Chapter 4

SHADOWS OF DOUBT

​Ang unang umaga sa Celestial Sanctuary ay hindi sinalubong ng sikat ng araw para kay Spring, kundi ng isang mabigat na pakiramdam na tila may nakadagan sa kanyang dibdib. Sa loob ng marangyang mansyong ito, bawat sulok ay may lihim, at bawat anino ay tila may mata. Habang naglilinis, hindi siya mapakali. Pakiramdam niya, kahit saan siya lumingon, naroon ang malamig na titig ni Haven Diamond Fortaleza—ang babaeng tila binabasa ang bawat tibok ng kanyang puso.

​Habang bitbit ang isang tambak ng mga bagong labang tuwalya patungo sa pool area, narinig niya ang ritmo ng mga yabag na naging dahilan ng kanyang pagkatigil. Pababa ng hagdan si Haven, ang bawat galaw ay disiplinado at matalim.

​"Spring," tawag ni Haven.

​Napatigil ang dalaga, halos malaglag ang mga tuwalya sa kanyang mga kamay. Ang boses ni Haven ay hindi lang basta pagtawag; ito ay isang pag-utos na kayang magpatigil sa kanyang mundo.

​"Bakit nanginginig ang mga kamay mo?" tanong ni Haven, lumalapit nang dahan-dahan. Ang bawat hakbang niya ay tila isang paninila ng lobo sa isang kordero.

​"Wala po, Ms. Haven... sadyang naninibago lang po ako sa lugar. At tsaka, nakakatakot po ang mga baril niyo," utal na sagot ni Spring. Nanatili siyang nakayuko, pilit na itinatago ang takot na unti-unting lumalamon sa kanyang pagkatao. Sa sandaling iyon, ang panginginig ng kanyang boses ay tila totoo, isang pagganap na perpekto para sa kanyang misyon. Ngunit para kay Haven, ang katotohanan ay madalas na nakabalot sa manipis na tabing ng kasinungalingan.

​"Siguraduhin mo lang na paninibago lang 'yan," malamig na banta ni Haven. Tumigil ito nang bahagya sa tabi ni Spring, sapat na upang maramdaman ng dalaga ang presensya ng isang taong sanay pumatay. "Dahil sa bahay na ito, ang mga taong hindi marunong magtago ng kanilang kaba... ay madalas na nakakagawa ng pagkakamali."

​Matapos ang malamig na banta, nilampasan siya ni Haven. Naiwan si Spring na nakatayo sa gitna ng pasilyo, ang kanyang puso ay tila isang tambol na nagwawala sa kaba.

​Nang makalayo si Haven, mabilis na naglakad si Spring patungo sa isang blind spot sa ilalim ng hagdan. Inilabas niya ang kanyang cellphone at mabilis na nag-type sa encrypted app: “Mahigpit ang seguridad. Ang bodyguard, si Haven, ay nakabantay sa bawat galaw ko. Hindi ako makalapit sa command center.”

​Ilang segundo lamang ang lumipas, dumating ang reply mula kay Mr. Chua: “Hindi ako tumatanggap ng dahilan. Kung hindi mo makukuha ang codes, sisiguraduhin kong sa susunod na tawag natin, huling boses na ng nanay mo ang maririnig mo. Kumilos ka.”

​Napapikit si Spring. Ang bawat paglinis niya sa mansyon ay hindi na para sa kapayapaan ng Celestial Band; ito ay isang paghahanap ng pagkakataon para sa pagkawasak nila. Habang naglalakad siya pabalik sa kusina, nakita niya si Archer Nox na seryosong nag-aaral ng musical score sa living room. Ang lalaking nakatakda niyang traydurin ay tila walang kamalay-malay na ang taong naglalagay ng tasa ng kape sa kanyang mesa ay siya ring taong magdadala ng kanyang kapahamakan.

​"Salamat, Spring," wika ni Archer nang hindi man lang tumitingin sa kanya.

​"Walang anuman po, Sir," pabulong niyang sagot, habang ang kanyang isip ay abala sa pag-iisip kung paano niya makukuha ang access card na nakasabit sa sinturon ni Haven na nakita niya kaninang umaga.

​Sa mundong ito ng mga bituin at musika, ang bawat nota ay tila isang babala. Si Spring ay naging isang anino, at sa gitna ng paraisong ito, ang tanging paraan para mabuhay ay ang maging mas tuso kaysa sa mga taong nagtitiwala sa kanya.

Habang abala si Spring sa pagdidilig ng mga ornamental plants sa veranda, ang katahimikan ng umaga ay muling bumasag sa boses ni Haven. Ngunit sa pagkakataong ito, napatigil si Spring sa kanyang ginagawa.

​"Spring!"

