Bölüm 5

Daha fazla dayanamayarak onu sorguladığımda, sanki ne soracağımı önceden tahmin etmiş gibi hemen önüme kanıtlar koyardı. Her şeyin sadece işle ilgili olduğunu kanıtlar, ardından beni kıskanç ve dar kafalı olmakla suçlama fırsatını da asla kaçırmazdı. Sırf bana inat olsun diye Tuğba'yı hiç çekinmeden eve getirmeye başladı.

Tuğba'nın bana karşı takındığı kışkırtıcı tavrı ve içindeki düşmanlığı açıkça hissedebiliyordum.

Ama ikisinin arasındaki ilişki dışarıdan bakıldığında normal görünüyordu; sınırı aşan, açıkça görülebilecek hiçbir şey yoktu.

Zaman geçtikçe kendimden şüphe etmeye başladım.

Her gün nerede hata yaptığımı düşünüp durdum. Şimdi geriye dönüp baktığımda, bütün bunların peşine düşmek için harcadığım zamanı başka şeylere ayırsaydım, hayatımın her alanında başarılı olabilirdim.

Ertesi sabah Serdar, Tuğba'nın terfi ettiğini ve benim en alt kademeye indirildiğimi tüm şirkete duyurdu.

Duyuru sırasında bana karşı hâlâ temkinliydi. Ancak başından sonuna kadar hiçbir şey olmamış gibi davrandığımı görünce, gerçekten kabullendiğime inandı.

Keyfi yerindeydi, benim de moralim hiç fena değildi.

Sonraki günlerde Serdar, Tuğba için kutlama partisi düzenlerken ben vize işlemlerimle uğraşıyordum.

İkisi moral toplamak için lunaparkta gezerken ben eşyalarımı topluyordum; yanıma alacağım şeyler tek bir valizi bile doldurmuyordu.

İkisi bir eğlence mekânında iş daveti bahanesiyle vakit geçirip, çevrelerindekilerin ısrarıyla birbirlerine kadeh kaldırırken ben tüm iş devir teslimini tamamlıyordum.

İki gün sonra, şirketteki son günümde İnsan Kaynaklarında son işlemlerimi de tamamladım.

İnsan Kaynaklarındaki görevli başını bile kaldırmadan:

"Çıkmadan önce genel müdürün odasına uğra. Serdar Bey seni arıyordu," dedi.

Önce reddetmek istedim ama sonra bu gece gideceğim aklıma geldi. Serdar her zamanki gibi Tuğba ile dışarı çıkıp eve dönmezse, bu ikimizin son görüşmesi olacaktı.

Sonuçta beş yıl birlikteydik. Vedanın da kendine göre bir anlamı olmalıydı.

Bunu düşünerek yukarıdaki genel müdür odasına çıktım.

Tam kapıyı itip içeri girmek üzereyken camın ardından baktığımda Serdar'ın koltuğa yayılmış oturduğunu gördüm. Tuğba ise uzun elbisesiyle kanepeye uzanmış, başını onun kucağına koymuştu.

Serdar'ın söylediği bir şeye Tuğba ağzını kapatarak kahkahalar atıyordu.

Adımlarım duraksadı.

Araya girmem gerekip gerekmediğini düşündüğüm sırada Tuğba beni ilk fark eden kişi oldu. Şaşkınlıkla küçük bir çığlık attı ve aceleyle doğruldu.

"Elif, senin burada ne işin var?"

Serdar'ın yüzünde de hafif bir tedirginlik belirdi. Dağılmış ceketini aceleyle düzelttikten sonra öfkeyle bana çıkıştı:

"Elif, buraya girmene kim izin verdi?!"

"Sana, iznim olmadan yukarı çıkıp beni rahatsız etmemen gerektiğini söylemiştim, değil mi?"

Serdar bu kuralı daha önce de koymuştu.

Ama kuralın asıl anlamı şuydu: Tuğba'dan başka hiç kimse izinsiz yukarı çıkıp onu rahatsız edemezdi.

Eskiden Serdar'ın Tuğba'ya özel davrandığını sanırdım. Oysa ne demek istediğini ancak şimdi anlıyordum.

Yine de nasıl olsa gideceğim için artık hiçbir şeye şaşırmıyordum.

Mesafeli bir ses tonuyla:

"İnsan Kaynakları beni çağırdığınızı söyledi," dedim.

Serdar soğuk bir şekilde homurdandı, ardından büyük adımlarla çalışma masasına yürüdü. Sinirle dahili telefonu kaldırdı. İki dakika geçmeden İnsan Kaynaklarından görevli kişi yukarı çıktı.

Serdar soğuk bir sesle sordu:

"Elif'e onu çağırdığımı sen mi söyledin?"

Görevli ortamdaki garipliği hemen fark etti. Serdar'ın buz gibi yüzüne, ardından kenarda mağdur bir ifade takınan Tuğba'ya baktı. Bir an ne diyeceğini bilemedi, uzun bir sessizlikten sonra:

"Hatırlamıyorum," diyebildi.

"Demek öyle."

Bunu duyan Serdar, sanki büyük bir zafer kazanmış gibi bana soğuk bir bakış attı ve alaycı bir tavırla konuştu:

"Komik mi Elif?"

"Gerçekten olgunlaştığını sanmıştım. Meğer hâlâ bu kadar hesapçıymışsın. Madem bana bu kadar güvenmiyorsun, o zaman yukarı taşın ve beni her an izle!"

"Ya da merakını gidermek için üzerime bir kamera tak, ne dersin?"