมาบ้าง แต่อย่างน้อยการจะจดขึ้นชื่อบริษัทที่ไม่ใช่ธุรกิจเจ้าของคนเดียวก็ต้องมีหุ้นส่วนหรือคู่ค้าทางธุรกิจด้วยเนี่ยสิ

               ไอ้รูบี้บอกว่าถ้าผมเกลี้ยกล่อมคุณริกะได้มันจะยอมร่วมหุ้นด้วย ผมเลยต้องกัดฟันนั่งทำต่อไป

               กลางคืนแคสต์เกม นอนไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องตื่นมาทำแบบร่างบ้าบอนี่อีก ผมพยายามตบที่แก้มของตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ ให้ตายสินอนน้อยแล้วหัวร้อนชะมัดเลย

               ผมเอื้อมมือควานหาแก้วกาแฟข้างตัวแต่พบว่ามันหมด แล้ว เนี่ยผมซัดกาแฟแก้วที่สามของวันหมดไปแล้วเหรอเนี่ย ทำไมไม่เห็นจะรู้ตัวเลย ผมพ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิด เหมือนว่าช่วงนี้ร่างกายผมมันจะชอบหงุดหงิดง่ายอยู่บ่อยครั้ง จากแต่ก่อนผมว่าผมค่อนข้างเป็นคนที่ใจเย็นมากแล้วนะ

                แต่แล้วผมก็ต้องหรี่ตามองอีกครั้งเมื่อพบว่าในห้องครัวของตัวเองไม่มีกาแฟเหลือเลยสักซอง ไม่มีผงกาแฟเหลือเลยสักน้อย ผมแต่เก็บความขุ่นเคืองเอาไว้ในใจกลายเป็นเพียงเสียงที่ลอดออกมาตามไรฟันแล้วก็เดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อหยิบเสื้อคลุมและโทรศัพท์มือถือเพื่อที่จะเดินลงไปยังร้านสะดวกซื้อด้านล่าง

               ในขณะที่ประตูลิฟต์กำลังเปิดออกผมก็ต้องแปลกใจ

เมื่อคนที่ยืนอยู่หน้าประตูลิฟต์คือคุณริกะ เธอเองก็แปลกใจเหมือนกันที่เจอผมในสภาพนี้

               “นี่เพิ่งบ่ายสองเอง คุณริกะเลิกงานแล้วเหรอครับ” ผมก้าวเท้าออกมาจากประตูลิฟต์ หญิงสาวพยักหน้าหน่อย ๆ เหมือนว่าอ่อนแรง

               “แล้วคุณธันวาล่ะคะ ลงมาหาของทานเหรอคะ” ดูก็รู้ว่าสภาพผมนั้นไม่น่าจะออกไปข้างนอกได้เลย

               “ครับ มาหากาแฟดื่มน่ะ”

               “ดีเลยค่ะ ฉันก็อยากดื่มกาแฟเหมือนกัน”

               “ครับ เวลานี้เนี่ยนะ”

               “ค่ะ ทีคุณยังดื่มกาแฟตอนนี้ได้เลย” ผมลังเลเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะพยักหน้า พวกเราเลยเดินไปที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งที่อยู่ในตัวคอนโดมิเนียมแล้วหามุมเพื่อนั่งดื่มกัน

               กาแฟแก้วที่สามของวันเป็นกาแฟร้อนเพราะผมรู้สึกว่ามันเข้มข้นและได้ผลกว่ากาแฟใส่น้ำแข็งที่มันจะเจือจางเมื่อเจอกับความร้อนของประเทศไทยแล้วทำให้น้ำแข็งละลาย

               คุณริกะสั่งลาเต้ร้อนมาดื่ม เธอค่อย ๆ จิบช้า ๆ แววตาของเธอเหมือนเหม่อลอยราวกับว่ามีเรื่องให้คิดอยู่ตลอดเวลา

              “คุณริกะมีแฟนหรือเปล่าครับ” เธอช้อนสายตากลับมามองผมในทันควันพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่ผมเผลอถามอะไรออกไปโดยไม่ทันได้คิดอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย

             “แล้วคุณคิดว่าฉันมีไหมล่ะคะ”

             “ไม่รู้สิครับ แต่ผมเดาว่าคงจะไม่มี”

             “ระดับอย่างฉันเนี่ยนะคะ จะไม่มีใครเข้าหาเลย” คุณริกะหัวเราะอย่างขบขัน

             “ไม่ใช่ว่าเพราะไม่มีใครเข้าหาหรอกครับ แต่ที่ผมคิดว่าคุณริกะยังโสดก็เพราะว่าคุณคงคัดผู้ชายที่จะคบหาดูใจกับคุณอย่างดีเลย”

             “ไม่จริงหรอกค่ะ” เธอส่ายหน้าทำเอาผมรู้สึกแปลกใจกับคำตอบของเธอเล็กน้อย “ฉันกำลังรอคนคนหนึ่งอยู่ค่ะ”

             “รอ?” ผมชะงักกันคำตอบของเธอ “เขาคนนั้นคงจะดีมากเลยสินะครับ”

             “ฉันมีทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง ไม่จำเป็นต้องหาคนที่เลิศเลอเพอร์เฟ็กต์อะไรหรอกค่ะ ฉันอยากได้เพียงแค่คนที่รักฉันจากใจจริง ๆ คนที่สามารถพึ่งพากันและกัน เดินไปข้างหน้าด้วยกันได้ แค่นั้นเอง”

             “คำตอบสมกับเป็นคุณริกะเลยนะครับ” ผมยกยิ้มหน่อย ๆ ก่อนจะยกกาแฟขึ้นมาจิบแต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะถูกน้ำร้อนลวกปากเสียอย่างนั้น ชีวิตผมนี่มัน อยากจะหลั่งน้ำตาลูกผู้ชายออก มาชะมัด

             “คุณไม่ค่อยได้นอนเหรอคะ”

             “มันดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอครับ” ผมหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะส่งยิ้มเจื่อนให้เจ้าของคำถามเมื่อครู่ “ผมกำลังเขียนแบบร่างธุรกิจอยู่น่ะครับ”

             “มิน่าล่ะ ถึงได้หายหน้าหายตาไปเลย” เหมือนเธอจะพึมพำอะไรสักอย่างที่ผมฟังไม่ค่อยได้ศัพท์นัก

             “คุณริกะว่าอย่างไรนะครับ”

             “เปล่าหรอกค่ะ ถ้าหากว่าคุณทำเสร็จแล้ว คุณต้องเสนอฉันเป็นคนแรกนะคะ” เธอว่าด้วยแววตาที่ดูจะเป็นประกายกว่าในตอนแรก

              อยากรู้จังไปเจอเรื่องหนักหนาอะไรมาหรือเปล่านะ แต่ทำไมเธอเหมือนดาวที่เปล่งประกายไม่มีวันดับเลยล่ะ

              “ถ้าคุณริกะว่าอย่างนั้น ผมจะเข้าไปพบคุณริกะอย่างเป็นทางการอีกทีนะครับ” เธอยกยิ้มสุขุมอย่างเคย

              “ฉันจำได้ว่าคุณแคสต์เกม ไม่ทราบว่าเป็นแนวอะไรเหรอคะ”

“ตอนแรกผมก็เล่นแนวสร้างบ้าน...”

              “เอ่อ... มันตกเทร็นด์ไปแล้วนะคะนั่น” ผมแทบจะหัวทิ่ม “หาไม้สร้างบ้าน ลงเหมือง สู้กับมอนสเตอร์ คุณไม่ได้ศึกษาการตลาดช่วงนี้เหรอคะ”

              “แอบเจ็บอยู่เหมือนกันนะครับ” ผมยกยิ้มเจื่อน “ตอนนี้ผมหันมาแคสต์เกมผีแทนแล้วล่ะครับ”

              “การตลาดเดี๋ยวนี้เขาชอบเกมแนวเนื้อเรื่องกันนะคะ”

              “เอ๊ะ” มือที่ยกกาแฟขึ้นมาดื่มหยุดชะงัก ผมเงยหน้าขึ้น มามองคุณริกะอย่างไม่น่าเชื่อ “คุณไปศึกษาข้อมูลมาเหรอครับ”

