Bölüm 4

"Gelmene bir sebep var mıydı?"

Eskiden Serdar kendi kendine gelip benimle sohbet başlattığında kendimi el üstünde tutulmuş hissederdim. Belki de bu kadar soğuk davranacağımı tahmin etmediği için bir an afalladı.

Yüzündeki ifade doğal olmaktan uzaktı.

"Bir konu vardı."

"Tuğba büyük bir projeyi yeni bitirdi, onu terfi ettirmeyi düşünüyorum. Hem böylece diğer çalışanları da teşvik etmiş olurum. Sen ne düşünüyorsun?"

Serdar gözlerimin içine baktı.

Ağzıyla fikrimi soruyordu ama biliyordum ki bu bir danışma değil, sadece bir bildirimdi.

Yine de başımla onayladım: "Benim bir itirazım yok."

"Ama ödül olduğu gibi ceza da olmalı, yoksa ekibi yönetmek zor olur."

"Sen uzun zamandır tek bir proje bile tamamlamadın. Bu yüzden seni geçici olarak daha alt bir pozisyona almak istiyorum. Zamanı gelince seni tekrar eski pozisyonuna alırım."

"Merak etme, uzun sürmeyecek. Bunu şirket genel çıkarları için yapıyorum. Sonuçta benim nişanlımsın, beni desteklersin değil mi?"

İçimden acı bir şekilde güldüm.

Meğer hâlâ istifa ettiğimi bile bilmiyordu.

Ufacık ipuçlarından Tuğba'nın modunun nasıl olduğunu anlayabiliyor, detaylardan Tuğba'nın neyi sevdiğini çıkarabiliyordu. Ama şimdi, nişanlısı olan benim istifa dilekçemi kendi elleriyle imzalamışken bundan ruhu bile duymuyordu.

Gerçekten de ilgilenmekle ilgilenmemek arasındaki fark, iki kelimelik konuşmadan bile anlaşılabiliyordu.

Benim suskun kaldığımı görünce Serdar, eskisi gibi onunla tartışmaya gireceğimi sanarak yüzünü hemen astı.

"Kabul etmesen de bir şey değişmez, haberi çoktan gönderdim. Ayrıca senin odanı da Tuğba'ya verdim."

"Ya pozisyon değişimini kabul edersin ya da çekip gidersin," diye gözdağı verdi. "Ama seni uyarayım, şirket borsaya açılmaya hazırlanıyor. Gitmeden önce iyice bir düşün derim."

Ses tonu, asla ayrılamayacağımdan emin bir özgüven taşıyordu.

Böyle şey daha önce defalarca yaşanmıştı. Sadece bir yıl içinde Tuğba'nın birkaç lafı yüzünden şirketteki konumum defalarca düşürülmüştü.

O zamanlar bile katlanabilmişken, Serdar, bunca şeyden sonra artık şirketten ayrılmaya yanaşmayacağımı düşünüyordu.

İç çekerek acı acı gülümsedim.

"Kabul etmediğimi söylemedim ki."

"Öyleyse anlaştık," dedi Serdar, rahatlamış bir tavırla.

Ben sadece kabul etmediğimi söylememiştim; o ise bunu kabul ettiğim anlamına getirmişti.

Tam çıkmaya hazırlanırken bir şey fark etmiş olacak ki adımlarını geri attı.

"Masanda ikimizin fotoğrafı vardı diye hatırlıyorum, nereye gitti o?"

Ancak o zaman farkına vardım.

Aslında sadece masada değil; telefonumun duvar kağıdında, odadaki duvarda, cüzdanımda bile hep ikimizin fotoğrafları vardı.

Serdar bir zamanlar aklımın sadece böyle boş işlerle dolu olduğunu söyleyip dururdu. Ama bilmediği bir şey vardı: O fotoğraflar bana, Serdar bana ne yaparsa yapsın beni sevdiğini hatırlatmak için koyduğum küçük uyarılardı.

Ancak sonradan kendimin ne kadar gülünç bir durumda olduğunu anladım.

Bu fotoğrafların her biri, ne kadar zavallı duruma düştüğümü yüzüme vuruyordu.

Uzun uzun açıklamak istemedim, mesafeli bir ses tonuyla: "Çerçeve kazara kırıldı, ben de kaldırdım," dedim.

"Sen de her şeyi nasıl bu kadar sakar yapabiliyorsun?"

Serdar tiksintiyle kaşlarını çattı, anında ayağının altında cam kırığı olup olmadığını kontrol etmek için aşağı baktı.

"Boş bir vaktinde burayı güzelce temizle de kimseye bir şey olmasın."

Artık eskisi gibi karşı çıkmadığımı görünce, sesi biraz yumuşadı ve odadan çıktı.

Arkasından bakarken kendime gülmekten alıkoyamadım.

Elbette beni düşündüğü falan yoktu; az önceki lafının amacı Tuğba'ya bir şey olmasın demekti.

Burası ikimizin eviydi, evdeki her şeyle ben ilgilenirdim. Ta ki birkaç ay önce onun çalışma odasında yerde bulduğum saç tokasına ve yatak odasındaki yastığın yerinin değiştiğine kadar... İşte o zaman Tuğba'yı bizim evimize defalarca getirdiğini anlamıştım.