LOGIN“ต่อให้ดาวมีแฟนเป็นตัวเป็นตนคนอยากพูดยังไงมันก็พูดอยู่ดี”
“แม่รู้ ที่แม่ให้ดาวมีแฟนเพราะแม่ไม่อยากให้ดาวเจ็บไงลูก ถ้าเขาจะรักเขารักดาวไปนานแล้ว มองคนใหม่นะลูก แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าเรากับเขามันต่างกัน”
แม่ที่ไม่ค่อยใส่ใจ ทว่ารู้ว่าฉันคิดอะไร
เปลี่ยนเรื่องพูดดีกว่า “ไหนแม่อยากกินอะไร บอกมาเดี๋ยวดาวไปซื้อให้”
“เปลี่ยนเรื่องเก่งเหลือเกิน ซื้ออะไรมาแม่ก็กินทั้งนั้น”
“งั้นรอดาวแป๊บเดียวนะ ดาวจะออกไปซื้อผัดไทยมาให้แม่”
“อืม รีบกลับมาล่ะ”
“จ้า”
เดินออกมาหน้าบ้านเจอพี่โมกำลังเข็นมอเตอร์ไซค์ออกจากรั้วบ้าน เขาจึงหันมาเอ่ยทักฉัน “ไปไหนไอ้จ๋อ”
“ซื้อผัดไทยเจ้จอมปากทางให้แม่ พี่ไปไหน”
“ไปบ้านไอ้นาว ไปด้วยกันไหม” พี่โมเอ่ยชวนเพราะเป็นทางเดียวกัน
“นานหรือเปล่า”
“ไม่นาน พี่แค่เอาของไปให้มัน เอาไง ไม่ไปพี่ไปก่อนนะ”
“ไปด้วยสิ ขี้เกียจเอารถออก” ว่าแล้วก็รีบปิดรั้วบ้านโดดซ้อนมอเตอร์ไซค์พี่โม พี่โมก็บิดเลยจ้า “นี่พี่โมมีแฟนหรือยังอะ”
ตั้งแต่จำความได้พี่โมไม่เคยพาแฟนมาบ้านสักครั้ง ไม่เคยเห็นพี่โมเมาเพราะอกหักเลย
“ไม่มี ยังหาไม่เจอ”
“โห นักฟุตบอลแบบพี่โมไม่มีแฟนนี่แปลกนะ หน้าตาก็หล่อ”
“เพราะพี่หล่อเกินไปมั้ง เลยไม่มีแฟน” พี่โมพูดติดตลก
“หืม แบบนี้ก็ได้เหรอ” หล่อเกินไปเลยไม่มีแฟนเนี่ยนะ
“ได้ดิ ทำไมจะไม่ได้ เอาจริงนะจ๋อ ไม่มีแฟนก็ดี เพราะจะให้สาวที่ไหนซ้อนท้ายก็ไม่มีปัญหาจุกจิก”
“เออ ใช่ ๆ พี่พูดถูก” ความคิดเดียวกับเฮียไฟเลย บ้านใกล้กันก็เลยติดเชื้อกันเหรอ
“แล้วจ๋ออะ มีแฟนยัง”
“ไม่อะ เพราะไม่มีนี่แหละถึงกำลังเจอปัญหา แม่ให้ดาวหาแฟนสักคน ให้หาได้ไว ๆ ด้วยนะ”
“ทำไมน้าเพ็ญบังคับจ๋อวะ ทุกทีเห็นปล่อย”
“ก็คนในวงไพ่พากันนินทาว่าดาวเป็นเด็กเฮียไฟไม่เลิกสักที แม่ก็เลยร้อนใจให้ดาวหาแฟน” ฉันกับพี่โมสนิทกันในระดับที่เล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟังได้
“งั้นก็ชวนเฮียไฟมาเป็นแฟนดิ เมื่อก่อนเฮียยังเคยเอาจ๋อไปหลอกหัวหอมเลย”
“มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ เกิดแม่จริงจังขึ้นมาจะทำยังไง บ้านยิ่งใกล้กัน ทำแบบนั้นได้ที่ไหน”
“เออเพราะบ้านใกล้กันแหละ ไม่งั้นพี่ช่วยเป็นแฟนจ๋อแล้ว”
