CHAPTER 4

ALEXANDRA POINT OF VIEW

Grabe, ang sarap dukutin ng mga mata ng babaeng ’to. Kung makatingin siya sa akin, parang may nakita siyang basahan sa sahig. Ordinary? Masama na ba ang maging simple ngayon? At least ako, natural ang mukha, hindi katulad niyang mukhang binabad sa gluta at highlighter ang pisngi.

Tiningnan ko si Dominic, naghihintay kung anong sasabihin niya. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Paano kung sabihin niyang katulong niya lang ako na isinangla ng tatay kong sugarol? Ang sakit sa pride nun, lalo na sa harap ng mga sosyal na taong ’to.

Seryoso lang si Dominic habang inaayos ang kubyertos sa harap niya. Inalis niya ang shades niya at tumingin kay Mr. Villafuerte, bago binalingan ang maarte nitong anak.

"She’s my personal assistant, Vanessa," malamig na sagot ni Dominic. "At hindi ko basehan ang mukha sa pagpili ng staff. Mas gusto ko ang mga taong may utak at maaasahan sa trabaho."

Napaawang ang labi ko nang bahagya. Wow. Pinagtanggol niya ba ako o nilait din? Parang backhanded compliment ang dating, pero sige na nga, mas okay na ’yon kaysa sabihin niyang taga-hugas ako ng plato sa mansyon niya.

Naupo si Dominic at sinenyasan niya akong tumayo sa gilid niya, hawak pa rin ang makapal na folder. Umupo na rin si Mr. Villafuerte at ang anak niyang si Vanessa na hanggang ngayon ay nakataas pa rin ang isang kilay sa akin.

"So, Dominic, let's talk about the eco-tourism project in Palawan," simula ni Mr. Villafuerte habang isiniserve ng mga waiter ang pagkain. "Ang balita ko, may ibang developers na gustong sumawsaw sa shares natin. Hindi pwedeng mangyari ’yon. Dapat makuha natin ang majority bago matapos ang buwan."

Habang nag-uusap sila tungkol sa mga bilyun-bilyong halaga ng lupa at stocks, nakatayo lang ako sa gilid. Ang bango ng amoy ng steak na nasa mesa, nagrerebelde na ang tiyan ko sa gutom. Paano ba naman, kape lang ang laman ng sikmura ko simula kaninang umaga tapos pinag-linis pa ako ng buong library. Feeling ko anumang oras ay hihimatayin ako sa pagod.

"Alexandra, the financial report," utos ni Dominic nang hindi tumitingin sa akin.

Mabilis ko namang binuksan ang folder at kinuha ang tamang dokumento para iabot sa kanya. Pero sa sobrang panginginig ng mga kamay ko dahil sa gutom, aksidente kong nasagi ang baso ng red wine na nasa gilid ng mesa ni Vanessa.

*Oh, shucks.*

Parang nag-slow motion ang paligid. Ang mapulang likido ay diretsong tumapon sa puting-puting Chanel dress ni Vanessa.

"Oh my God! What the hell?!" tili ni Vanessa habang tumatayo at pinalo ang mesa. "Are you blind?! My dress is ruined! Do you even know how much this costs?!"

"S-sorry po, Ma'am! Hindi ko po sinasadya," natatataranta kong sabi habang kumukuha ng tissue sa bulsa ko para tulungan siyang punasan ang damit niya.

"Don't touch me! Your hands are dirty!" Pinalo niya ang kamay ko nang napakalakas, dahilan para mapaatras ako. Galit na galit ang mukha niya habang nakatingin kay Dominic. "Dominic! Ano ba namang klaseng assistant ’to? Sobrang lampa! Pinalalampas ko pa yung mukha niyang cheap, pero ang makasira ng damit ko? This is unacceptable!"

Tumingin ako kay Dominic, natatakot na baka tuluyan na siyang magalit at dagdagan ang utang ni Papa. Pero laking gulat ko nang makitang kalmado pa rin siya, bagamat may kakaibang dilim sa mga mata niya habang nakatingin kay Vanessa.

"Ibawas mo na lang sa investment shares ko ang halaga ng damit mo, Vanessa," seryosong sabi ni Dominic, walang bakas ng paghingi ng paumanhin sa boses. "Alexandra, maghintay ka sa labas."

Yumuko ako at mabilis na naglakad palabas ng private dining room. Pagkapasok ko sa washroom ng resort, doon lang bumagsak ang mga luha ko. Ang bigat-bigat sa pakiramdam. Buong buhay ko, pinagsikapan kong maging desente, pero bakit ngayon, ginagawa akong basahan ng mga taong walang ibang alam kundi pera? Galit ako kay Vanessa, galit ako kay Dominic, pero mas galit ako sa tatay ko. Kung hindi dahil sa kanya, wala ako sa impyernong ’to ngayon.

Naghilamos ako ng mukha at pinanood ang sarili ko sa salamin. *Huwag kang iiyak, Alexandra. Huwag mong ipakita sa kanila na mahina ka.*

Matapos ang halos isang oras, lumabas na ako at nag-abang sa may malapit sa yacht club kung nasaan ang chopper. Nakita ko si Dominic na naglalakad mag-isa, seryoso ang mukha at nakapamulsa habang papalapit sa akin.

"Sir Dominic... sorry po talaga kanina," mahina kong sabi habang nakayuko, hindi ko kayang tingnan ang mukha niya.

Huminto siya sa harap ko. "Inisip mo ba na ipagtatanggol kita hanggang huli, Alexandra?"

Napaangat ang tingin ko sa kanya. "Po?"

"Nandito ka para pagbayaran ang utang ng pamilya mo. At sa mundong ginagalawan ko, walang puwang ang lampa," sabi niya, malamig at walang pakundangan. "Ang pagkakamali mo kanina ay nagkakahalaga ng kalahating milyong piso na ibinawas ko sa deal ko kay Villafuerte. Kaya simula ngayon, madaragdagan ang mga gagawin mo sa isla para mabayaran mo ang halagang ’yon."

Napatulala ako sa kanya habang nilalagpasan niya ako para sumakay sa chopper. Parang gumuho ang mundo ko sa narinig ko. Kalahating milyon? Dagdag sa sampung milyon? Gabi-gabi na ba akong magpupuyat para lang sa lalaking ’to?

Sumunod ako sa loob ng chopper, dala-dala ang mabigat na folder at ang mas mabigat na pasanin sa dibdib ko. Pagkaupo ko sa tapat niya, isinuot niya ulit ang shades niya at tumingin sa labas ng bintana, tuluyang tinapos ang usapan nang walang kahit anong emosyon.