Chapter 3 "Choices come after consequences"

RESTAURANT IN SHANGHAI – PRIVATE LOUNGE HALLWAY

MARCUS ROMANOV POV

Hindi siya lumingon.

Hindi niya kailangang lumingon para malaman na naroon pa rin si Calista sa likod ng isip niya.

Habang naglalakad palayo, steady ang hakbang niya, tuwid ang balikat, kalmado ang mukha—walang makikitang bakas ng emosyon. The Romanov composure. The mask he perfected for years.

Pero sa loob—

Damn it.

Hinigpitan niya ang hawak sa baso ng alak hanggang sa bahagyang kumirot ang palad niya. Hindi dahil kay Lixin. Hindi dahil sa negosyo.

Because of her.

The way she stood her ground.

The cold fire in her eyes when she said she belonged to no one.

The quiet strength—unapologetic, untamed.

Hindi siya gano’n.

She should’ve been afraid, wika ng isip niya. But she wasn’t.

Huminto siya saglit sa tabi ng floor-to-ceiling window. Tanaw ang ilaw ng Shanghai—mga gusaling parang reyna ng kapangyarihan. Normalmente, sapat na iyon para ibalik ang kontrol niya.

Hindi ngayon.

Why do I care? mariing tanong niya sa sarili.

He doesn’t. He shouldn’t.

Pero bumalik sa alaala niya ang sandaling nagtagpo ang mga mata nila—walang takot, walang paghanga, walang paghahabol.

Just defiance.

Just truth.

At doon niya naramdaman ang unang lamat.

Hindi malakas.

Hindi halata.

Pero sapat para guluhin ang disiplina niya.

“Marcus?”

Napalingon siya. Si Dimitri.

“You okay?” tanong nito, bahagyang nag-aalala. “You looked… distracted.”

Saglit na katahimikan.

“I don’t get distracted,” malamig niyang sagot.

Pero hindi siya agad gumalaw.

Hindi rin agad bumalik sa mesa.

Sa halip, tumingin siya pabalik—isang beses lang—sa direksyong iniwan niya.

At doon niya nakita si Calista, nakatayo, kausap ang kuya niya. May kunot ang noo, pero matatag ang tindig.

Hindi niya namalayang napahaba ang tingin niya.

Isang segundo pang mas matagal kaysa pinapayagan niya ang sarili.

That was the crack.

Tiny. Dangerous.

“Let’s go,” bigla niyang utos, mas malamig kaysa kanina.

Habang naglalakad muli, isa lang ang malinaw sa isip niya—

She’s not mine.

And that’s exactly the problem.

-----

SHANGHAI – LATE NIGHT DRIVE

Tahimik ang loob ng kotse habang binabaybay nila ang maliwanag na kalsada ng Shanghai. Ang mga ilaw ng siyudad ay dumudulas sa salamin, parang mga lihim na ayaw magpahuli.

Si Calista ay nakasandal sa upuan, nakatanaw sa bintana, pero halatang malayo ang isip.

Nauna nang umalis ang mga European investors. Naiwan sa hangin ang bigat ng mga hindi nasabi.

“Those guys were the Romanov cousins,” basag ni Lian sa katahimikan habang nakatutok sa kalsada.

“They’re one of the richest families in Europe.”

Napailing si Calista, may bahid ng iritasyon at pagkamangha.

“Kaya pala parang sasabog sa inis si Lixin. Mas mayaman pa sa kanila.”

“More than that,” dagdag ni Lian. “They don’t just have money. They have power.”

Bahagyang napabuntong-hininga si Calista. Power again, bulong ng isip niya. Lahat na lang umiikot sa kapangyarihan.

Sandaling katahimikan muli.

“They invited us,” biglang sabi ni Lian.

Napalingon si Calista. “Invited us… where?”

“Monaco,” sagot ni Lian, diretso.

“Marcus Romanov’s yacht party. Next month.”

Parang may malamig na hangin na dumaan sa loob ng kotse.