“ค่า พูดแบบนี้คิดอะไรกับดาวไหมเนี่ย”
“อยากเดินกลับบ้านไหมไอ้จ๋อ”
“ฮาฮา โหดร้ายอ่า” ที่คุยกับพี่โมน่ะเป็นเรื่องตลก เราคุยกันทำนองนี้เป็นประจำ เราทั้งคู่ต่างคนต่างไม่ได้คิดเกินเลย
พี่โมพาฉันไปซื้อผัดไทยฝั่งตรงข้ามแล้วค่อยยูเทิร์นรถมาจอดที่หน้าร้านขายยา เป็นร้านขายยาร้านดังและเป็นร้านของครอบครัวสามีพี่หัวหอม พี่หัวหอมที่เป็นแฟนเก่าที่เฮียไฟรักมาก ฉันนั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์รอพี่โมเอาของไปให้พี่นาวกับพี่หอมในบ้าน
ระหว่างที่มองรถวิ่งสวนทางไปมา สายตาเจ้ากรรมพลันเห็นรถเปิดประทุนขับผ่านหน้าไป เจ็บจี๊ดที่หัวใจอีกแล้ว กลางวันพาฉันไปที่ต่าง ๆ ตามอกตามใจทุกอย่าง ตกกลางคืนควงผู้หญิงคนอื่น หนำซ้ำผู้หญิงที่ว่ายังเป็นช่างเสริมสวยที่เพิ่งทำสัญญาเช่าตึกแถว
หรือว่าดาวควรจะมีแฟนจริง ๆ ดาวถึงจะตัดใจจากเฮียได้
“หน้าหงอยเชียวเป็นไรอะ” พี่โมเดินออกมาจากร้านขายยาแล้วเขกมือลงที่หัวฉันเบา ๆ เพื่อเรียกสติ
“ไม่มีอะไร กลับบ้านกัน ผัดไทยแม่จะเย็นก่อน เดี๋ยวแม่ก็ต้องออกไปเล่นไพ่อีก ขืนช้าดาวได้โดนด่า”
“เค ๆ ครับ” หลังจากนั้นพี่โมขี่รถพาฉันกลับบ้าน ระหว่างทางก็มีพูดคุยถึงน้องใบบัวลูกสาวของแฟนเก่าเฮียไฟ แฟนที่เฮียไฟรักมากมาย ถ้ารักฉันจนฝังใจแบบที่รักพี่หัวหอมจะดีแค่ไหนกันนะ
อยากได้ความรักจากเขาจัง
วันต่อมา...
ฉันนั่งทำรายงานใต้ร่มไม้ ตั้งแต่เมื่อคืนจนบ่ายสามโมงเย็นรถเฮียไฟยังไม่กลับเข้าบ้าน ฉันพอจะเดาได้ว่าเขาอยู่ไหน ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นฉันเดาไม่ออก แต่นี่เป็นผู้หญิงที่มาเช่าตึกแถว คงไม่พ้นอนอยู่ที่ตึกกับผู้หญิงคนนั้น
ห้องแชต พวกพ้องฟ้องกันยับ
ลีลาเด็ด: @ส่องสว่าง ที่รักรายงานถึงไหนแล้ว ที่รักไม่อยู่โคตรเหงาเลย ใจจะขาดแล้วเนี่ย
กระต่ายซุกซน: @ลีลาเด็ด แหม กล้าพูดว่าเหงา กูหมาเหรอไอ้ลี คอยซื้อข้าวซื้อน้ำมาประเคนมึงเนี่ย
ส่องสว่าง: สองคนนี้ทะเลาะอะไรกัน
ส่องสว่าง: @ลีลาเด็ด อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้วค่า
ระฆัง: นั่นสิ อยู่กันสองคนที่หอต้องรักใคร่กัน
ลีลาเด็ด: @ส่องสว่าง เก่งมากที่รัก กลับมาแล้วลีคนหล่อจะเลี้ยงขนมนะครับ
