CHAPTER 4

OMENG'S POV:

BIRTHDAY ko ngayon. Kanina pa ako hindi mapakali dahil nahihiya akong magsabi kay Pamela na yayain ko siyang magdinner pagkatapos ng trabaho para man lang makapagcelebrate sa kaarawan ko.  May naipon naman akong pera kaya pwede ko siyang itreat sa medyo mamahaling restaurant.  Pero bago ko pa siya maimbinta, umurong na ang dila ko at bigla akong kinabahan.  Baka kasi isnabin lang nito ang imbitasyon ko, mapahiya lang ako.

Kaya bubulong-bulong na lang akong naglakad papuntang finance department.  Nakita ko kaagad si Tiffany. Assistant secretary ito ng head of finance.  Dalaga pa ito at napakabait at napakagiliw sa akin.  Sabagay, lahat naman ng mga tsiks sa opisina mababait sa akin. Ito lang si Pamela ang hindi ata tinatalaban ng karisma ko.

"Rommel, iniisip pa lang kita ah," medyo kinikilig-kilig pang sabi sa akin ni Tiffany, namumungay ang mga mata nang lapitan ako, "May ibibigay sana akong sandwich saiyo kaninang lunch kaso hindi kita malapitan sa canteen dahil kasama mo si Boss."

"Salamat. . ."

"At ito nga pala iyong report para kay Boss. Iaakyat ko na sana pero buti na lang at ikaw na ang pumunta dito," sabi nitong bahagyang bumulong, "At least kahit paano makakapag-usap tayo dito ng wala si Miss CEO," umikot pa ang mga mata nito, halata ang pagkadisgusto kay Pamela base sa tono ng pananalita nito.

Napangisi na lamang ako.  Sabagay, halos lahat naman ng mga empleyado dito ay ilag kay Pamela.  Sino ba naman ang hindi?

Naturingang pagkaganda-ganda nitong babae ngunit para napaka-istrikta.  Wala itong kasong pinalalampas kahit maliit na bagay lang.  Masyadong perfectionist kaya napakahirap ma-please sabi nga ng mga empleyado nito.

Bibihira ring makitang ngumiti si Pamela.  Sa isip-isip ko, kawawa ang magiging boyfriend nito.

Sabi sa akin ni Yaya Luring never pa raw tong nagka-boyfriend kahit puppy love lang.  Nuong estudyante raw ito, madalas ay nasa isang sulok lang ito nagbabasa ng libro.  Masipag raw itong estudyante at matalino kaya naman with honors ito nang grumadweyt.  Ang balita ko pa, kukuha ito ng PHD sa London next year.

College pa nga lang kinatatamaran ko na, PHD pa kaya? Pero si Pamela, mukhang walang kapagurang mag-aral. Baka tumandang dalaga na ang babaeng iyon dahil mukha namang walang time sa pag-ibig.

"Ha?" Tanong ko kay Tiffany nang tinapik niya ako sa balikat.

Napabungisngis ito, "Mukhang layo ng lipad ng utak mo ah.  Hey, may lakad pa ba kayo ni Boss mamaya?"

"Hindi ko alam, bakit?"

"Labas naman tayo oh."

Girlfriend material si Tiffany.  Simple lang ang beauty pero malakas ang appeal.  Siguro kung may panahon na akong magnobya mga ganitong klase ang liligawan ko.  Hindi mahirap iplease at hindi high maintenance na gaya ng boss ko.  Hey, bakit ba pumasok sa utak ko ang isang gaya ni Pamela, as if naman magiging totohanan ang relasyon namin.

"Ano, pwede ka ba? Ako ang taya?" 

"Message na lang kita kapag walang lakad si Boss.  Alam mo namang hindi ko hawak ang oras ko," sagot ko kay Tiffany, "Oh sige, akyat ko na ito."  Pagkatalikod na pagkatalikod ko ay narinig ko pa ang ibang mga babae sa Finance Department, "Sana akin ka na lang!"

Lihim na lang akong napangiti.  Nang makabalik ako sa opisina ni Pamela ay bahagya akong napaatras nang mabungaran ko duon ang Mommy nito.  Ewan ko ba pero parang gusto akong kainin ng buhay ng matandang ito.  Kabaligtaran talaga ang aura nito ni Don Modesto.

"Don't tell me dakilang alalay mo rin ang lalaking yan?" Narinig ko pang sabi nito, muli na naman nitong pinasadahan ng tingin ang bihis ko, mula ulo hanggang paa.  Napalunok laway ako lalo pa at may ere ng pagka-matapobre ang tono ng pananalita nito.  Hindi na nito kailangan pang ipagsigawan na ayaw nito sa akin.