CHAPTER 2

ALEXANDRA POINT OF VIEW

Nanigas ako sa pwesto ko. Ang tanging naririnig ko na lang sa buong kwarto ay ang hampas ng ulan sa bintana at ang gipit na paghinga ni Dominic. Parang bawat segundo, paubos nang paubos ang hangin sa paligid niya.

Kinapa ko ang bulsa ng apron ko. *Salamat sa Diyos, dala ko ang phone ko.* Binuksan ko agad ang flashlight nito at itinapat ang liwanag sa direksyon niya.

Doon ko nakita si Dominic, nakaluhod sa sahig habang nakasandal sa gilid ng sofa. Nakahawak ang isang kamay niya sa dibdib niya, habang ang isa naman ay mahigpit na nakakapit sa tela ng pantalon niya. Basag ang tasa ng tsaa sa tabi niya, nagkalat ang mainit na likido sa sahig. Pawis na pawis siya kahit malamig ang aircon bago nawalan ng kuryente, at ang mga mata niya—na kanina lang ay parang pader sa tigas—ngayon ay punong-puno ng takot at gulo.

 Hala, anong nangyayari sa kanya? Inaasma ba siya? O inaatake sa puso?

Sa sobrang kaba ko, muntik ko nang maibagsak ang phone ko. Kung mamatay ang bilyonaryong ’to sa harap ko, siguradong ako ang sisisihin ng lahat. Ipe-frame up ako ng mga tao niya, o kaya naman baka mabulok ako sa kulungan nang walang kasalanan.

"Sir? Sir Dominic!" Lumapit ako at lumuhod sa harap niya, medyo nag-aalangan kung hahawakan ko ba siya o hindi. Baka kasi manapak bigla sa tindi ng panic. "Naririnig niyo po ba ako? Nasaan ang gamot niyo?"

Hindi siya sumagot. Umiling lang siya nang mabilis, habang pilit na humihigop ng hangin. Lumalaki ang mga mata niya tuwing kumikidlat sa labas. Doon ko napagtanto—hindi ito simpleng hika o sakit sa puso. Takot siya. Sobrang takot siya sa dilim at sa bagyo. Sino ang mag-aakala na ang isang Dominic Alorte, ang kinatatakutan at makapangyarihang bilyonaryo, ay magiging ganito karupok dahil lang sa kulog?

"Sir, tumingin ka sa akin. Huwag mong tingnan ang labas," matigas kong sabi, hinawakan ko na ang magkabilang balikat niya para makuha ang atensyon niya.

Gulat na gulat siya sa paghawak ko, pero wala siyang lakas para itulak ako. Ang lamig ng balat niya, parang bangkay.

"Hinga lang, Sir. Sabayan mo ako. Inhale... exhale. Dahan-dahan lang," utos ko sa kanya. Ginagawa ko ito palagi kay Papa noon kapag inaatake siya ng nerbyos kapag natatalo sa sugal, kaya medyo alam ko ang pakiramdam ng may kasamang nagpa-panic.

"H-hindi ko... kaya..." sa wakas, nakapagsalita siya, pero halos pabulong lang at gipit na gipit.

"Kaya mo. Huwag mong pakinggan ang ulan. Makinig ka sa boses ko," sabi ko pa, mas inilapit ko ang flashlight ng phone ko sa aming dalawa para mabawasan ang dilim na nakapaligid sa kanya. "Isipin mo na lang nasa ibang lugar tayo. Huwag kang bibitiw."

Hinila ko siya paupo nang maayos at isinandal ko ang likod niya sa sofa. Ramdam ko ang panginginig ng buong katawan niya. Sa puntong ’to, nakalimutan ko muna na amo ko siya at ako ang katulong na isinangla sa kanya. Ang nakikita ko lang ngayon ay isang taong hirap na hirap at nangangailangan ng tulong.

Kinuha ko ang kamay niya na nakakuyom at pilit kong binuksan ang mga daliri niya. Inilagay ko ang palad niya sa tapat ng dibdib ko. "O, ramdamin mo ang tibok ng puso ko. Normal lang, ’di ba? Sumabay ka sa ritmo nito. Huwag kang magmadali."

Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang totoong kulay ng mga mata niya sa ilalim ng liwanag ng phone ko—may lungkot, may trauma, at may malalim na sugat na itinago ng yaman niya. Ilang minuto rin kaming ganoon ang pwesto. Dahan-dahan, naramdaman kong nagiging regular na ang paghinga niya. Ang panginginig ng mga balikat niya ay unti-unti ring kumalma.

Maya-maya pa, narinig namin ang tunog ng pag-andar ng generator ng mansyon. Isa-isang bumalik ang mga ilaw sa study room. Ang liwanag ay biglang nagpabura sa madilim at nakakatakot na serye ng mga nagdaang minuto.

Sabay kaming napatingin sa posisyon naming dalawa. Nakaluhod pa rin ako sa harap niya, habang ang kamay niya ay nakalapat pa rin sa dibdib ko.

Agad kong binawi ang kamay ko at mabilis na tumayo, medyo naramdaman ko ang init sa mga pisngi ko dahil sa sobrang lapit namin kanina. Inayos ko ang apron ko at lumayo nang kaunti.

Si Dominic naman ay dahan-dahang tumayo rin gamit ang gilid ng sofa bilang suporta. Inayos niya ang kanyang nagulong buhok at pinunasan ang pawis sa kanyang noo gamit ang likod ng kamay niya. Sa isang isnap, bumalik ang malamig at seryosong mukha niya, na tila ba walang nangyaring kakaiba kanina. Ang bilis magpalit ng reaksyon, parang walang nakitang kahinaan.

"Nakahanda na ang generator. Pwede ka nang umalis," malamig niyang sabi, hindi tumitingin sa akin habang naglalakad siya pabalik sa kanyang table.

Napatitig ako sa kanya. Seryoso ba siya? Matapos ko siyang tulungan at sagipin sa sarili niyang takot, ganyan lang ang itutugon niya? Kahit "thank you" man lang, wala? Ang tigas talaga ng mukha ng bilyonaryong ’to.

"Sige po, Sir. Lilinisin ko lang po muna itong nabasag na tasa," sagot ko na lang, pinipigilan ang inis sa boses ko. Lumuhod ako ulit para pulutin ang mga piraso ng porselana sa sahig.

"Iwanan mo na yan. May utility staff na gagawa niyan bukas," pigil niya sa akin. Umupo siya sa swivel chair niya at nagbukas ng laptop na parang walang nangyari. "At Alexandra?"

Napatigil ako sa paghakbang patungo sa pinto at lumingon sa kanya. "Ano po yun, Sir Dominic?"

Tumingin siya sa akin, matalim at may babala ang bawat salita. "Ang lahat ng nakita at narinig mo sa kwartong ito ngayong gabi... walang makakaalam. Kahit si Manang Saling, o kahit sino sa mga tauhan ko. Kapag may nakarating na balita sa labas tungkol dito, sisiguraduhin kong hindi lang ikaw ang magbabayad. Isasama ko ang tatay mo."

Huminga ako nang malalim, pilit na nilulunok ang natitirang pride ko sa katawan. Tinalikuran ko siya, hinawakan ang doorknob, at binuksan ang pinto.

Bago ko tuluyang isara ang pinto mula sa labas, lumingon ako sa kanya nang huling beses at nagsalita. "Huwag kang mag-alala, Sir. Professional ako. At hindi ako katulad ng tatay ko na pinalalaki ang problema."