Share

บทที่ 6

last update Tanggal publikasi: 2025-04-30 20:00:43

มื้อเย็นของวันนั้น น้ำมนต์ทำอาหารง่ายๆ

ทั้งสองทานอาหารไปพลางดูโทรทัศน์ไปพลางอย่างสบายใจ อากาศข้างนอกย่ำแย่ลงเรื่อยๆ น้ำมนต์ไม่ชอบสภาพอากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนเช่นนี้เลย เพราะทุกครั้งที่ห่าฝนเทลงมา ท้องฟ้าจะถูกปกคลุมไปด้วยเมฆทะมึนบดบังแสงสว่าง ซึ่งน้ำมนต์เกลียดความมืดเป็นที่สุด

ก่อนหน้านี้ น้ำมนต์ใช้เวลากว่าสองชั่วโมงเพื่อเกลี้ยกล่อมให้พ่อของคุณใสใจเย็นลง โดยอ้างว่าคุณใสจะมานอนเป็นเพื่อนน้ำมนต์ เพราะแม่ของน้ำมนต์ไม่อยู่บ้าน มันเป็นเรื่องปกติ หลายครั้งที่น้ำมนต์ไปนอนบ้านคุณใสตอนเด็ก ทุกครั้งที่แม่ของเขาออกไปทำงาน ก็ได้บ้านคุณใสนี่แหละที่ช่วยดูแล ที่บ้านนั้นมีห้องส่วนตัวสำหรับน้ำมนต์เลยด้วยซ้ำ

"ฉันว่านายกลับบ้านไปขอโทษคุณลุงเถอะนะ" น้ำมนต์พยายามโน้มน้าวอีกครั้ง

คุณใสชำเลืองมองขณะหยิบขนมขบเคี้ยวเข้าปาก

"ไม่" คุณใสปฏิเสธเสียงแข็ง แก้มของเขานูนป่องราวกับเด็กง้องอน "นายพูดเองว่านอนได้"

"แต่วันนี้ฝนตก แล้วคุณลุงก็เป็นคนกลัวเสียงฟ้าผ่าด้วย" น้ำมนต์พยายามอธิบาย "นายไม่ควรทิ้งท่านไว้คนเดียว"

"ทำเป็นพูดดี ตัวเองไม่กลัวหรือไง?"

กลัวสุดๆ เลยล่ะ

น้ำมนต์พยายามทำใจดีสู้เสือ อย่างน้อยเขาก็ไม่ควรทำให้คุณลุงลำบาก

"ต่อให้ฉันกลับไป ฉันก็ไม่นั่งปลอบใจป๊าหรอกนะ เมื่อก่อนตาแก่นั่นชอบใช้ลูกไม้นี้เพื่ออ้อนแม่ สุดท้ายเลยติดเป็นนิสัยไปเอง...เพราะงั้นเขาไม่เป็นไรหรอก"

"ถึงงั้นก็เถอะ..."

"ที่สำคัญ ถ้าฉันไป นายจะทำยังไงกับหมอนั่น"

คุณใสพยักหน้าไปทางหน้าต่าง ห่างออกไปนอกรั้วบ้าน ปรากฏร่างโปร่งของดวงวิญญาณที่แสนคุ้นเคย ชายไร้ใบหน้าคนนั้น

น้ำมนต์หลบสายตาเมื่อร่างนั้นเงยหน้าขึ้น

ชายคนนั้นมักจะยืนอยู่หน้าบ้านของน้ำมนต์ในช่วงพระอาทิตย์ตก แม้ร่างนั้นจะไม่เข้ามารบกวน แต่นั่นกลับทำให้น้ำมนต์รู้สึกว่าทุกๆ วันของเขาจะต้องพบเจอกับเรื่องโชคร้าย น้ำมนต์เคยพยายามหาทางไล่ชายคนนั้นไปหลายต่อหลายครั้ง แต่มันก็ไม่เป็นผล สุดท้ายชายไร้หน้าก็ตามน้ำมนต์ไปทุกที่ ไม่ต่างจากเงาตามตัว

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กนั่งคอตก ใบหน้าห่อเหี่ยว คุณใสจึงถามย้ำอีกครั้ง

"อยากให้ฉันกลับจริงหรือ?"

