Chapter 2 "Fate's Invisible String"

RESTAURANT IN SHANGHAI...

Nasa isang eleganteng restaurant si Calista kasama ang pamilya Wang. Ang mga ilaw ay malambot, ang paligid puno ng mahinhin na musika at mga European investors na kasalukuyang nagkakakilala.

Hindi talaga gusto ni Calista makipag-usap kay Lixin Wang. Napakayabang ng lalaking ito, at ramdam niya na kahit gaano kagwapo, wala siyang anumang interes sa kanya.

(Nǐ yīnggāi gǎnxiè wǒ xǐhuān nǐ, Calista. — You should be thankful that I like you, Calista.) ani Lixin, may nakangiting tingin na sobrang nakaka-irita.

Napabuntong-hininga si Calista. “Ang yabang talaga.” tanging nasabi niya, pinipilit manatiling kalmado.

Tumawa lamang si Lixin, parang natuwa sa reaksyon niya.

"Wǒ shuō de dōu shì shìshí." — (I’m just telling the truth.) sabi ni Lixen, may halong pagmamalaki.

“Whatever.” Calista rolled her eyes, at halatang walang pakialam sa mga pang-uuyam ng lalaking ito.

Nagpasya lang si Calista na pumayag sa date dahil nandiyan si Kuya Lian bilang suporta, at may kausap siyang European investor sa kabilang mesa—isang pagkakataon na hindi niya puwedeng palampasin.

Habang tumitingin sa mukha ni Lixin, ramdam niya ang sariling pagkabuwisit. Gwapo naman ang lalaki—mataas, may magandang postura, maayos ang damit—but sobra ang yabang niya. At sa puso ni Calista, wala siyang kahit kaunting spark ng “ka-amor amor” para sa kanya.

Habang nagsasabi si Lixin ng mga kabighani-bighaning banat sa kanya, pilit nag-focus si Calista sa European investor, sinusubukan na huwag mapansin ang pride at kabastusan ng lalaki.

Tumango si Lian sa kanya mula sa kabilang mesa, halatang nakakaintindi sa sitwasyon. “Ignore him, Cali. Focus on business.” sabi niya, at napangiti si Calista nang bahagya—isang maliit na sandali ng aliw sa gitna ng nakakainis na gabi.

Habang nagtatapos ang hapunan, ramdam ni Calista ang tensyon sa hangin—isang maliit na paalala na kahit gusto niyang umiwas, may mga bagay at tao sa buhay niya na hindi madaling kalimutan.

-----

RESTAURANT IN SHANGHAI – RESTROOM HALLWAY

Nagpaalam si Calista kay Lixin na magbabanyo—hindi dahil kailangan niya talaga, kundi para lang makaiwas sa nakakairitang presensya nito.

“Excuse me,” malamig niyang saad, tumayo agad bago pa makapagsalita ang lalaki.

Habang naglalakad siya palayo, napailing siya. Grabe ang yabang ng lalaking ’yon. Akala mo pag-aari niya ang mundo.

Paglabas niya ng restroom, hindi niya napansing may paparating—hanggang sa bigla siyang mabangga sa isang matangkad na lalaki.

“Ah—!”

“I’m sorry, Sir,” mabilis niyang sabi, hawak ang bag niya na muntik nang mahulog.

“It’s fine,” sagot ng lalaki. Malamig, diretso, at kontrolado—cold and strict, parang sanay na masunod.

Napatingala si Calista.

Matangkad. Broad ang balikat. Matalim ang mga mata. Napaka gwapo at may aura siyang tahimik at mapanganib.

Saglit silang nagkatitigan. Isang segundo lang, pero parang huminto ang ingay sa paligid.

“Marcus.”

Tinawag siya ng kasamang lalaki mula sa di kalayuan.

Lumingon ang tinawag na Marcus, saka muling tumingin kay Calista—isang mabilis ngunit mapanuring sulyap bago tumango at maglakad palayo.

Nanatiling nakatayo si Calista ng ilang segundo.

Bakit parang biglang uminit ang hangin? napakunot-noo siya, saka mabilis na bumalik sa mesa.

EUROPEAN INVESTORS’ TABLE

“Who’s that?” tanong ni Dimitri, bahagyang nakangiti habang sinusundan ng tingin ang papalayong babae.

Nagkibit-balikat lang si Marcus, inaayos ang cuff ng relo niya.

“I bumped into her.”

Isang kilay lang ang itinaas ni Dimitri. “That’s rare.”

Hindi na sumagot si Marcus. Pero sa isip niya, malinaw pa rin ang imahe ng babaeng iyon—ang boses, ang mga mata, ang paraan ng paghingi nito ng tawad.

Strange, naisip niya. She didn’t look afraid.

CALISTA & LIXIN’S TABLE – RESTAURANT IN SHANGHAI

Pagbalik ni Calista sa mesa, hindi pa man siya tuluyang nakaupo ay agad na tumama sa kanya ang malamig na tingin ni Lixin.

“Ang tagal mo,” sabi nito, pilit na ngumingiti pero may kirot ang boses.

“May kausap ka ba sa labas?”

Napakunot-noo si Calista. “Banyo lang ang pinuntahan ko. Why?”

