Chapter 5

Vanessa POV

Hindi ako makapaniwala na dito na ako titira ngayon sa mala-palasyong bahay na ito. Kanina lang ako lumipat.

Medyo nalulungkot ako dahil mamimiss ko si Bakla—lalo na sa pagtulog. Kahit malikot siya at malakas humilik, mamimiss kong dumantay sa kanya. Lalo na dito, sobrang lamig dahil halos lahat ata ng sulok ng bahay naka-aircon.

Nandito ako ngayon sa guest room. Dito raw ako matutulog. Pero kapag hindi ako nakatulog at may multo dito mamaya, uuwi na lang talaga ako kay Bakla.

“Ma’am, ready na po ba kayong makilala at makita ang alaga ko?”

Tumango ako at inayos ang damit ko para naman presentable kapag nakita ko siya.

Sumunod ako sa nag-aalaga sa bata. Vincent ang pangalan niya. Medyo pinag-aralan ko na rin siya kahit papaano.

Pumasok ang yaya sa isang kwarto at sumunod ako.

Pagpasok ko, nakaramdam agad ako ng lungkot. Hindi ito mukhang kwarto ng isang bata. Para itong kwarto ng kaedad ko—puting wallpaper lang ang makikita.

Walang kahit anong kulay.

At kahit puti ang mga dingding, madilim pa rin ang paligid dahil sa nakasarang bintana na tinatakpan ng makapal na itim na kurtina.

Napatingin ako sa kama. May batang nakahiga roon, tila natutulog. Mukha siyang anghel habang nakapikit, pero napakapayat niya. Hindi siya mukhang anak ng isang mayaman.

Lumapit ako at mas lalo kong nakita kung gaano kapayat ang katawan niya.

“Mo-mommy… I want you…” humihikbi niyang sabi.

Gusto kong umiyak. Ramdam ko ang lungkot niya. Walang luha ang tumulo sa mga mata ko, pero parang ang puso ko ang umiiyak para sa kanya.

Hinawakan ko ang kamay niya. Napakalamig.

“Sweetie, nandito na si Mommy.”

Pagkasabi ko, dumilat siya. Lalong lumitaw ang kagwapuhan niya dahil sa magagandang singkit niyang mga mata. Pero tumalikod siya sa akin.

“I know… panaginip lang ‘to. Nakikita lang kita, Mommy.”

Mas lalo akong naawa.

Lumapit ako sa bintana at binuksan ang kurtina pati ang bintana. Pumasok ang liwanag sa loob.

“Naku, Ma’am! Ayaw niya pong binubuksan ‘yan! Sabi niya hindi niya na raw makikita ang mommy niya!” gulat na sabi ng katulong.

Teka… nagpaparamdam ba si Chelsea sa anak niya? Basta, peace tayo, girl. Para naman sa junakis mo ito.

“Nandito na ang mommy niya. Wala nang dahilan para manatiling sarado ito. At ako ang masusunod dahil ako ang mommy niya.”

Napatingin si Vincent sa akin. Medyo nasisilaw siya, pero nang masanay ang mga mata niya sa liwanag, tinitigan niya ako at tinapik ang pisngi niya.

“Baby, gising ka na.”

Lumapit ako at hinawakan ang kamay niya. Namula ang pisngi niya dahil sa liwanag.

“Ayan, namula tuloy.”

“Totoo ka po ba, Mommy?” mahina niyang tanong.

“The one and only. At wala kang choice, baby boy.”

Bigla niya akong niyakap.

Napuno ng kakaibang saya ang puso ko. Unang beses kong maramdaman ito.

“Mommy, thank you! I love you po!”

Umiiyak siya sa tuwa.

“I love you too, my baby.”

Chelsea… ipinaparating ko sa anak mo ang gusto mong sabihin. Pero mahal ko rin talaga siya.

“Oh, tama na. Huwag ka nang umiyak.”

Pinunasan ko ang mga luha niya.

“Mommy, please… don’t leave us again. Ayaw ko nang malungkot si Daddy.”

Napakabait niyang bata. Sa murang edad, iniisip niya pa ang ama niya.

“Promise mo kay Mommy na susunod ka palagi sa amin ni Daddy, okay?”

Nag-pinky swear kami.

“Ngiti na! Gusto mo, sasayaw si Mommy?”

Tumayo ako sa kama niya.

“Sabay-sabay tayo! Itaas ang kamay! Ipagpag ang paa!”

Narinig ko ang halakhak niya at mas lalo akong ginanahan. Tumalon ako paupo sa kama, tapos dumapa sa harap niya. Ipinatong ko ang mukha ko sa kamay ko habang ginagalaw ko ang mga paa ko na parang bata.