“Wait—what?” napakunot-noo si Calista. “At isasama mo ako?”

Tumango si Lian. “Yes.”

“Bakit?” mabilis niyang tanong, ramdam ang kaba na hindi niya maipaliwanag.

Hindi agad sumagot si Lian. Mas hinigpitan lang niya ang hawak sa manibela.

“Huwag ka nang maraming tanong, Calista,” saway niya, mas seryoso kaysa kanina.

“This is important. Para sa pamilya.”

Napalingon muli si Calista sa bintana. Sa salamin, nakita niya ang sarili—at sa likod ng repleksyon, isang pangalang biglang pumasok sa isip niya.

Marcus Romanov.

Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong kumirot sa dibdib niya—parang babala… o paanyaya.

“Kuya,” mahina niyang tawag, “may choice ba ako?”

Saglit na tumahimik si Lian bago sumagot.

“Sa mundo natin,” ani Lian, “sometimes, choices come after consequences.”

Huminga nang malalim si Calista.

Sa di kalayuan, ang mga ilaw ng siyudad ay patuloy na kumikislap—walang pakialam sa kung anong kapalaran ang papalapit.

At sa Monaco, isang yacht ang naghihintay.

Isang lalaking hindi niya pa alam kung kaaway o magiging dahilan ng pagbagsak ng puso niya.

-----

BALCONY – LOLO MUCHEN’S HOUSE, SHANGHAI

Tahimik ang gabi.

Mula sa balcony, tanaw ni Calista ang kumikislap na ilaw ng Shanghai—mga gusaling tila walang pakialam sa gulo ng buhay niya. Bahagyang humaplos ang malamig na hangin sa balat niya, pero hindi nito kayang palamigin ang bigat sa dibdib niya.

Malalim ang iniisip niya.

Natapos ang dinner with the Wang family nang mapayapa—kung mapayapa bang matatawag ang isang hapunang punô ng pilit na ngiti at pigil na galit. Lalo na si Lixen, na buong gabi ay parang batang nagta-tantrum kapag hindi nasusunod ang gusto.

Para akong binebenta, mariing bulong ng isip niya.

Napapikit siya sandali.

Paano niya pipigilan ang kasal na iyon?

Paano niya tatakasang maging asawa ng lalaking ang tingin sa kanya ay pag-aari?

Impiyerno ang magiging buhay ko sa tukmol na ’yon, mariin niyang naisip, bahagyang napapangiti—isang mapait na ngiti.

Humawak siya sa railing ng balcony, mas hinigpitan ang kapit.

At doon, pumasok sa isip niya ang isang pangalan—hindi niya inaasahan, hindi niya hinihingi.

Marcus Romanov.

Napailing siya. Why him?

Cold. Strict. Untouchable.

Kaya pala gano’n ang aura—hindi lang dahil sa ugali, kundi dahil isa pala siyang Romanov. Isa sa pinakamayayaman. Isa sa mga lalaking sanay masunod, at hindi kailanman pinipilit.

He didn’t look at me like I was something to own, napaisip siya. He looked at me like I was… a choice.

Mabilis niyang iniling ang ulo.

“Don’t be stupid, Calista,” mahina niyang bulong sa sarili. “You barely know him.”

Sa likod niya, marahang bumukas ang pinto.

“Hindi ka pa natutulog?” tanong ng isang boses.

Si Lian.

“Hindi pa,” sagot niya, hindi lumilingon. “A-hia… paano kung ayoko talaga?”

Tumahimik si Lian.

Ang tanong na iyon ay mas mabigat kaysa anumang negosyo.

Sa di kalayuan, sa kabilang panig ng mundo, isang yacht sa Monaco ang tahimik na naghihintay—at isang lalaking hindi niya inaakalang magiging bahagi ng kapalaran niya.

Huminga nang malalim si Calista.

If this is a cage, naisip niya, then I’ll find a way out.

Kahit pa ang susi ay nasa kamay ng isang lalaking cold and dangerous… and unexpectedly familiar.