Hindi agad sumagot si Lixin. Bahagya nitong iniusog ang upuan, saka tumingin sa direksyong pinanggalingan ni Calista—eksaktong kung saan naroon ang mga European investors.

“Interesting,” ani Lixin, bahagyang nakangisi. “Mukhang mabilis kang makakuha ng attention.”

“Excuse me?” malamig na tanong ni Calista.

Tumawa si Lixin pero walang humor.

“Yung European guy. I saw you bump into him.”

Napasandal si Calista, halatang iritado. “And? That was an accident.”

“Still,” mariing sabi ni Lixin, inilapag ang baso ng alak nang mas malakas kaysa kinakailangan, “you should be more careful. People might get the wrong idea.”

Natawa si Calista—pero puno ng pang-aasar at galit.

“Wrong idea? I didn’t know I had to explain myself to you.”

Sumikip ang panga ni Lixin.

“Don’t forget, Calista,” malamig nitong sabi, “our families are talking. You represent me.”

“Correction,” mabilis na sagot ni Calista, nakatitig diretso sa kanya, “I represent myself.”

Saglit na katahimikan.

Sa di kalayuan, napatingin si Marcus sa mesa nila—isang mabilis na sulyap lang—pero sapat para mapansin ni Lixin.

At doon lalo itong nainis.

Lumitaw ang isang kamay ni Lixin sa likod ng upuan ni Calista, possessive, parang sinasabi sa buong mundo na akin ka.

Napatingin si Calista sa kamay nito at bahagyang ngumiti—pero ang ngiting iyon ay walang init.

“Remove your hand,” mahina ngunit matalim niyang utos.

Hindi agad gumalaw si Lixin.

“You’re crossing a line,” dugtong niya, ang mga mata’y puno ng babala.

Unti-unting inalis ni Lixin ang kamay—pero ang titig nito ay nananatiling puno ng selos at galit.

Sa kabilang mesa, bahagyang itinaas ni Dimitri ang kilay.

“Problem?” bulong niya kay Marcus.

“No,” malamig na sagot ni Marcus, pero hindi niya inalis ang tingin kay Calista.

At sa sandaling iyon, hindi nila alam—

may digmaang nagsisimula, at hindi ito tungkol sa negosyo.

-----

Hindi sinasadyang nagtagpo ang mga mata ni Marcus at Lixin.

Isang segundo.

Dalawa.

Walang salita—pero may banggaan ng ego.

Si Lixin ang unang bumaling ng tingin, bahagyang ngumisi habang mas inilalapit ang upuan niya kay Calista. Sinadya. Ipinakita.

Marcus noticed it.

Hindi nagbago ang ekspresyon niya, pero tumigas ang panga. Tahimik niyang inilapag ang baso ng wine, ang tunog ay banayad—pero sapat para makatawag-pansin.

“Who’s that guy?” tanong ni Lixen kay Calista, kunwaring casual pero halatang pilit.

“The one staring.”

Hindi lumingon si Calista. “Why? Nervous?”

Napangisi si Lixin. “I don’t like people looking at what’s mine.”

Sa kabilang mesa, narinig ni Dimitri ang bahagyang pag-igting.

“That Chinese guy’s trying too hard,” bulong niya kay Marcus.

Marcus didn’t answer.

Sa halip, tumayo siya.

Tahimik pero commanding ang kilos—parang natural na sumusunod ang espasyo sa presensya niya. Lumapit siya sa mesa nina Lixin at Calista, dala ang isang baso ng alak.

“Good evening,” malamig at kontroladong boses ni Marcus.

“Marcus Romanov.”

Nanlaki ang mata ni Lixin —hindi sa takot, kundi sa pagkilala.

Romanov.

Big name. Bigger power.

Tumayo rin si Lixin, pilit pinatatag ang postura.

“Lixin Wang.”

Nagkamay sila.

Mahigpit.

Walang umatras.

Isang segundo pang mas matagal kaysa dapat—isang silent challenge.

“I believe you’re also discussing a partnership with the Chiu Group,” ani Marcus, diretso ang tingin kay Lixen. “Interesting choice.”

“Likewise,” sagot ni Lixin, pilit na kalmado. “But this meeting is… personal.”

Napatingin si Marcus kay Calista—isang mabilis, kontroladong sulyap.

“Everything is business,” sagot niya. “Some people just confuse ownership with entitlement.”

Tumalim ang mga mata ni Lixin.

“Careful with your words.”

Bahagyang ngumiti si Marcus—hindi palakaibigan, kundi babala.

“Careful with your assumptions.”

Tumahimik ang paligid.

Si Calista, nasa gitna ng dalawang lalaking parang nagbabanggaan ang mundo, ay marahang tumayo.

“Excuse me,” malamig niyang saad. “I don’t belong to anyone.”

Napatingin siya kay Marcus—isang sandali lang—pero may kung anong hindi maipaliwanag na pagkakaunawaan.

Pagkatapos ay tumalikod siya.

Habang papalayo si Marcus, narinig ni Lixen ang huling sinabi nito, halos pabulong—

“Power isn’t claimed,” ani Marcus.

“It’s recognized.”

Nanatiling nakatayo si Lixin, nakapako ang kamao.

This isn’t over, bulong ng galit sa dibdib niya.

Sa kabilang dulo ng hall, huminto si Marcus sandali.

Neither is this, sagot ng isip niya.