LOGINClara Santos POVIsang taon na ang lumipas mula nang buksan namin ang kiosk, at ang dating tahimik na kalsada sa tapat ng aming compound sa Maligaya ay naging isa na sa mga dinadayo rito sa probinsya. Ngayong hapon, nakaupo ako sa veranda ng aming bagong gawang bahay—isang modernong istilo pero nananatiling bukas at presko. Hawak ko ang aking laptop, pero hindi na lang simpleng inventory ang tinitignan ko; tinitignan ko na ang blueprints para sa pangalawang processing plant na itatayo namin sa kabilang sityo."Hon, kailangan mo na bang mag-send ng confirmation kay Mr. Reyes? Tumatawag ang secretary niya, tinatanong kung kailan 'yung ribbon cutting nung bagong plant," tawag ni Sebastian mula sa garden.Kasalukuyan siyang naglalaro kasama ang aming anak sa damuhan. Ang saya-saya nilang tignan. Si Sebastian ay mukhang mas bata at mas relax kaysa noong nasa Manila pa kami. Ang pagod niya ngayon ay pagod na may kasamang fulfillment."Naka-send na, Sebastian. Sabi ko sa susunod na buwan na,
Clara Santos POVAlas-otso y medya pa lang ng umaga pero ang tapat ng aming compound ay buhay na buhay na. May mga makukulay na banderitas na nakasabit mula sa gate hanggang sa bubong ng kiosk, at ang amoy ng sariwang kape at ginigisa naming bawang ay humahalimuyak sa hangin. Ito na ang araw na pinaghandaan namin ng ilang buwan—ang opisyal na pagbubukas ng aming kauna-unahang physical store sa Maligaya."Diana, 'yung ribbon! Nasaan na 'yung gunting na may gold ribbon?" tawag ko habang inaayos ang pagkaka-display ng mga gift sets sa main counter."Nasa tabi ng register, Ate! Wait lang, tinitignan ko lang itong live feed. May thirty people na agad na nanonood kahit hindi pa tayo nagsisimula!" excited na sagot ni Diana habang hawak ang kanyang phone na nakakabit sa stabilizer.Lumabas si Sebastian mula sa bahay, suot ang kanyang bagong linen shirt. Mukha siyang seryoso pero kitang-kita sa mga mata niya ang pride. "Clara, dumating na sina Mang Carding at 'yung iba pang partner farmers nat
Sebastian POVAlas-singko pa lang ng madaling araw, gising na ako. Hindi dahil sa alarm clock, kundi dahil sa halo-halong excitement at kaba na nararamdaman ko para sa grand opening ng kiosk bukas. Lumabas ako sa veranda bitbit ang isang mainit na tasa ng kape. Ang Maligaya ay nababalot pa ng manipis na fog, at ang tanging naririnig ko lang ay ang tilaok ng mga manok sa malayo at ang mahinang huni ng mga ibon.Mula sa kinatatayuan ko, tanaw ko ang kiosk sa tapat. Kahit patay ang ilaw nito ngayon, alam ko ang bawat detalye ng loob niyon dahil ako mismo ang nagpako ng bawat shelf at nag-pintura ng counter. Ito ang bunga ng pangarap namin ni Clara na nagsimula lang sa dalawang kawali sa isang maliit na kusina sa Maynila."Ang aga mo na naman, Hon. Hindi ka ba nakatulog?"Naramdaman ko ang mainit na yakap ni Clara mula sa likuran ko. Humarap ako sa kanya at ngumiti, kahit medyo inaantok pa ang mga mata niya."Medyo. Iniisip ko lang kung sapat na ba 'yung parking space sa tapat. Baka kasi
Clara Santos POVMiyerkules ng hapon, at ang init ng sikat ng araw ay tila hindi iniinda ng mga tao sa paligid ng aming compound. Busy ang lahat sa paghahanda para sa grand opening ng kiosk sa Sabado. Sa gilid ng garahe, nakita ko si Sebastian na tinutulungan sina Rico at Ben na mag-assemble ng mga karagdagang wooden shelves para sa mga display units."Hon, dahan-dahan dyan sa kanto. Baka magasgas 'yung finish nung kahoy, sayang naman," paalala ko habang lumalapit sa kanila, bitbit ang isang tray ng malamig na tubig."Don't worry, Clara. Nilagyan namin ng masking tape 'yung mga kanto para safe. Rico, paki-hawakan muna itong kabilang side, hihigpitan ko lang 'yung screw sa ilalim," sagot ni Sebastian na nakaluhod sa semento.Inilapag ko ang tray sa bench sa tabi nila. "O, uminom muna kayo. Masyadong mainit, baka ma-dehydrate kayo dyan.""Salamat, Ma'am Clara! Tamang-tama po ito, medyo tuyo na rin 'yung lalamunan ko sa alikabok," sabi ni Rico habang kumukuha ng baso. "Sir, pagkatapos po