ส่องสว่าง: @ลีลาเด็ด จ้า
ฉันกดออกจากหน้าแชตเพื่อนเพราะมีหนึ่งแจ้งเตือนเด้งเข้ามา
พี่แคล: ดาวเหนือเย็นนี้ว่างไหม
ดาวเหนือ: ว่างค่าพี่แคล
พี่แคล: ดีมาก คืนนี้เดี๋ยวพี่เข้าไปรับ มีผับเปิดใหม่ ร้านนี้เด็ดมากกกกกก
ดาวเหนือ: จากกอไก่ที่พิมพ์มาคงเด็ดจริง เดี๋ยวดาวแต่งตัวสวย ๆ รอเลย
พี่แคล: น่ารักที่สุด น้องรักของพี่
ทุกครั้งที่พี่แคลชวนเที่ยวฉันไม่เคยปฏิเสธ แต่น้อยครั้งที่จะได้ไปเพราะทุกครั้งโดนเฮียไฟขวางไว้ตลอด ทว่าวันนี้คงไม่โดนขวางเพราะเฮียไฟคงไม่กลับมาอีกหลายวัน ฉันไม่ได้รู้หรอก แค่เดาเท่านั้น
อืมนี่ก็เย็นมากแล้ว รีบทำรายงานอีกสักหน่อยแล้วกัน วันนี้แม่ก็บอกว่าจะไม่กลับ งั้นคืนนี้ฉันค้างกับพี่แคลเลยดีกว่า
เวลา 20:10 น.
ฉันปิดไฟในบ้านแล้วเดินออกมารอพี่แคลที่รถ พี่แคลเดินเข้าบ้านไปเข้าห้องน้ำ ผ่านไปสามนาทีเดินออกมาอย่างเท่ พี่แคลน่ะเหมือนเฮียไฟที่สุด ฝาแฝดคู่นี้เท่สุด ๆ ไปเที่ยวด้วยแบบนี้ถ้าเมาแล้วฉันเผลอเข้าใจผิดว่าพี่แคลเป็นเฮียไฟขึ้นมาแล้วฉันเผลอพูดความในใจหรือเผลอปล้ำพี่เขาคงแย่แน่เลย ฉะนั้นฉันต้องไม่เมา
ดาวไปเที่ยวผับ แต่ดาวจะไม่เมา ไม่เมาเด็ดขาด
ฟ้าจึงต้องเลือกทางเดินของตัวเองก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป“วันนี้เหนื่อยเลยใช่ไหม” สายลมพูดพลางหวีผมให้ฟ้าประทานหลังจากที่เป่าผมให้เธอจนแห้ง“เหนื่อย แต่มีความสุข ลมมีความสุขไหม”“มีสิมีความสุขมาก ๆ ต่อไปนี้เราก็ทำถูกต้องทุกอย่างเป็นสามีภรรยาที่ไม่มีใครมาว่าฟ้าได้อีกแล้ว”ฟ้าประทานหมุนเก้าอี้หันมาสวมกอดสามี “สายลมของฟ้าน่ารักที่สุดเลย รักรักรักรักจัง”“รักเหมือนกัน ก่อนนอนกินนมสักแก้วไหม”“อื้ม เอาสิ”“งั้นรอแป๊บนะ เดี๋ยวลมมา”“ค่ะ” สายลมเดินออกจากห้องนอน ฟ้าประทานจึงเดินมาที่เตียงนอน ย่ากับพี่ชายของเธอเดินทางกลับทันทีเนื่องจากพรุ่งนี้มีประชุม ความจริงมีประชุมวันนี้ทว่าพี่ ๆ ขอเลื่อนเพื่อมางานแต่งของเธอ ของขวัญงานแต่งที่ย่าให้เป็นเงินสดจำนวนหนึ่ง ย่าย้ำก่อนกลับว่า ‘เดี๋ยวเวลาผ่านไปทุกอย่างจะดีขึ้น ฟ้าอย่าได้น้อยใจนะลูก ย่าจะหาทางพูดให้ปู่ของหลานใจเย็นเอง’ถึงย่าจะพูดอย่างนั้นแต่ว่าฟ้ารู้ดีว่าวันที่คุณปู่จะยอมให้อภัยนั้นน้อยมาก บางทีอาจจะไม่เกิดขึ้นเลยแต่ไม่เป็นไร ฟ้ามีพี่ชายทั้งสี่และย่าก็พอแล้ว ถึงย่าจะชอบบังคับ ทว่าย่าคือคนที่ดีกับฟ้าที่สุด“นมอุ่นมาแล้วครับ” สายลมกลับมาพร้อมนมอุ่น
