Chapter 4

"Anak kamusta ang trabaho?"

"Okay lang naman po Ma."

"Ipaghahanda na kita ng makakain anak."

Nakita ko na nilapag ni Mama ang plato sa mesa. Nilagay niya sa mangkok ang sopas. Umupo na ako at sinunggaban agad ito.

"Mukang nagustuhan mo anak."

"Masarap po eh!" Nang matapos ay umakyat na agad ako sa aking kwarto. Umupo ako sa aking kutson. Narinig kong tumunog ang phone ko kaya kinuha ko ito sa bag.

"Hello Bessy kamusta kana? Labas tayo bukas."

"Busy ako."

"Bakit ang sungit mo? May dalaw ka ba? Hayaan mo bukas magdadala ako ng pampers mo hahaha." Magsasalita pa sana ako kaso pinatayan niya agad ako.

Kahit kailan talaga, sa tuwing kausap ko sa phone laging one minute lang. Akala mo laging may hinahabol eh! Matagal na kaming mag kaibigan ni Kian since high school yata kaibigan ko na tong mokong na to.

Matagal na rin niyang kasintahan si Emily kaya hindi na ako magtataka kung wala na siyang time sa akin. Ganoon talaga, maghihiwalay din sila.

"Wala kasing forever," sabi ko sa sarili. Nakaramdam ako ng antok kaya napahiga ako sa aking kutson. Hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako.

Nagising ako dahil sa liwanag ng araw na tumatama sa aking mata. Mag alas otso na ng umaga ng tingnan ko ang orasan. Napatayo ako ng maramdaman ko na naduwal na naman ako ay mabilis akong bumaba patungo sa cr. Halos halikan ko na ang kubeta sa aking sitwasyon. Ilang minuto pa ay nakaupo pa rin ako sa sahig. Nang nakatayo ako ay nakita ko ang mukha ni mama na nakakunot ang dalawang kilay.

"M-ma," nauutal kong wika. Naghilamos na lang ako dahil parang galit sa akin si mama.

"Alyssa. Magbihis ka ngayon na. Huwag mo akong pag antayin."

Nanginig ang buo kong katawan ng marinig si mama. Alam kong galit siya kasi tinawag niya ang buo kong pangalan. Kahit palaisipan sa akin kung saan kami pupunta ay nagbihis agad ako. Nagsuot lang ako ng bestida na kulay dilaw, pinuyod ko ang aking buhok at isinuot ang malaki kong salamin.

"Alyssa! Bilisan mo," narinig kong sigaw ni Mama.

Nang marinig ko ang boses ni Mama ay madali akong bumaba. Nakatingin lang siya sa akin.

Nang makalabas kami sa gate ay pumara agad si mama ng tricycle. Kinakabahan ako sa kinikilos ni mama. Pumasok na kami sa loob at pinaharurot na ito ni manong. Tahimik lang kami sa loob habang ako ay kinakabahan pa rin sa isip ko ay baka masampal ako ni mama. Masakit kaya 'yon. Sa takot ko ay ay di ko napansin na may munting tubig na sa aking pisngi.

"May dapat ka bang sabihin sa akin?" tanong ni mama habang ang kanyang tingin ay nasa kawalan.

"Pababa kami sa maternity hospital. Eto ang bayad ko, sayo na ang sukli," wika ni Mama sa driver.

"Salamat." Nakita ko na malaki ng ngiti ni manong.

"Nandito na po tayo. Mag ingat kayo." Sabay pinaharurot ni manong agad ang tricycle.

Nang makababa na kami ni mama ay hinawakan niya ang aking pala pulsuhan.

"Hoy, Elizabeth ikaw pala. Ang tagal na natin hindi nagkikita. Anak mo ba 'yan?" tanong ng doctor kay mama saka siya yumapos at nag beso.

Nakita kong tumango si mama at iniwan ako sa loob. Inabutan ako ng doctor ng test kit sinamahan niya ako sa loob at nakita ko na naman ang dalawang kulay pula na linya. Lumabas na ang doctor, si mama naman ay umupo sa tabi ko.

