CHAPTER 1

ALEXANDRA POINT OF VIEW

"Ayan... ayan na. Bayad na ako, ’di ba?" nanginginig ang boses ni Papa, nakatingin sa lalaking naka-barong na nakaupo sa dulo ng mahabang mesa.

Nasa loob kami ng isang VIP room sa isang sikat na underground casino sa Manila. At ang lalaking kaharap namin? Si Dominic Alorte. Hindi ko pa siya nakikita nang malapitan dati, pero kilala ang mukha niya sa mga business magazines. Seryoso, matalas ang mga mata, at may aura na parang kayang bilhin ang buong pagkatao mo sa isang kurap lang.

Hindi man lang tinapunan ni Dominic ng tingin si Papa. Inayos niya lang ang sleeves ng mamahalin niyang polo bago tumingin sa akin. Malamig. Parang yelo na bumaon sa balat ko.

"Ang utang ng tatay mo ay umabot na ng sampung milyong piso, Miss Reyes," seryoso ang boses niya, walang emosyon. "At sa tingin mo, sapat na ang pirasong papel na yan para mabura ’yon?"

Gusto kong sumigaw. Gusto kong saksakin si Papa ng tingin. Sampung milyon? Saan kami kukuha ng ganyang kalaking pera? Ang huling natitirang ari-arian namin ay ang sarili naming mga katawan. At iyon nga ang ginawa ng sarili kong ama—isinangla ako.

"Sir, parang awa mo na," sabi ko, sinusubukang panatilihing matatag ang boses ko kahit na ang totoo ay nanginginig na ang buong tuhod ko. "Hindi ko kasalanan ang bisyo ng tatay ko. Bakit ako ang kailangang magbayad?"

Tumaas ang isang kilay ni Dominic. May kinuha siyang folder at dinala ng tauhan niya sa harap ko. "Basahin mo. Pirma ng tatay mo ang nandiyan bilang guarantor. At nakasaad diyan na kapag hindi siya nakabayad sa itinakdang panahon, ang legal na tagapagmana niya ang magtatrabaho sa akin para mabawasan ang utang."

Tiningnan ko ang papel. Collateral: Alexandra Reyes.

Gusto kong maiyak sa galit. Sobrang bigat sa dibdib. Bakit ba palagi na lang akong sumasalo sa mga kalokohan ni Papa? Buong buhay ko, nagpakabait naman ako, nag-aral nang mabuti, nagpakapagod sa mga part-time jobs. Pero sa isang gabi lang, naging pagmamay-ari na ako ng isang bilyonaryo. Ito na yata ang pinakamababang bagsak ng buhay ko. Literal na nasa imburnal na ako.

"Simula ngayon, magtatrabaho ka sa akin bilang personal maid," utos ni Dominic, sabay tayo. "Dadalhin ka sa pribadong isla ko sa timog. Doon ka magsisimula."

"Wait, sa isla? Bakit doon?" tanong ko, medyo umatras ako nang lumapit ang dalawang malalaking bouncer sa akin.

"Dahil ayaw ko ng istorbo," maikling sagot niya bago tumalikod at lumabas ng kwarto, iniwan akong nakatayo doon habang pilit na hinahawakan ng mga tauhan niya ang braso ko.

Makalipas ang ilang oras na biyahe sa chopper at speedboat, dinala ako sa isang lugar na hindi ko akalaing nage-exist sa totoong buhay. Isang pribadong isla na may dambuhalang modernong mansyon sa gitna. Ang ganda sana kung hindi ako dinala rito bilang preso at katulong.

"Dito ang kwarto mo," sabi ng isang matandang babae na nagpakilalang si Manang Saling, ang mayordoma rito. Inabutan niya ako ng simpleng uniporme. "Magpalit ka na agad, Alexandra. Ang sabi ni Sir Dominic, gusto niya ng mainit na tsaa bago matulog. At bawal ang mabagal dito."

"O-opo, Manang," sagot ko na lang.

Pagkaalis niya, napaupo ako sa maliit na kama. Sobrang bilis ng mga pangyayari. Kaninang umaga lang, nag-iisip pa ako kung paano ko babayaran ang kuryente namin. Ngayon, nandito na ako sa isang mamahaling isla, nagsisilbi sa isang lalaking mukhang papatayin ako sa isang maling galaw ko lang. Pero kailangan kong magpakatatag. Kung kailangang maglinis at magsilbi ako para matapos na ’to, gagawin ko. Hindi ako papayag na masira ang buhay ko nang tuluyan dahil sa utang na hindi naman sa akin.

Nagpalit ako ng mabilis at dinala ang tray ng tsaa patungo sa study room ni Dominic sa ikalawang palapag, ayon sa turo ni Manang Saling.

Kumatok ako nang tatlong beses. "Sir? Ang tsaa niyo po."

"Pasok," narinig kong sagot mula sa loob.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Nakaupo si Dominic sa harap ng malaking salamin na bintana, nakatanaw sa madilim na dagat sa labas. Medyo nakabukas na ang unang dalawang butones ng polo niya, at halatang pagod siya sa biyahe.

Ipinatong ko ang tsaa sa side table malapit sa kanya. "Ito na po ang tsaa niyo, Sir."

Tumingin siya sa akin, mula ulo hanggang paa, na parang sinusuri kung tama ba ang pagkakasuot ko ng uniporme. "Makinig ka nang mabuti, Alexandra. Dalawa lang ang rules ko rito. Una, huwag kang papasok sa kwarto ko nang walang pahintulot. Pangalawa, huwag mong pakikialaman ang mga gamit ko."

"Naiintindihan ko po, Sir Dominic," sagot ko, diretso ang tingin sa kanya para ipakita na hindi ako basta-basta natatakot sa mga pagbabanta niya.

"Good. Pwede ka nang umalis," sabi niya sabay kuha ng tasa.

Tinalikuran ko na siya at naglakad patungo sa pinto. Pero bago ko pa man mahawakan ang doorknob, biglang kumulog nang napakalakas sa labas, kasunod ng matatalas na kidlat na nagpaliwanag sa buong paligid. Halos mayanig ang buong mansyon sa lakas ng kulog, at kasabay nito, biglang namatay ang lahat ng ilaw.

Nabalot kami ng kabuuang kadiliman.

"Shit," narinig kong bulong ko sa sarili ko habang kinakapa ang pader.

Pero bago pa ako makahakbang para buksan ang pinto, may narinig akong kakaibang tunog mula sa direksyon ni Dominic. Tunog ng nabasag na tasa na sinundan ng sunod-sunod at gipit na paghinga. Parang may taong sinasakal.

"Sir? Sir Dominic, okay lang po kayo?" tanong ko, dahan-dahang humakbang pabalik sa pwesto niya kahit wala akong makita.

Walang sumagot, pero mas lalong bumilis at gumaan ang paghinga niya, parang may humihigop ng hangin sa baga niya. Nararamdaman ko ang tensyon sa loob ng kwarto, at alam kong may hindi magandang nangyayari sa bilyonaryong ’to ngayon.