“แกเป็นคนขี้แยตั้งแต่เมื่อไหร่ยัยเล็ก” เสียงพี่ชายคนโตดังขึ้น ฟ้าประทานหันมองเห็นพี่ชายอีกสามคนของเธอ“...” พี่ชายทั้งสี่คนมากันครบเลย ไม่คิดเลยว่าพวกเขาสี่คนจะยอมทิ้งเวลาอันมีค่ามาร่วมงานแต่งเธอ“อะไรเล็ก ร้องไห้ทำไม พวกพี่ยังไม่ได้แกล้งอะไรแกเลย” เจ้าป่าเดินเข้ามาเช็ดน้ำตาให้น้องสาว “ดูสิแต่งหน้ามาสวย ๆ ตาแกเริ่มบวมแล้ว ดีนะที่เครื่องสำอางแกกันน้ำ ไม่งั้นคงสวยน่าดู”“พี่สาม” ฟาดอกพี่ไปหนึ่งที น้องสาวร้องไห้ด้วยความคิดถึงยังมีอารมณ์มากวน“ตีพี่ได้แปลว่าไม่เป็นอะไรมาก” เจ้าป่าลูบที่แก้มน้องสาวฟ้าประทานมองพี่ชายทั้งสี่ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ“ขอบคุณที่มานะคะ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฟ้า”“หยุดร้องไห้ได้แล้ว วันนี้คือวันที่น้องสาวของพี่สวยที่สุดนะ” ภูตะวันพี่ชายคนที่สองเดินเข้ามากอดน้องสาวสุดที่รัก“พี่รอง”“วันนี้เล็กสวยมากเลยนะ พี่ยินดีด้วยและพี่ดีใจมากที่เล็กมีความสุข น้องของพี่เก่งมาก ๆ เข้มแข็งมาก”“พี่ด้วย”“พี่ด้วย”“พี่ด้วย”เวลานี้พี่ชายทั้งสี่พากันรุมกอดน้องสาวคนเล็ก พวกเขากอดเธอจนเธอเริ่มหายใจไม่ออก “พอก่อนฟ้าหายใจไม่ออกแล้ว”“ได้ไง พวกพี่ทิ้งงานมาหาแกเลยนะ” พี่ชายทั้งสี่พูดพร้อมกันอย
งานแต่งของเธอและเขาสายลมจองสถานที่จัดงานที่โรงแรมแห่งหนึ่ง สายลมทุ่มไม่อั้นจัดงานอย่างยิ่งใหญ่ เขาต้องการให้ภรรยาของเขาไม่น้อยหน้าใคร“เรามาฟังความรู้สึกเจ้าบ่าวที่มีต่อเจ้าสาวนะครับ” พิธีกรในงานเอ่ยสายลมหันมองเจ้าสาวแสนสวยด้วยความปลื้มใจ การแต่งงานครั้งนี้เรียกได้ว่าเขามีความสุขจริง ๆ เพราะเขาเต็มใจที่จะแต่งกับผู้หญิงคนนี้มาก ๆ“สำหรับผมผมอยากถามเธอว่าเธอไปอยู่ที่ไหนมา ทำไมเราเพิ่งมาเจอกัน”เสียงกรี๊ดด้านล่างทำฟ้าประทานรู้สึกเขินคำพูดของสามี“ผมรักเธอครับ รักเธอมากมากจนไม่รู้ว่าต้องบรรยายออกมายังไงบ้าง” สายลมเสียงสั่น“อะไร จะร้องไห้เหรอ” ต้องเป็นฟ้าสิที่ร้อง ลมมาร้องได้ไง“อย่าเพิ่งแซวสิ” เขายิ้มแล้วพูดต่อ “ขอบคุณเธอจริง