เวลาล่วงเลยผ่านไป สายฝนยังคงถาโถมอย่างต่อเนื่อง ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยความมืดในยามราตรี ภายในห้องนอนคับแคบ เหนือเตียงนอนเล็ก ร่างของชายหนุ่มสองคนนอนเบียดเสียดกันดูแล้วน่าอึดอัด

น้ำมนต์ถูกคุณใสโจมตีด้วยอ้อมกอดหมี ใบหน้าของร่างเล็กกลายเป็นสีเขียวเพราะกำลังจะขาดอากาศหายใจตาย

น้ำมนต์พยายามแงะแขนของคุณใสอย่างยากลำบาก

"ฉันกลัวความมืด" คุณใสกระชับอ้อมกอดพลางกระซิบที่ข้างหูของน้ำมนต์ "ไหนจะเสียงฟ้าร้องอีก"

"นั่นมันฉันต่างหากที่กลัว"

"แล้วถ้าผีตนนั้นเข้ามาล่ะ โอ๊ยแค่คิดก็กลัวจะแย่"

"ก็บอกว่านั่นมันฉันต่างหากที่กลัว!"

คุณใสหัวเราะชอบใจ ไม่มีทีท่าจะปล่อยน้ำมนต์ให้เป็นอิสระ

"เพราะงั้นไงเลยขึ้นมานอนด้วย สำนึกถึงความใจดีของฉันซะสิ"

"ฉันไม่ใช่เด็กที่นอนคนเดียวไม่ได้นะ" น้ำมนต์ตัดพ้อ

"อะไรนะ จะให้ฉันเรียกพี่สม (ผีประจำบ้านคุณใส) มาอยู่เป็นเพื่อนแทนหรือ? "

น้ำมนต์สะดุ้งเฮือก เอื้อมมือไปปิดปากคุณใส

"หะ หะ ห้ามเรียกนะ!"

คุณใสเลิกคิ้ว

"งั้น...หอยทากน้อย นายจะเลือกพี่สมหรือว่าฉันล่ะ?"

"คุณใส เลือกคุณใส" น้ำมนต์ตอบแทบจะในทันที

"ก็แค่นั้น"

คุณใสจับน้ำมนต์พลิกตัวลงนอนอีกครั้งและโอบกอดร่างเล็กจากด้านหลัง

"เป็นเด็กดีแล้วนอนซะนะ"

อันที่จริงน้ำมนต์ก็อยากจะทำให้ได้อย่างนั้น ติดอยู่ตรงที่ท่านอนของคุณใสค่อนข้างกินที่ และเตียงขนาด 3.5 ฟุต ก็เล็กเกินกว่าที่จะนอนสองคน ดังนั้นทั้งสองจึงต้องนอนตะแคงข้างและเบียดเสียดกันพอสมควร

ไม่นานนักเสียงลมหายใจของคุณใสก็ดังสม่ำเสมอ น้ำมนต์จึงเข้าใจว่าคนข้างกายผล็อยหลับไปแล้ว

เหลือเชื่อจริงๆ ที่คุณใสสามารถนอนหลับในสถานการณ์เช่นนี้ได้

แม้ในห้องจะเปิดแอร์เย็นพอสมควร น้ำมนต์ก็ยังรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว บวกกับลมหายใจของคุณใสที่รินรดหลังคอขาวของน้ำมนต์ ยิ่งทำให้หัวใจของร่างเล็กแทบจะกระโดดออกมาจากหน้าอก

ภายใต้ความเงียบสงัด หัวสมองของน้ำมนต์เผลอคิดถึงคำพูดของหลินซีเมื่อกลางวัน เขาพยายามไตร่ตรองและทำความเข้าใจความหมายของคำว่า ‘คบ’ ของหลินซี

‘ความรัก’ เป็นหนึ่งในสิ่งที่น้ำมนต์แทบไม่เข้าใจ เนื่องจากที่ผ่านมาเขาไม่มีพ่อ ไม่มีญาติสนิทคนใดมาเยี่ยมเยือน มีเพียงแม่และพ่อของคุณใสที่คอยดูแล ทั้งสองท่านแสดงออกอย่างเพื่อนสนิทที่บริสุทธิ์ใจ ความรักที่แม่มอบให้น้ำมนต์ก็สุดแสนจะอ่อนโยน เมื่อเทียบกับการแสดงออกที่ก้าวร้าวและคุกคามของคุณใส การกระทำของเขามันออกจะดูเหมือนการเล่นสนุกของเด็กเสียมากกว่า