              “ถ้าอยากลงทุน ฉันก็ควรจะมีความรู้เรื่องนี้บ้างถูกไหมล่ะคะ” เธอยักไหล่อย่างไหวติง

              “อ่า จริงด้วยนะครับ”

              “ที่จริงฉันก็พอจะรู้จักนักเขียนเนื้อเรื่องดี ๆ อยู่คนหนึ่งนะคะ” ผมถึงกับตาวาว

              “ใครเหรอครับ”

              “ไว้เราเป็นพาร์ตเนอร์ทางธุรกิจกันเมื่อไหร่ ฉันจะแนะนำให้รู้จักก็แล้วกันนะคะ” ผมพยักหน้ารับทราบ

              “ได้ครับ เอาอย่างที่คุณริกะว่าเลย”

              “อย่างนั้นคุณธันวาก็ต้องพยายามหน่อยแล้วนะคะ” เธอพูดด้วยรอยยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยืน “ฉันเลี้ยงเองนะคะ”

              “เดี๋ยวนะ ไม่ได้สิคุณ” ผมว่าก่อนจะรีบลุกตามเธอแต่กลับถูกเธอมองสายตาเฉียบคมจนผมเผลอหยุดชะงัก อะไรกันแววตาที่เหมือนกับคำสั่งที่ทำให้ผมแช่แข็งตัวเอง

               “ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีแล้วกันนะคะ” คุณริกะยิ้มอย่างจริงใจ ทำเอาผมรู้สึกใจสั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอหยิบกระเป๋าก่อนจะเดินออกไปจากโต๊ะทำเอาผมต้องรีบนั่งลงบนเก้าอี้แล้วยกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเอง

               โอ้โฮ ใจสั่นอย่างกับบ้านจะแตก

                                                                                  ⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦

                พาร์ตริกะ

                “จะไปไหนครับ” ฉันเดินออกมาที่ลานจอดรถของคอนโดมิเนียมด้วยความรู้สึกที่ดีกว่าทุกวันแต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีเสียงดังขึ้นจากด้านข้าง

                “พี่พนัสมาทำอะไรที่นี่คะ” ฉันขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าหนุ่มรุ่นพี่ยืนอยู่ข้างเสาภายในลานจอดรถไม่ไกลจากรถของฉันเท่าไรนัก พี่เขาเดินเข้ามาหาฉันด้วยสีหน้าที่ดูจะไม่สบอารมณ์เท่าไร

                “วันนี้ริกะเข้าคลินิกไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้รีบกลับนัก”

                “ฉันแค่มาเก็บของนิดหน่อย พี่พนัสมีอะไรหรือเปล่าคะ”

                “ริกะไม่ได้หลบหน้าพี่ใช่ไหม” ฉันถอนลมหายใจออกมาก่อนจะเสหน้าไปมองทางอื่น ทำไมต้องชอบทำตัวเกะกะสายตาขนาดนี้กันนะ

                “ทำไมฉันต้องหลบหน้าพี่ด้วยล่ะคะ”

                “ก็พี่...” พี่พนัสชะงักคำพูดของตัวเองพลางกลืนน้ำลายลงคอ ฉันพอจะเดาได้ว่าพี่เขารู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองทำอะไรลงไป และพี่เขาก็รู้ว่าฉันไม่พอใจมาก ๆ แต่ก็ยังเลือกที่จะทำ “พี่ไม่เข้าใจว่าทำไมริกะต้องโกรธพี่ด้วย พี่แค่หวังดี”

                “หวังดี? เข้าไปหาพ่อฉันแล้วบอกว่าจะแต่งงานกับฉันโดยที่ฉันยังไม่เคยเอ่ยปากว่าอยากจะแต่งงานกับพี่ นี่น่ะเหรอคะหวังดี พี่ก็รู้อยู่แก่ใจนี่คะว่าฉันไม่อยากแต่งงาน”