"Congrats your eight weeks pregnant." Nakita kong kalmado pa rin si mama. Nagpaalam na ito at nag beso. Nang malapit na kami sa bahay ay natanaw ko si Kian na nasa labas ng gate.

"Magandang umaga tita." Hindi siya pinansin ni mama at pumasok na agad sa loob ng bahay.

"Galit ba si tita? Kamusta kana?" Niyakap naman ako ni Kian. "I miss you," bulong niya sa tenga ko. Siya si Kian Monteverde, gwapo, matangos ang ilong at makapal ang kilay. Sa totoo lang gwapo sana itong bestfriend ko. Kung hindi ko ito naging kaibigan baka matagal na akong nagkagusto dito.

Humagulgol na lang ako ng iyak sa kanya dahil nag aalala ako kay mama. Iyak lang ako ng iyak hindi ko alam kung paano ko sasabihin sa kanya. Bestfriend ko siya pero mas lalo akong takot na malaman na si Aiden na pinsan niya ang nakabuntis sa akin. Panay hagulgol lang ako sa kanya. Naramdaman ko na lang na tinapik niya ang aking likod.

Pumasok na kami sa loob. Nakita ko si mama na nakatungo sa lamesa. Naiiyak na naman ako dahil alam kong galit sa'kin si mama. Umupo na lang ako sa sofa habang patuloy pa rin sa paglandas ang aking luha.

"Sinong ama?" kalmado na tanong ni mama.

Umiiyak parin ako dahil takot akong malaman ni Kian.

"Sinong ama!" sigaw ni mama na umiiyak na rin. "Ilang taon kita ginapang sa pag aaral ngayon ka pa lang nagta-trabaho, nagpabuntis ka agad! Kahit kailan hindi kita pinalaki na pariwara. Tiniis ko ang hirap para pag aralin ka tapos ito lang ang isusukli mo sa akin."

Sobrang nasasaktan ako dahil nakita kong ako ang dahilan kung bakit umiiyak si mama. Ang sakit sakit na makita na umiiyak ang magulang mo. Alam ko naman na mataas ang expectation sa akin ni mama. Parehas na kaming humagulgol pati si Kian ay nakita kong umiiyak na rin. "Sorry ma," bulong ko sa hangin.

Walang tigil ang pag tagas ng tubig sa aking mata. Halos malabo na ang aking mata dahil sa tubig na lumalabas dito. Tumayo na ako para umakyat sa aking kwarto pero nagdilim ang aking paningin. Nagising na lang ako ng makitang nakahiga ako sa sofa.

"Anong nangyari?" tanong ko kay Kian na nasa tabi ng ulo ko nakaupo.

"Okay ka na ba? Nawalan ka ng malay kanina. Sinabi na sa akin ni tita."

"Sorry," sambit ko. Sinilip ko ang kanyang mukha na nakatingin sa kung saan. Alam ko na nagtatampo siya sa'kin. Pero anong magagawa ko. Pinsan niya ang nakabuntis. Pinili ko 'yon at wala akong pagsisihan. Gagawin ko ang lahat para mabigay ang lahat sa aking anak. Mag iingat ako para hindi malaman ni Aiden.

Nasa mesa kami ni Kian habang kumakain. Dumating si mama na may dala dalang dalandan at sunkist. Inilapag niya ito sa mesa. Kinuha ko naman saka binalatan. Nakita ko naman na nakatitig lang sa'kin ang bestfriend kong gwapo habang ako ay masayang kumakain. Sinasayaw ko ang aking ulo sa saya dahil tuwang tuwa ako sa dalandan kong hawak.

"Ilang buwan ka ng buntis?" seryosong tanong niya.

"Two months."

"Kung itatanong mo kung sino ang ama hindi ko alam. Nangyari to nang araw na pumunta ako sa resort. Hindi ko alam kung sino. Sinabi ko na baka itanong mo pa sakin." Kinurot niya lang ako sa pisngi, hindi na siya muli pang nagtanong mukang nakumbinsi ko naman siya.

Alas nuwebe na rin ng gabi nang magpaalam na si Kian. Dadalaw na lang daw siya sa sunod na linggo. Hinalikan niya lang ako sa aking ulo. Nang maka alis na siya ay naiwan akong naka halumbaba sa lamesa