Clara Santos POVLunes ng umaga, at ramdam ko pa ang pagod sa aking mga binti mula sa weekend expo, pero ang energy sa loob ng aming munting opisina sa Maligaya ay abot-langit. Nakatambak sa lamesa ang mga business cards, flyers, at ang pinakaimportanteng dokumento sa lahat—ang draft contract mula sa hotel group ni Mr. Reyes."Hon, kape mo. Kanina ka pa nakatitig dyan sa third page. May problema ba sa terms?" tanong ko kay Sebastian habang inilalapag ang tasa sa tabi ng laptop niya.Uminom muna si Sebastian bago tumingin sa akin. Medyo seryoso ang mukha niya pero may halong ngiti. "Wala naman, Clara. Actually, masyadong maganda 'yung offer. Gusto nila ng exclusive supply para sa tatlo nilang branches dito sa Luzon. Ang concern ko lang, kailangan nating mag-deliver ng at least 800 bottles every two weeks. Kayang-kaya nina Ate Tess 'yun, pero 'yung inventory natin ng bote at stickers, kailangang laging advance.""Kausap ko na si Diana kanina tungkol dyan. Sabi niya, may supplier daw siy
Clara Santos POV Sabado ng umaga, at ang sikat ng araw sa labas ng malaking convention center sa Manila ay nagsisimula nang tumindi. Pero sa loob ng hall, ramdam ang lamig ng industrial aircon at ang nakaka-excite na ingay ng mga exhibitors na nag-aayos ng kani-kanilang mga booth. Nakatayo kami sa Booth 42—ang pwesto ng Sebastian’s Spice. "Hon, 'yung centerpiece na basket ng mga tuyong sili, i-move mo nang konti sa left. Masyadong natatakpan 'yung Garlic-Heavy variant," puna ko habang inaayos ang pagkaka-display ng aming mga flyers. Inayos ni Sebastian ang basket at tumayo nang tuwid para tignan ang kabuuan ng aming pwesto. "Ayan, okay na ba? Diana, 'yung monitor, gumagana na ba 'yung loop video?" "Yes, Kuya! Kita niyo, ang ganda nung shots nina Rico habang nag-a-ani sa farm. It gives that authentic farm-to-table vibe," sagot ni Diana habang tinitsek ang audio level ng maliit na speaker. "Ate, ready na rin 'yung QR codes for the online shop. Kung maubusan tayo ng physical stock, p
Clara Santos POV Maaga kaming dumating sa bagong bahay. Hindi ito tulad ng mansyon sa Maynila na mukhang museo sa sobrang laki at pormal. Isa itong modernong cabin-style na bahay na gawa sa bato at kahoy. Malaki ang mga bintana, at pagbukas mo, amoy na amoy mo ang mga puno ng pine sa labas. "He
Clara Santos POV Alas-tres pa lang ng madaling araw, ginising na ako ni Sister Theresa. Madilim pa ang buong kumbento, tanging ang maliliit na gasera sa pasilyo ang nagbibigay ng liwanag. "Iha, dahan-dahan. Heto ang balabal, isuot mo para hindi ka lamigin," bulong ni Sister habang iniaabot sa a
Clara Santos POV "Maria! 'Yung mga kargador, parating na! Ayusin mo 'yung mga bakante sa harap!" sigaw ni Aling Mila habang nagpapaypay gamit ang isang pirasong karton. "Opo, Aling Mila! Sandali lang po!" sagot ko. Mabilis kong binuhat ang mga bakanteng crate ng kahoy. Medyo hinihingal na ako
Clara Santos POV Maingay,magulo, at mainit. Ito ang bumungad sa akin sa unang umaga ko sa mainland. Hindi ito ang dagat na naririnig ko sa isla, kundi ang busina ng mga tricycle at sigawan ng mga tindera sa palengke na nasa tapat lang ng paupahan ni Aling Tasing. "Maria! Gising ka na ba? Heto