               “พี่รู้ว่าริกะไม่อยากแต่งงาน แต่คุณลุงคุณป้าก็พยายามหาผู้ชายที่คิดว่าเหมาะสมมาให้ริกะแต่งอยู่ดี มันจะดีกว่าไหมถ้าเกิดว่าเป็นพี่”

               “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ขอบคุณสำหรับความหวังดีของพี่พนัสนะคะ แต่ถ้าพี่จะมาคุยเรื่องที่อยากให้ฉันแต่งงานเหมือนคุณพ่อแล้วก็ พี่พนัสเก็บความหวังดีของพี่พนัสไปเถอะค่ะ” ฉันพูดเสียงแข็งก่อนจะเดินเลี่ยงชายหนุ่มไปเปิดประตูรถ

               “ริกะจะไปไหน ให้พี่ไปส่งไหมครับ” พี่พนัสว่าก่อนจะเดินตามฉันมาแต่ฉันกลับหันไปมองด้วยสายตาดุดันเพื่อห้ามปราม

               “ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ เลิกคิดว่าผู้หญิงจะไร้ค่าถ้าไม่ได้แต่งงานกับผู้ชายดี ๆ สักคนเสียที นี่มันปี 2024 แล้วนะคะ” ฉันว่าก่อนจะเข้าไปนั่งในรถแล้วปิดประตูลงก่อนจะขับรถออกไปจากลานจอดรถในทันที

                                                                         ⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦

               “แกปฏิเสธพี่พนัสเพื่อผู้ชายที่ดูจากดาวอังคารก็รู้ว่ามาหาผลประโยชน์จากแกเนี่ยนะ” นดาหรี่ตามองฉันด้วยสายตาเหลือเชื่อ

               “อย่างน้อยเขาก็เห็นประโยชน์ในตัวฉันปะวะ อย่างน้อยก็เป็นเหตุผลทางธุรกิจ ไม่ใช่เรื่องที่ฉันเป็นผู้หญิงอะ” ฉันว่าก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบเบา ๆ เพื่อซึมซับบรรยากาศโดยรอบคลอไปกับดนตรีสดที่กำลังบรรเลง

               “ฉันนี่ไม่เข้าใจความคิดแกเลยจริง ๆ นะ แกรวยขนาดนี้แทนที่จะเอาเงินไปลงทุนกับอะไรที่มันต่อยอดไปได้ไกลปะวะ จะมาลงทุนกับไอ้หมอนั่นที่เป็นคุณชายถังแตกไปทำไมกัน”

               “ก็คนมันรวยอะ เงินแค่นั้นไม่กระทบต่อชีวิตฉันด้วยซ้ำ”

               “จ้า” นดาลากเสียงยาวก่อนจะยกเหล้าขึ้นดื่มตาม “แต่ที่มากินเหล้าวันนี้ ไม่ใช่เพราะผู้ชายสองคนนี้ใช่ไหม”

               “เป็นเพราะผู้ชายแก่ ๆ คนหนึ่งที่อยู่ที่บ้านน่ะสิ” ฉันพูดไปตามตรง “แล้วก็ยายป้าคนหนึ่งที่ชอบทำเหมือนว่าเป็นแม่ฉันทั้งที่ความจริงไม่มีอะไรเทียบได้เลยด้วยซ้ำไป”

               “ถ้าพี่พนัสไม่ใช่คนที่คุณป้าเขาแนะนำให้ แกคงไม่ได้มองพี่พนัสในแง่ร้ายขนาดนี้ใช่ไหม”

               “ระหว่างฉันกับพี่พนัสมันเป็นไปไม่ได้หรอกอย่างที่ฉันเคยบอก ฉันมองเขาเป็นแค่พี่ชายจริง ๆ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าความรู้สึกของฉันกับพี่เขามันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่”

                “แล้วความรู้สึกของแกกับคุณธันวาล่ะ”

                “มันยังเร็วเกินไปที่จะมีคำเรียกปะวะ”

                “แต่ก็ดีกว่าคนรู้จักใช่ไหมล่ะ” ฉันเผยรอยยิ้มมุมปากออกมาเมื่อถูกเพื่อนรักดูออกเข้าให้แล้ว

                “ไม่เคยปิดแกได้จริง ๆ เลยสินะ”