Chapter 3: He Changed

Chapter 3

Eksakto namang pumasok si Stacey na punong-puno ng energy, at biglang nagbago ulit ang timpla ng buong kwarto.

Bumalik ang tawanan. Lalong lumakas ang mga boses. May nanunukso na naman kay Logan, habang ang iba ay nagpalakpakan at naghihiyawan na parang walang mabigat na nangyari kanina.

Mukhang normal ulit ang lahat.

Habang si Laurice, nakaupo lang doon, tahimik at parang nasa ibang mundo siya. Parehong silid, parehong mga tao, pero pakiramdam niya ay napakalayo niya, nanonood lang sa likod ng isang makapal na salamin. Na habang nagtatawanan ang lahat, nakatitig lang siya sa kawalan.

Napansin ’yun ni Stacey. Hindi muna ito nagsalita, pinanood lang siya nito nang ilang segundo bago dahan-dahang hinila nito ang braso niya.

“Uy. Samahan mo muna ako saglit.”

Hindi na pumalag si Laurice at sinamahan ang kaibigan. 

Tahimik sa loob ng banyo. Malamig. Ang tanging tunog lang ay ang agos ng tubig mula sa gripo.

Tumayo si Laurice sa harap ng lababo, hinayaang dumaloy ang malamig na tubig sa mga kamay niya. Marahan niyang kinuskos ang mga palad, na tila ba may sinusubukan siyang hugasang dumi na ayaw matanggal.

Nasa tabi lang niya si Stacey, naglalagay ng lipstick habang nakatingin sa salamin. Paminsan-minsan, sumusulyap ito sa repleksyon ni Laurice.

“Kanina ka pa wala sa sarili,” mahinang sabi ni Stacey. “Ano bang problema mo ngayon? Mukha kang… ewan, parang lutang ka.”

Yumuko lang si Laurice, hinahayaan pa ring mabasa ang kamay niya.

“Siguro pagod lang ako. Hindi kasi ako masyadong nakakatulog nitong mga nakaraang araw.”

Kumuha siya ng tissue at pinunasan ang dalawang kamay.

Napabuntong-hinga naman si Stacey at biglang lumambot ang ekspresyon.

“Matatapos na rin naman ’to. Pagkatapos nito, umuwi ka na agad at magpahinga, ha? Huwag mong masyadong i-push ang sarili mo. Lagi mo na lang ginagawa ’yan.”

Tumango si Laurice.

“Mm.”

Nagkaroon ng maikling katahimikan. 

“Stacey… yung asawa mo at si Sanford… close ba sila?”

Napatingin si Stacey sa kanya at tumango.

“Oo, close talaga sila. Taga-Quezon City talaga ’yang si Sanford. Mga kalahating taon pa lang siyang nalilipat dito sa BGC.” Muling tiningnan ni Stacey si Laurice saka ngumisi. “Bakit? Interesado ka ba sa kanya?”

Mabilis na umiling si Laurice.

“Hindi, hindi sa ganoon. Ano lang—”

“Naku, gets ko na!” singit ni Stacey habang nakangisi, “Sus, sino ba namang hindi makakapansin doon? Gwapo na, matangkad, maganda pa ang katawan, tapos graduate pa sa top university sa American. Aerospace propulsion engineer ’yan, Laurice. Yung trabaho niya? Siguradong-sigurado na ang kinabukasan n’un.”

Huminga nang malalim si Laurice at hindi na nakipagtalo. Tinapon niya ang ginamit na tissue sa basurahan. Dahil walang alam si Stacey sa nakaraan nila, nagpatuloy lang ito sa pagkukwento.

“Sa totoo lang, Laurice… maganda ka. Bagay kayo kung titingnan. Pero…” Nag-alangan ito  sandali.

“Magkaiba ang mundo niyo.”

Hindi gumalaw si Laurice.

“Naikwento sa akin ng asawa ko yung tungkol sa pamilya niya. Yung lolo niya, nasa military—yung tipong tinitingala talaga. Yung bahay nga nila sa QC, may plaque pa para sa first-class merit.”

Lumapit si Stacey sa salamin para ayusin ang make-up, bago nagpatuloy.

“Yung tatay niya, big time sa politika. Yung nanay niya, dating judge. At yung kuya niya, pulis na namatay habang nasa serbisyo.”

Huminto siya sandali.

“Hindi ko lang alam kung anong trabaho nung kapatid niyang babae.”

Tahimik lang na nakikinig si Laurice. 

“Yung mga ganyang pamilya…” buntong-hininga ni Stacey habang umiiling. “Hindi basta-basta nakakapasok ang mga katulad natin diyan sa pamamagitan ng kasal. Hindi ganoon kadali ’yun. At saka, nandiyan naman na si Violet sa tabi niya.” Humarap ito sa kanya. “Huwag mong isiping pinipigilan kita sa kanya, ha? Ayaw ko lang na masaktan ka sa huli.”

Walang naging reaksyon si Laurice. Nanatili siyang kalmado sa labas. Kasi sa totoo lang, wala naman nang bago sa mga narinig niya.

Limang taon na niyang alam ang lahat ng ’yan.

Apat na taong magkasama. Tatlong taong nakatira sa ilalim ng iisang bubong.

Pinag-uusapan na nila ang kasal noon. Madalas siyang dinadala ni Sanford sa bahay nito Ang pamilya nito… totoo ang lahat ng sinasabi ng mga tao, at higit pa roon. Mababait sila. Desente. May init na nagpaparamdam sa’yong ligtas ka. Maayos ang naging turing nila sa kanya, higit pa sa inaasahan niya.

Sa loob ng maikling panahon, parang naramdaman niyang kabilang siya roon.

Muntik na. Pero hindi talaga.

Sa huli, wala siyang kapalaran na maging bahagi ng pamilyang ’yun.

Ang isang lalaking tulad ni Sanford… yung ganoong kakinang, kasinglinis, at kasing-perpekto…

Para talaga si Sanford sa isang katulad ni Violet. 

Noong nasa university pa lang sila, si Sanford na ang tinitingala ng lahat. Matalino, may talento, at sobrang gwapo na parang unfair na nga sa iba. Palagi itong pinag-uusapan ng mga babae na parang isang malayong bituin at mahirap abutin.

Kaya bakit ba minahal siya nito nang ganoon? Sa loob ng apat na taon?

Bahagyang ibinaba ni Laurice ang paningin niya.

Ano bang nagawa ko para makuha ang ganoong pagmamahal?

“Tara? Balik na tayo bago pa nila isiping naglaho na tayo rito.” Bigla siyang hinila ni Stacey.

Tumango si Laurice.

Sabay silang lumabas ng banyo at naglakad sa hallway. Unti-unting bumabalik ang ingay mula sa private room. Palakas ifo nang palakas sa bawat hakbang. At bigla naramdaman na naman ni Laurice ang muling pagtibok ng kanyang dibdib.

Lumabas si Laurice sa hallway, at hindi niya sinasadyang mapalingon sa smoking area.

Nandoon ito

Si Sanford.

Nakasandal sa pader na parang walang pakialam sa mundo, nakatungo, at may hawak na sigarilyo.

Sa mga sandaling iyon, nakalimutan ni Laurice kung paano huminga.