Tumayo siya at tumalon-talon habang tumatawa. Pero dahil mahina pa siya, mabilis siyang napagod.

Umupo siya sa harap ko at hinawakan ang mukha ko. Ngumuso ako at hinalikan niya ako sa labi.

“Sarap naman ng kiss ng baby ko.”

“Ma’am, kailangan na po niyang kumain. May iinumin pa siyang gamot.”

Umayos ako ng upo. Dumating ang pagkain niya.

Lugaw.

Anong sustansya niyan?

Tinulungan ko siyang tikman. Walang lasa.

“Ate, bakit ganito ang pagkain niya? Lugaw na nga lang, wala pang lasa. Kaya pala ang payat niya!”

“Ma’am, iyon po ang sabi ng doktor na ipapakain. Sinusuka raw po kasi niya ang ibang pagkain.”

“Kailan sinabi ‘yan?”

“Kay Sir Vince po, last month.”

Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan si Vince.

“I’m busy.”

Pinatay niya.

Tinawagan ko ulit.

“What?! I said I’m busy!”

“I-schedule mo ako sa pediatrician ni Vincent ngayon na. Huwag ka nang magtanong. At kung nag-aalala ka, mag-aayos ako nang presentable. Okay?”

Pinatay ko na.

Maya-maya, sinabi ng yaya na pupunta raw ang doktor ng 1 PM.

Pagdating ng doktor—babae. Naka-mini skirt at tube.

“ I'm Dra. Darlene Uy. and by the way who are you? New maid niyo siya dito? Ang bait talaga ng sweetie pie ko sa mga muchacha niya. Para pag suotin ng mga ganiyang kamamahaling dress and jewelries. Uy! Mis wag mong iwala yan mahal pa yang sa pipitsugin mong life ?”

Napangiti ako.

“Ah, ikaw pala ang pediatrician ng baby ko. Mukha kang… hindi doktor. Mukha kang prostitute.”

Ngumiti ako.

“Kidding.”

Napikon siya.

“Are you deaf?”

“No. Pero may sakit ako—nanapak ako ng doktorang naka-tube at mini skirt na may bangs na parang kay Betty La Fea.”

Padabog kong inilapag ang kamay ko sa mesa.

“So, nandito ka ba para i-check ang anak ko, o kakalbuhin kita ngayon?”

Nanginginig siya pero chineck pa rin si Vincent.

Pagkatapos, umalis agad.

Tinignan ko ang reseta niya. Puro gamot na pampurga.

Tinawagan ko si Zandro—isa siyang pediatric specialist.

Kinumpirma niya na mali ang reseta.

Chinecked up ni bakla ni Vincent pagkatapos ay tinignan niya ko ng malungkot.

"B-bakit anong nagyayari sa anak ko?! Ha?! Bakla sabihin mo?!" Niyugyog ko siya habang tinatanong yun. Sinapok ako ni bakla.

"Ang oa mo Van ah! True to life girl! Mommy lang ang peg!" Tinakpan ko ang bunganga niya at pinandilatan nang mata.

"Ano ba kasi nakita mo?!kasi yung reaksyon mo eh nakakatakot!" sabay hampas ko sa dibdib niya.

"Okay lang ang lagay niya na hindi okay." Hah? Ano?! Tignan mo tong bakla na to kung magsalita.

Dinala namin si Vincent sa hospital.

Na-admit siya dahil dehydrated na siya.

Tinawagan ko si Vince.

Pagdating niya, kasama ang apat niyang kaibigan.

“Ano lagay niya?”

“Kailangan ma-admit. Mali ang gamot na nireseta ng doktora mo.”

“Magsasampa ako ng kaso, sa kaniya Atty.” tumango sii Jeric sa akin.

“No,” sabat ni Vince.

“She’s my business partner. I talked to her already. Siya na raw ang bahala sa hospital bill.”

Napatingin kami sa kanya.

Hinila ko siya palabas.

“Anong sabi mo kanina?! Na wag sampahan yung Doctora na yun huh?! Anong klase kang ama?! Hindi mo ba alam na muntikan nang mamatay yung anak mo sa mga nireseta niyang gamot! Wala bang halaga sayo yung anak mo huh?!"

“Are you deaf?! I think hindi naman. Bakit kailangan ko pang ulitin ang sinabi ko?" Sabi niya ng may malumanay sakin magsasalita na sana ko pero pinigilan niya ko.

" Pwede bang wag kang makialam at manghimasok sa buhay naming mag ama. At wag mo ding alisin sa maliit mong kokote na, pinapasahuran lang kita, di ka parte ng pamilya namin! Kaya wala kang karapatan!"

Tulala akong naiwan.

Ang sakit.

Pero tama siya.

Wala nga naman akong karapatan.

Ano ba, Van… lumugar ka.