CHAPTER 3

ALEXANDRA POINT OF VIEW

Halos hindi ako nakatulog semilya kagabi. Tuwing ipipikit ko kasi ang mga mata ko, nararamdaman ko pa rin ang mabilis na tibok ng puso ni Dominic sa ilalim ng mga palad ko. Sino ba namang mag-aakala na ang isang lalakeng kayang magpabagsak ng mga kumpanya sa isang salita lang ay ganoon karupok kapag pinatayan ng ilaw?

Pero mas nangingibabaw pa rin ang inis ko. Pagkatapos ko siyang tulungan, tinakot pa ako na idadamay si Papa. Napaka-walang utang na loob.

Alas-singko pa lang ng umaga, gising na ako. Pagkababa ko sa dambuhalang kusina ng mansyon, sinalubong agad ako ni Manang Saling na may dalang listahan na halos umabot sa sahig sa haba.

"Alexandra, gising na si Sir Dominic. At masungit siya lalo ngayon," bulong ni Manang Saling habang nag-aayos ng kape. "Ito ang mga gagawin mo ngayong araw. Sabi niya, ikaw lang daw ang dapat gumawa ng lahat ng ito. Bawal kang tulungan ng ibang staff."

Kinuha ko ang listahan at binasa ang mga nakasulat. Linisin ang buong library, pakainin ang mga aso sa likod, ihanda ang gym pagkatapos niyang mag-workout, at ayusin ang walk-in closet niya.

Seryoso ba siya? Ang laki-laki ng mansyon na ’to tapos mag-isa lang ako? Halata namang gumaganti ang bilyonaryong ’yon dahil nakita ko ang kahinaan niya kagabi. Gusto niya akong pahirapan para siguro kusang sumuko ako o kaya para mapatunayan na hawak niya ako sa leeg.

"Kaya ko ’to, Manang. Sanay ako sa gawaing bahay," nakangiti kong sabi, kahit ang totoo ay parang gusto ko nang maiyak sa rami ng gagawin.

Inuna ko ang pagdadala ng kape sa garden kung nasaan si Dominic. Nakita ko siyang nakaupo sa isang puting silya, nakasuot ng simpleng gray na t-shirt at shorts habang may binabasang mga papeles sa tablet niya. Mukha siyang fresh at walang bahid ng panic attack kagabi. Parang napanaginipan ko lang ang lahat.

"Ang kape niyo po, Sir," sabi ko sabay lapag ng tasa sa mesa niya.

Hindi siya tumingin sa akin. Uminom siya ng isang s****p bago nagsalita. "Masyadong matamis. Palitan mo."

Huminga ako nang malalim. Tatlong butil lang ng asukal ang nilagay ko, gaya ng turo ni Manang Saling. "Opo, Sir."

Binalikan ko ang kape at gumawa ng bago. Pagkalapag ko ulit sa harap niya, tiningnan niya lang iyon. "Masyadong matabang. Gawin mo ulit."

Aba, ginu-goodtime talaga ako ng lalakeng ’to. Nararamdaman ko na ang init ng ulo ko pero pinilit kong ngumiti. Kung akala niya maiiyak ako sa kape, nagkakamali siya. Sanay ako sa mga masusungit na customer sa mga part-time jobs ko noon. Mas malala pa rito ang mga nakaharap ko sa Maynila.

"Sige po, Sir Dominic. Gagawa ako hanggang makuha ko ang tamang timpla ng perpektong panlasa niyo," sarkastiko kong sabi bago kinuha ang tasa.

"Gawin mo nang mabilis. Marami ka pang lilinisin," malamig niyang sagot, tuluyan nang nag-iwas ng tingin.

Buong umaga akong pabalik-balik sa kung saan-saang sulok ng mansyon. Pagkatapos ng isyu sa kape, dinala ako sa likod ng bahay para pakainin ang dalawang dambuhalang aso niya—mga Doberman na mukhang handa akong lapain anumang oras. Medyo natakot ako noong una, pero nang lapitan ko at kausapin nang mahinahon, naging maamo naman sila. Mas mabait pa nga sila kaysa sa amo nila.

Hingal na hingal ako nang matapos ko ang library bago mag-tanghali. Papunta na sana ako sa kusina para uminom ng tubig nang biglang sumulpot si Dominic sa tapat ng hagdanan. Nakabihis na siya ngayon ng mamahaling suit. Mukhang may pupuntahang importanteng meeting o business event.

"Alexandra, ihanda mo ang sarili mo. Sasama ka sa akin," utos niya habang inaayos ang relo niya.

Napatigil ako at napatingin sa sarili kong uniporme na may dumi na ng alikabok mula sa library. "Po? Sasama ako? Pero katulong niyo po ako rito, bakit kailangang sumama ako sa business niyo?"

"May lunch meeting ako kasama ang isa sa mga share-holders ng Alorte Group sa main island. At kailangan ko ng magdadala ng mga papeles ko. Ayaw kong nagbubuhat ng mabigat pagkatapos kong mag-workout," diretsong sagot niya na parang napakababaw ng dahilan.

"May mga bodyguard naman kayo ah? Bakit hindi sila?" pagpupumilit ko pa. Seryoso, pagod na pagod na ang mga binti ko at gusto ko na lang maupo kahit tatlumpung minuto lang.

Lumapit sa akin si Dominic. Ang bango ng pabango niya, amoy mayaman na may halong panganib. Tiningnan niya ako nang diretso sa mga mata, yung titig na parang binabasa ang bawat takbo ng utak ko.

"Sabi ko sa ’to kagabi, ayaw ko ng mabagal at ayaw ko ng maraming tanong. Kung ano ang iutos ko, susundin mo. Maliwanag?" mababa pero mariin niyang boses.

Wala akong nagawa kundi tumango. "Opo, susunod na po."

"Magpalit ka ng maayos na damit. Iwanan mo muna ang apron mo. May dalawampung minuto ka," sabi niya bago naglakad palabas ng pinto patungo sa nakaparadang chopper sa labas.

Mabilis akong tumakbo sa kwarto ko para mag-ayos. Nagsuot lang ako ng isang simpleng black dress na dinala ko mula sa lumang bag ko at tinalian ang buhok ko. Paglabas ko ng mansyon, naghihintay na si Dominic sa loob ng chopper, suot ang kanyang shades habang seryosong nakatingin sa labas ng bintana.

Sumakay ako at umupo sa tapat niya. Sa buong biyahe, walang nagsasalita sa aming dalawa. Ang tanging naririnig ko lang ay ang ugong ng elise ng chopper. Maya-maya pa, lumapag kami sa isang mamahaling resort sa kabilang isla. Pagkababa namin, dinala kami ng mga waiter sa isang private dining area na nakaharap sa dagat.

Doon ay may nakaupo nang isang matandang lalake na may kasamang magandang babae na mukhang halos kasing-edad ko lang.

"Dominic, my boy! Sa wakas, nakarating ka rin," bati ng matandang lalake habang tumatayo para makipagkamay.

"Pasensya na, Mr. Villafuerte. Medyo nagka-delay lang sa biyahe dahil sa lagay ng panahon kagabi," sagot ni Dominic habang nauupo.

Napatingin sa akin ang kasamang babae ng matanda. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa na may halong pandidiri, lalo na nang makita niyang hawak-hawak ko ang mabigat na folder ni Dominic.

"Sino siya, Dominic? New secretary? I didn't know you hire people who look so... ordinary," maarteng sabi ng babae sabay irap sa akin.