FAZER LOGINClara Santos POV Papalubog na ang araw, at ang buong paligid ng bahay namin ay nababalot ng kulay kahel na liwanag. Ito ang paborito kong oras sa probinsya—iyung hindi na masakit sa balat ang sikat ng araw, at unti-unti nang lumalamig ang simoy ng hangin mula sa mga puno sa likod. Nakaupo ako sa tumba-tumba sa veranda, habang si Lucas ay mahimbing na natutulog sa kandungan ko pagkatapos dumede. Narinig ko ang mahinang pag-usad ng gate. Pumasok si Sebastian na may bitbit na dalawang supot ng meryenda. Naka-bisikleta lang siya, isang bagay na hinding-hindi ko naisip na gagawin niya noong nasa siyudad pa kami. "Clara, gising na ba si Lucas?" pabulong niyang tanong habang itinitukod ang bike sa gilid ng hagdan. "Kakatulog lang uli. Napagod yata sa paglalaro kanina nung dumating si Papa," sagot ko nang mahina. "Ano 'yang dala mo?" "Bumili ako ng banana cue at turon doon sa kanto. Sabi ni Ben, mabilis daw maubos 'yun kaya nagmadali ako," sabi niya habang umaakyat sa veranda. Inilapag n
Clara Santos POV Alas-tres na ng hapon, ang oras kung kailan pinakamainit ang sikat ng araw pero dito sa loob ng bahay, nananatiling presko dahil sa mga nakabukas na bintana. Nakaupo ako sa tumba-tumbang gawa sa rattan, pinagmamasdan si Lucas na mahimbing na natutulog sa loob ng kanyang kulambo. Ang tanging tunay na ingay ay ang mahinang pag-ikot ng electric fan at ang malayo na tilaok ng manok mula sa kapitbahay. Narinig ko ang mahinang pagbukas ng pinto sa veranda. Pumasok si Sebastian, may bitbit na dalawang baso ng iced coffee. Nakasuot siya ng isang lumang t-shirt na may mantsa ng lupa sa laylayan—isang bagay na hinding-hindi ko makikitang suot niya noong nasa Maynila pa kami. "Gising pa ba?" pabulong niyang tanong habang iniaabot sa akin ang isang baso. "Kakatulog lang uli. Masyadong malikot kaninang tanghalian, parang ayaw magpa-awat sa pagpadyak ng mga paa niya," sagot ko nang mahina. Kinuha ko ang kape at uminom. "Salamat dito. Feeling ko kailangan ko ng caffeine shot par
Clara Santos POV Mainit ang sikat ng araw sa labas pero presko ang pakiramdam dito sa sala dahil sa malalaking bintana na nakabukas. Katatapos lang dumede ni Lucas at sa wakas, nakatulog na siya sa kanyang crib. Dahan-dahan akong tumayo, maingat na hindi makagawa ng kahit anong tunog na pwedeng makagising sa kanya. "Tulog na?" pabulong na tanong ni Sebastian habang papasok siya mula sa veranda. Naka-short lang siya at t-shirt, may bitbit na pruning shears. "Oo, kakatigil lang. Himala nga eh, parang ang lalim ng tulog niya ngayon," sagot ko habang inilalagay ang burp cloth sa balikat ko. "Bakit ka nandiyan sa labas? Akala ko ba magpapahinga ka muna?" "Inayos ko lang 'yung mga gumamela sa harap. Masyado nang humahaba, baka matabunan na 'yung view mo pag-upo mo rito," sabi niya habang inilalapag ang gamit sa gilid. Lumapit siya sa akin at inalalayan akong maupo sa sofa. "You look tired, Hon. Bakit hindi ka muna umidlip?" "Mamaya na. Sayang 'yung katahimikan, gusto ko munang i-e
Clara Santos POV Dalawang linggo na kaming nakalabas ng ospital, at kung akala ko ay mahirap ang huling buwan ng pagbubuntis, wala pala ‘yun sa pag-aalaga ng newborn sa gabi. Madilim pa sa labas, tanging ang maliit na nightlight sa gilid ng kama ang nagbibigay ng liwanag sa kwarto. Ramdam ko ang bigat ng mga talukap ko, pero ang mahinang ungol ni Lucas sa crib niya ay parang alarm clock na direktang nakakonekta sa utak ko. "Clara... ako na," bulong ni Sebastian sa tabi ko. Bakas sa boses niya ang matinding pagod. Dahan-dahan siyang bumangon, medyo pasuray-suray pa dahil sa antok. Nakita ko siyang lumapit sa crib at dahan-dahang binuhat si Lucas. Ang dating bilyonaryo na laging plantsado ang suit ay naka-boxers lang at gusot-gusot na t-shirt, may bahid pa ng gatas sa balikat. "Gutom na yata siya, Sebastian. Or baka puno na 'yung diaper," sabi ko habang pilit na inuupo ang sarili ko sa kama. "I checked it, tuyo pa naman. I think he just wants to be held," sagot niya habang dahan-da
Clara Santos POV Alas-tres pa lang ng madaling araw, pero gising na gising na ako. Hindi dahil sa ingay sa labas—dahil sa totoo lang, tanging huni lang ng mga kuliglig ang maririnig dito sa probinsya—kundi dahil sa kakaibang kirot na nararamdaman ko sa ibaba ng likod ko. Huminga ako nang malalim, pilit na kumakalma, at hinawakan ang kamay ni Sebastian na mahimbing na natutulog sa tabi ko. "Sebastian..." mahina kong tawag. Hindi siya gumalaw. Masyado siyang napagod kahapon sa pagtulong kay Papa na mag-ayos ng mga bagong tanim na gulay sa likod-bahay. Hinigpitan ko ang hawak sa kamay niya nang muling ruma-rampa ang sakit. "Sebastian, gising... I think this is it," sabi ko, mas madiin na ang boses ko ngayon. Biglang bumalikwas si Sebastian. Halos mahulog siya sa kama sa sobrang taranta. Ang gulo ng buhok niya at dilat na dilat ang mga mata na parang may sunog. "Ano? Bakit? Clara, anong nangyari? May masakit ba? 'Yung baby?" "Huminahon ka muna," sabi ko habang humihinga nang m
Clara Santos POV Maaliwalas ang sikat ng araw na pumapasok sa bintana ng bagong bahay namin sa probinsya. Hindi ito kasing-laki ng penthouse sa Maynila, pero bawat sulok ay pinili namin ni Sebastian. Wala ritong masyadong ginto o mamahaling chandelier. Puro light wood, malalaking bintana, at maraming halaman. Mas nakakahinga ako rito. "Clara, nasaan 'yung listahan para sa groceries? Paalis na si Ben, sasabay na raw siya sa paghatid kay Diana sa bayan," sigaw ni Sebastian mula sa kusina. Dahan-dahan akong tumayo mula sa tumba-tumba sa veranda. "Nasa ibabaw ng ref, Sebastian! 'Yung may magnet na strawberry!" Narinig ko ang yabag ng paa niya patungo sa ref. Maya-maya, lumabas siya sa veranda na hawak ang maliit na papel. Naka-short lang siya at t-shirt, pawis na pawis dahil galing siya sa pag-aayos ng garden namin sa harap. "Bakit ang daming gatas nito? Sabi ni Doc, 'di ba dahan-dahan lang sa dairy?" tanong niya habang tinitignan ang listahan. "Para kay Diana 'yung iba, mahilig 'yu