ๆ ที่ทำให้ผมกลับมารู้สึกแบบนี้อีกครั้ง ขอบคุณเธอที่เลือกผม อยู่ข้างผม ช่วยดึงผมออกจากโลกที่มืดมน เธอเป็นผู้หญิงที่แปลกครับ ผมไม่คิดเลยว่าผมจะรักเธอ แต่ว่าผมก็รักเธอไปแล้ว รักในความแปลกของเธอ เธอทำให้ผมได้เจอกับความสุขอีกครั้ง เธอเป็นแสงสว่างในชีวิตผม เธอมาโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัวแล้วผมก็รักเธอแบบไม่รู้ตัว”“...” เคยเขียนบทแบบนี้ในนิยาย ไม่คิดเลยว่าพอได้เจอจริง ๆ จะทำใ
ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องฟ้าประทานก็ไม่พูดถึงเรื่องที่เจอเมื่อครู่ เธอเงียบ ทำเหมือนไม่ได้คิดอะไร แต่ว่าคนเป็นผัวรู้สึกได้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ปกติ ส่วนหนึ่งก็เพราะเรื่องที่ใบหลิวพูดมันมีความจริงอยู่ด้วยและเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยพูดถึง ฟ้าประทานก็ไม่เคยถามบอกตามตรงว่าเขากลัวเธอโกรธ กลัวเธอเก็บเรื่องที่ใบหลิวพูดมาคิด ถ้าเกิดเธอเปลี่ยนใจไม่แต่งกับเขาขึ้นมาเขาก็แย่สิ เขาต้องรีบอธิบาย เขาไม่อยากทะเลาะกับเธอ “ฟ้า”“ว่า”“เรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นพูด...”“เรื่องไหน”“เรื่องบ้านที่ลมเคยอยู่กับดาวเหนือ” พูดชื่อดาวเหนือก็ทำให้นึกถึงแฟนเก่าฟ้าประทาน“อื้อ ทำไมอะ” เรื่องนี้ก่อนทำข้อตกลงเธอก็รู้อยู่แล้วและรู้ด้วยว่าสายลมรักดาวเหนือมาก ความรักเป็นสิ่งสวยงาม ต่อให้เลิกกันไปแต่ก็เคยมีช่วงเวลาดี ๆ ร่วมกัน เขาอยากไปบ้านหลังนั้นหรืออยากเก็บไว้มันก็เป็นความต้องการของเขา ไม่เห็นจะแปลกอะไร ที่ที่มีความทรงจำดี ๆ ใครบ้างไม่อยากไป“ก็เรื่องบ้าน...”“สายลมฟังฟ้านะ ฟ้าไม่คิดจะบังคับจิตใจสายลม อะไรที่เป็นความสุขลมทำเลย ไม่ต้องเปลี่ยนเพื่อฟ้า เมื่อก่อนเรื่องบ้านหลังนั้นเป็นความสุขเดียวของสายลม งั้นฟ้าถามหน่อยว่าตอนนี
หนึ่งชั่วโมงต่อมาทั้งสองกลับมาที่บ้านเรือนไทย เมื่อมาถึงมีรถบีเอ็มจอดอยู่ สายลมลงจากรถมาเปิดประตูฝั่งที่ฟ้าประทานนั่ง ขณะนั้นคนที่นั่งอยู่ในรถบีเอ็มเปิดประตูลงจากรถเช่นกันอดีตภรรยาที่คิดว่าไม่มีวันจะกลับมาเหยียบที่นี่อีกจู่ ๆ ก็โผล่มาในวันที่เขาใกล้จะแต่งงานอีกครั้งกลับมาทำไม ไหนว่าไม่อยากให้ลูกติดต่อ ไหนว่าไม่อยากให้เขาเข้าไปเกี่ยวข้องกับลูกไม่อยากให้สามีต่างชาติเข้าใจผิด แม้แต่นามสกุลลูกก็เปลี่ยนไปใช้ของสามีต่างชาติ“เจอหน้าหลิวไม่คิดจะยิ้มให้บ้างเลยเหรอคะ” ใบหลิวเอ่ยเมื่อเห็นว่าสายลมที่ก่อนหน้านี้ยิ้มแย้ม ทว่าหันมาเจอเธอเขาก็วางหน้าเรียบนิ่ง“มาที่นี่ทำไม” กับผู้หญิงคนนี้สายลมยังคงเย็นชาเสมอ“ก็ได้ยินข่าวว่าจะแต่งงาน หลิวเลยอยากมาดูให้เห็นกับตาว่าผู้หญิงคนไหนที่ทำให้พี่ตัดสินใจแต่งงาน ผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดีกว่าหลิว ทำไมพี่ไม่รักหลิวแต่พี่รักมัน”“ก็ผู้หญิงแบบนี้ไง ผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์” ฟ้าประทานพูดพลางลงจากรถด้วยท่าทางสวยสง่า เธอปรายตามองอดีตภรรยาของสายลมด้วยสายตาเรียบนิ่ง“...” ใบหลิวพูดไม่ออก ผู้หญิงคนนี้สวยจริง ๆ ทั้งที่หล่อนยืนเฉย ๆ ก็ทำใบหลิวรู้สึกหวาดกลัวได้“ได้ยินว่าได
งานแต่งถูกจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนต่อมา บ้านที่สายลมตั้งใจสร้างเพื่อฟ้าประทานเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ก่อนงานแต่งสามวันเขาชวนเธอมาดูบ้าน เขาขอให้เธอปิดตาแล้วตามเขามาเงียบ ๆ ฟ้าประทานทำตามที่สายลมขอเพียงเพราะเธอรู้สึกได้ว่าเขาดูตื่นเต้นมาก ตั้งแต่ตกลงที่จะจัดงานแต่งงาน สายลมก็ยิ้มบ่อยมาก หัวเราะก็บ่อยและที่สำคัญทำหน้าเหนื่อยหน่ายใส่ฟ้าบ่อยด้วยหลังจากที่เขาพาเธอไปหาหมอวันนั้น ผลออกมาว่าเธอตั้งท้องได้สองเดือนกว่า ติดง่ายติดเร็วจริง ๆ ตอนนั้นมีอะไรกันไม่กี่ครั้งเอง รู้ว่าฟ้าท้องสายลมก็ดูแลเธออย่างดี ดีชนิดที่ว่าดีเกินไป ทุเรียนก็ให้กินน้อย เมื่อก่อนให้เธอกินเป็นลูก ๆ เดี๋ยวนี้จำกัดการกิน แม่กับย่าของสายลมรู้เรื่องที่ฟ้าประทานท้องก็พากันเอาใจยกใหญ่ หาของมาบำรุงไม่ขาด จะว่ามีความสุขก็มี แต่ว่าฟ้าออกกำลังกายไม่ได้ กินก็กินได้ไม่เต็มที่เพราะสายลมบอกว่าจะแน่นท้องเกินไป ฟ้าจึงอาศัยกินบ่อย ๆ เอา ก็เลยกลายเป็นกินจุบกินจิบไปอีก“ไหนว่าไปใกล้ ๆ ทำไมดูเหมือนออกมาไกล ลมยังไม่บอกฟ้าเลยว่าเราจะไปไหนกัน”“แป๊บนะ นิดเดียวเดี๋ยวก็เห็นแล้ว” เนื่องจากพื้นที่ที่ว่างอยู่ห่างจากเรือนไทยพอสมควร ด้วยเหตุนี้ฟ้าประทาน