"นายชอบฉันหรือเปล่านะ?" น้ำมนต์พึมพำ

ความหัวอ่อนและไม่เสพสื่อแนวผู้ใหญ่ทำให้น้ำมนต์คิดไม่ตก

ร่างเล็กที่นอนไม่สุขได้แต่ดิ้นไปมา ไม่รู้ตัวเลยว่าตนกำลังถูกจ้องมองในความมืด

นัยน์ตาของคุณใสมองการกระทำของร่างเล็กโดยไม่พูดอะไร

ด้วยความมืดและความเงียบ ทำให้คุณใสได้ยินสิ่งที่น้ำมนต์พึมพำอย่างชัดเจน ทว่าเขาไม่ได้โต้ตอบใดๆ ยังคงแสร้งหลับต่อไป การแสดงออกของคุณใสมันชัดเจนอย่างที่หลินซีว่า น่าแปลกใจด้วยซ้ำที่น้ำมนต์ไม่เข้าใจการกระทำเหล่านั้น แต่จะโทษหอยทากน้อยก็ไม่ได้ ตั้งแต่เด็กคุณใสชอบแกล้งน้ำมนต์ นั่นจึงทำให้น้ำมนต์มักเข้าใจว่าทุกๆ การกระทำของคุณใสคือการกลั่นแกล้งอย่างช่วยไม่ได้

คุณใสควรรู้สึกหงุดหงิดที่คนตรงหน้าไม่ทันสังเกตถึงความรู้สึกของตน ทว่าด้วยเหตุผลบางประการกลับทำให้คุณใสคิดว่าโชคดีแล้วที่น้ำมนต์หัวช้าเกินกว่าจะเข้าใจ เพราะหากคนตัวเล็กเอ่ยถามขึ้นมาจริงๆ เขาคงไม่สามารถให้คำตอบที่ชัดเจนได้เป็นแน่

น้ำมนต์นี่โง่จริงๆ คุณใสคิดในใจ ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าตัวเองโง่และไม่เอาไหนเช่นกัน...
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 48

    หลังจากวันนั้น ชายไร้หน้าก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ใจจริงน้ำมนต์อยากเอ่ยขอบคุณสักครั้ง ที่ผ่านมาเขาเข้าใจวิญญาณตนนั้นผิดมาตลอด แม้เมื่อก่อนจะหวาดกลัวและอยากให้ชายคนนั้นหายไป มาบัดนี้ พอเขาหายไปจริงๆ น้ำมนต์กลับรู้สึกโหวงๆ อย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าสูญเสียคนในครอบครัวไปอย่างไรอย่างนั้น“ทำอะไรอยู่ลูกชายแม

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 47

    “หลิน! ฟังก่อนได้ไหม เพราะเธอเอาแต่ปฏิเสธฉันแบบนี้ไงฉันถึงได้ไปมีคนอื่น”คำพูดของคนหน้าด้านหน้าทนทำให้หลินซีเดือดปุดๆทีแรกก็ว่าจะรวมพลังไปหาถึงที่ ใครจะคิดว่าแค่ส่งข้อความพร้อมคลิปหลักฐานไป หมอนี่ก็โผล่มาทันที แล้วยังเอาแต่พ่นคำแก้ตัวปัญญาอ่อนนี่ต่อหน้าเธอไม่หยุด“ได้ งั้นในเมื่อเป็นแบบนี้ก็จบกัน แ

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 46

    “คิดว่าผู้หญิงคนนั้น จะยังอยากมองหน้าพวกนายต่องั้นเหรอ หลังจากที่โดนคนประเภทนั้นแย่งคนรักไป”“แน่นอน” คุณใสพูดอย่างมั่นใจ “ถึงยัยนั่นจะน่าหงุดหงิดไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดที่แยกแยะไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร ถ้านายคิดว่าตัวเองยั่วยุให้ยัยนั่นแตกคอกับพวกเราได้สำเร็จแล้วละก็...หึ นายคิดผิดถนัด”นิ้วมือแล

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 45

    “เธอคือแม่ของนาย...ใช่หรือเปล่า?” คุณใสชูภาพให้ยูเรเห็นชัดๆ “ผู้หญิงคนนั้นที่น้ำมนต์เห็น คือแม่ของนายใช่มั้ย?”“นี่นายสงสัยฉันงั้นเหรอ เอาจริงดิคุณใส”“ฉันไม่ได้สงสัย แต่มั่นใจว่าเป็นนายเลยต่างหาก”น้ำเสียงดุดันของร่างสูงทำให้ยูเรเริ่มเผยพิรุธ“นายเชื่อเรื่องโกหกของหมอนั่นจริงๆ งั้นเหรอ นายเคยเห็นผู

