CHAPTER 5

ALEXANDRA POINT OF VIEW

Pauwi sa isla, walang umiimik sa aming dalawa sa loob ng chopper. Tumingin ako sa bintana, pinagmamasdan ang asul na dagat sa ilalim, pero ang utak ko, parang sasabog na. Kalahating milyon para lang sa isang damit? Designer brand nga, pero tela pa rin ’yon! At ang malala, idinagdag pa ng bilyonaryong ’to sa utang ko. Feeling ko sinadya niya lang talaga para habang-buhay akong makulong sa poder niya.

Gusto kong sumigaw, magwala, o kaya itulak si Dominic pababa ng chopper habang lumilipad kami. Pero syempre, reality check: mauuna akong makulong bago ko pa man makuha ang hustisya ko.

Pagkalapag na pagkalapag namin sa mansyon, dire-diretso lang si Dominic sa paglalakad pumasok sa loob. Akala ko makakahinga na ako ng maluwag kahit sandali, pero bago pa man siya makatapak sa hagdan, lumingon siya sa akin nang hindi man lang inaalis ang shades niya.

"Alexandra, dinala na ng mga tauhan ko ang mga bagong cleaning supplies sa storage room sa likod. Simulan mo na ang paglilinis ng back pavilion. Gusto ko, bago mag-hapon, malinis na ’yon," utos niya, bago tuluyang umakyat.

Napapikit ako sa tindi ng inis. Ni hindi man lang ako tinanong kung nagtanghalian na ako. Alangan namang magmakaawa ako sa kanya? Hinding-hindi ko gagawin ’yon.

Pumunta ako sa kusina para kumuha ng isang basong malamig na tubig. Doon ko naabutan si Manang Saling na nag-aayos ng mga prutas.

"O, Alexandra, kamusta ang biyahe niyo ni Sir? Kumain ka na ba? Ipinagtabi kita rito ng ulam," pag-aalala ni Manang Saling sabay abot sa akin ng plato na may kanin at ulam.

Amoy pa lang ng pagkain, nagwala na ang tiyan ko. "Salamat po, Manang. Sobrang gutom na nga po ako, eh. May nangyari lang kasi dun sa restaurant kanina."

"Ano ’yon? Pinagmalupitan ka ba ng anak ni Mr. Villafuerte? Kilala talagang matapobre ang batang ’yon," bulong ni Manang habang umuupo sa tabi ko.

"Naku, naitapon ko po kasi yung red wine sa damit niya. Aksidente naman talaga, Manang, kaso ayun, nag-eskandalo," paliwanag ko habang mabilis na sumusubo ng pagkain. "Ang masakit pa nun, idinagdag ni Sir Dominic sa utang ko yung halaga ng damit. Kalahating milyon daw."

Napabuntong-hininga si Manang Saling at hinawakan ang kamay ko. "Hayaan mo na, i-pinagdarasal ko na lang na lumambot ang puso ng batang ’yon. Mabait naman si Sir Dominic, Alexandra. May pinagdaanan lang talaga kaya naging ganyan kalamig sa mga tao."

Hindi na ako sumagot. Mabait? Saang banda? Baka sa ibang tao, oo, pero sa akin, parang wala siyang balak magtira ng kahit kaunting konsensya.

Pagkatapos kong kumain, dumiretso na ako sa back pavilion na sinasabi niya. Ang pavilion na ito ay isang glasshouse na pinaliligiran ng mga mamahaling halaman at may malaking pool sa gitna. Ang problema, mukhang matagal na itong hindi nagagamit kaya makapal ang alikabok sa mga salamin at sahig.

Kumuha ako ng mop, timba, at basahan. Isinalpak ko ang earphones ko at nag-play ng rock music para naman ma-bawasan ang stress ko. Habang nagpupunas ng mga dambuhalang salamin, ibinuhos ko lahat ng galit ko sa bawat kuskos. Isipin mo na lang mukha ni Dominic itong salamin, Alexandra. Kuskusin mo nang maigi.

Lumipas ang dalawang oras. Pawis na pawis ako at ramdam ko na ang bigat ng mga braso ko. Medyo nahihilo na rin ako dahil sa amoy ng disinfectant. Huminto muna ako at sumandal sa gilid ng glass wall para magpahinga sandali.

Sakto namang paglingon ko, nakita ko si Dominic na naglalakad sa may pathway ng garden, may kausap sa phone niya. Nakasuot na lang siya ng puting t-shirt at tila may sineseryosong business call. Kitang-kita ko ang matitigas na linya ng panga niya habang nagsasalita.

Nang mapansin niyang may nakatingin sa kanya, lumingon siya sa direksyon ko. Nagtagpo ang mga mata namin sa pagitan ng glass wall. Imbes na umiwas ako ng tingin gaya ng ginagawa ng ibang staff kapag nahuhuli niyang nakatitig sa kanya, pinanindigan ko ang posisyon ko. Tiningnan ko siya nang diretso, walang kurap, para ipakitang hindi niya ako basta-basta mapapaiyak o mapasusuko sa mga mabibigat na utos niya.

Ibinaba ni Dominic ang phone niya, mukhang tapos na ang tawag. Humakbang siya palapit sa pinto ng pavilion at pumasok sa loob. Huminto siya ilang metro ang layo sa akin, pinagkrus ang mga braso habang pinapasadahan ng tingin ang paligid.

"Mukhang mabilis kang magtrabaho," komento niya, walang kabuhay-buhay ang boses.

"Salamat po, Sir. Sinisiguro ko lang na sulit ang kalahating milyong idinagdag niyo sa utang ko," sagot ko, hinaluan ko talaga ng sarkasmo ang tono ko.

Tumaas ang isang kilay niya. "May reklamo ka ba sa naging desisyon ko kanina?"

"Wala naman po, Sir Dominic. Sino ba naman ako para magreklamo, ’di ba? Isang katulong lang naman ako na pagmamay-ari niyo ngayon," sabi ko habang ibinababa ang hawak kong basahan sa timba. Lumapit ako sa kanya nang kaunti, binubunot ang lahat ng natitirang tapang ko. "Pero sana lang, kung magpaparusa kayo, yung makatarungan naman. Alam niyo naman na hindi ko sinasadya ’yon. At alam niyo rin kung gaano katapobre ang kasama niyo kanina."

Nanatiling tahimik si Dominic, pero ramdam ko ang biglang pagbigat ng atmospera sa loob ng glasshouse. Inasahan kong sisigawan niya ako o kaya ay babantaan na naman ang buhay ni Papa, pero nanatili lang siyang nakatitig sa akin.

"Kung mahina ang loob mo sa mundong ito, Alexandra, ikaw ang unang tatapakan ng mga taong katulad ni Vanessa," mababa at seryoso niyang boses, parang may ibang hugot ang mga salita niya. "Hindi kita idiniriin dahil lang sa pera. Idiniriin kita dahil kailangan mong matutunang lumaban."

Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. Huh? Ano raw? Pinoprotektahan niya ba ako sa sarili niyang paraan o gumagawa lang siya ng dahilan para magmukha siyang matalino? Bago ko pa man siya masagot, may narinig kaming malakas na katok mula sa entrance ng pavilion.

"Sir Dominic? Pasensya na po sa istorbo," tawag ng isa sa mga security guards habang naglalakad palapit sa amin. May dala itong isang mamahaling paper bag na may logo ng isang kilalang boutique. "May nagpadala po nito para kay Miss Alexandra. Galing po sa main island."

Kinuha ni Dominic ang paper bag mula sa guard at sinenyasan itong umalis na muna. Nang kami na lang ulit dalawa, inabot niya sa akin ang bag.

Binuksan ko ito at laking gulat ko nang makita ang isang simpleng beige dress, pero halatang mamahalin ang tela, kasama ang ilang set ng komportableng sapatos na saktong-sakto sa sukat ko. May kasama rin itong maliit na card na walang nakasulat na pangalan, kundi isang maikling mensahe lang: Gagamitin mo ito sa susunod na business trip.

Tumingin ako kay Dominic, litong-lito sa mga nangyayari. "Ano ’to, Sir?"

"Isipin mo na lang na advance payment ’yan para sa susunod mong trabaho," tipid niyang sagot bago tumalikod at nagsimulang maglakad palabas ng pavilion. "Mag-ayos ka na riyan pagkatapos mo. May pupuntahan tayong dinner bukas ng gabi."