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 44

    คลิปวิดีโอของชายหนุ่มสองคนที่กำลังกอดจูบลูบคลำกันใต้แสงไฟสลัวในสถานเริงรมย์ ทำเอาใบหน้าของหญิงสาวที่ปกติแทบไม่แสดงอารมณ์ บัดนี้กลับบิดเบี้ยวเพราะความเศร้าโศกเสียใจเหตุเพราะยูเรเลือกที่จะเปิดคลิปที่เขาบังเอิญเจอธีร์กำลังมีสัมพันธ์กับชายอื่น ซึ่งเป็นการนอกใจ และนอกกายอย่างไม่น่าให้อภัย“ขอโทษนะหลิน ไ

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 43

    “ขอโทษที่ทำให้บรรยากาศเสียนะ เดี๋ยวมื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง” น้ำมนต์บอกลาเพื่อนทั้งสอง แล้วฉวยเอาใบสั่งอาหารตรงไปยังจุดชำระเงินพร้อมกับคุณใสยูเรพ่นลมหายใจแรงอย่างหัวเสีย ก่อนหันไปหาเพื่อนสาว“เธอเชื่อที่เขาพูดเหรอ เรื่องไร้สาระแบบนั้น...”“มันก็ไม่มีเหตุผลให้ไม่เชื่อนี่” หลินซีกล่าวเสียงเรียบ “ฉันเคารพค

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 5

    "วันนี้กลับเร็วจังนะเด็กๆ"เป็นโชคดีของน้ำมนต์ ทันทีที่พวกเขาลงจากรถรับจ้าง คุณใสก็ตรงดิ่งมาทางบ้านของน้ำมนต์อย่างไม่ลังเลทว่าความจริงช่างโหดร้ายยิ่งกว่าในละคร เมื่อคุณใสพบว่าคุณแม่ของน้ำมนต์ยังคงอยู่ที่บ้านโดยปกติแล้วคุณแม่ของน้ำมนต์ต้องออกไปทำงานต่างที่ต่างถิ่น เดินทางไกลบ่อยครั้ง ไม่คิดเลยว่าวั

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 4

    "ทำไมพวกนายไม่คบกันซะที?"คำถามของเพื่อนสาวมีพลังอานุภาพทำลายล้างรุนแรงยิ่งกว่าระเบิดนิวเคลียร์ ที่ยิงเข้ากลางเบ้าหน้าสองหนุ่มที่เป็นประเด็นน้ำมนต์รู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งจากปลายเท้าขึ้นมาบนศีรษะ ผิวกายของเขากลายเป็นสีแดงไม่ต่างจากคนไข้ขึ้นสูง ใจหนึ่งเขาอยากจะปฏิเสธสิ่งที่หลินซีเอ่ยถาม แต่ลึกๆ ใ

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 3

    "ฉันจะเตือนอีกครั้งนะ พวกนายไม่ควรทำแบบนั้นที่มหาวิทยาลัย"หลินซีเอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ "โดยเฉพาะอย่างยิ่งในห้องเรียน""ทำไม?" คุณใสวางช้อนในมือเสียงดังตึง "ที่หน้าห้องก็ไม่เห็นมีติดว่าห้ามจูบกันซะหน่อย กล้องวงจรปิดอะไรนั่นก็ใช้ได้แค่ตรงทางเดินเท่านั้นแหละ แล้วพวกฉันก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนด้วย..."

  • Soul kiss me now จูบวันละหนกับนายคนเห็นผี   บทที่ 2

    น้ำมนต์ไม่กล้าเงยหน้า ขาทั้งสองข้างของเขาสั่น ไร้เรี่ยวแรงจนไม่อาจวิ่งหนีได้คุณใสเคยบอกว่าอย่าทำตัวให้พวกผีรู้ว่าเรามองเห็น มองข้ามได้ก็มองข้าม ทำเหมือนพวกมันเป็นธาตุอากาศที่มีรูปร่าง ยิ่งเราให้ค่ากับมัน สิ่งนั้นจะยิ่งมีพลังและเข้าหาเรามากขึ้น ดังนั้นจงเมินสับปะรดพวกนั้นซะ!! (น้ำมนต์เกลียดสับปะรดที

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status