​Hindi ito ang malamig at matalim na boses na nakasanayan na niya. Ang boses ni Haven ay tila lumambot, halos maging normal na pakikipag-usap na lamang. Napalingon si Spring, ang hawak na pandilig ay halos mabitawan niya sa gulat.

​"P-po?" nauutal na sagot ni Spring.

​Lumapit si Haven, hindi na katulad ng kaninang paglakad na tila isang maninila. "Mula ngayon, ang trabaho mo ay manatili sa main area," utos ni Haven. Ang kanyang tono ay kalmado, halos mapagkalinga. "Hindi mo kailangang mag-alala sa mga malalayong bahagi ng mansyon o sa seguridad. Kami na ang bahala roon. Masyado kang maraming ginagawa, Spring. Mula ngayon, sa main area ka lang mag-focus."

​Napatitig si Spring sa kanya, naghahanap ng anumang senyales ng panlilinlang o patibong sa likod ng mga mata ng bodyguard. Bakit? ang tanong na naglalaro sa kanyang isipan. Isang trap ba ito?

​"S-salamat po, Ms. Haven," bulong ni Spring, pilit na pinapanatiling patag ang kanyang boses. Tumagal ang tingin niya sa mga mata ni Haven—mga matang tila sinusuri pa rin ang kanyang kaluluwa—bago mabilis na yumukod at naglakad palayo.

​Habang papalayo, ramdam ni Spring ang titig ni Haven sa kanyang likuran. Hindi siya sigurado kung ang utos na ito ay isang pabor o isang paraan para mas madali siyang mabantayan. Ang pagbabago sa boses ni Haven ay parang isang kalmadong dagat na nagtatago ng malalalim na agos sa ilalim.

Pagkapasok niya sa loob ng mansyon, mabilis siyang dumiretso sa banyo at ikinulong ang sarili. Inilabas niya ang kanyang cellphone, ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa kaba. Ang 'main area' na tinutukoy ni Haven ay malapit sa command center. Ito ang pangarap na lokasyon para sa kanyang misyon, ngunit ang pagkakataong ito ay tila isang pain sa isang bitag.

​“Nililipat nila ako sa main area,” pabulong niyang mensahe kay Mr. Chua. “Maaari ko nang makuha ang codes.”

​Ngunit sa halip na saya, isang matinding pangamba ang bumalot sa kanya. Hindi ba't ito ang gusto niya? Ngunit bakit tila mas naramdaman niya ang panganib ngayon kaysa noong siya ay pinaghihinalaan pa lamang? Sa gitna ng kanyang pag-aalinlangan, naalala niya ang mga salita ni Orion: “Ang pamilya, hindi nag-iiwanan.”

Si Haven ba ay nagdududa pa rin, o may iba pa silang plano? Ang bawat hakbang niya sa main area ay magiging isang sayaw sa ibabaw ng hukay—isang pagkakamali lamang, at ang kanyang pamilya ang magbabayad ng lahat.

​Pabalik na sana si Spring sa main area, handa nang simulan ang pagbalangkas sa kanyang plano. Ngunit nang makita niya si Orion na nakaupo sa sofa at dahan-dahang tinutugtog ang kanyang gitara, tila tumigil ang pag-ikot ng mundo. Ang malambot na himig ay pumuno sa malawak na sala, isang himig na kasing-amo ng liwanag ng umaga.

​Napahinto siya. Ang dapat sana niyang itutuon sa paghahanap ng blind spots o pag-iisip kung paano makakalapit sa command center ay unti-unting naglaho. Natitigan niya ang mukha ni Orion—ang paggalaw ng mga daliri nito sa mga kuwerdas, ang bahagyang pagpikit nito habang dinadama ang bawat nota. Sa sandaling iyon, ang lead guitarist ay hindi isang target, kundi isang tao na puno ng sining at kabutihan.

​Napansin ni Orion ang kanyang presensya. Huminto ang pagtugtog nito at isang matamis na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. "Spring? Halika rito," paanyaya nito, sabay tapik sa bakanteng bahagi ng sofa.

​Hindi makatanggi si Spring. Dahan-dahan siyang lumapit, ang kanyang puso ay nagwawala sa halo-halong emosyon. Nang makaupo siya, muling bumalik ang musika, mas malapit na ngayon sa kanyang pandinig.

​"Masyado ka atang nagpapakapagod sa trabaho," ani Orion habang hinihimig ang gitara. "Kailangan mo ring huminga paminsan-minsan."

​Habang nakikinig, unti-unting naintindihan ni Spring kung bakit ang buong bansa ay nahuhumaling sa Celestial Band. Hindi lamang dahil sa kanilang musika o galing, kundi dahil sa pagkatao ng mga ito. Mababait sila. Walang halong pagpapanggap ang kanilang trato sa kanya, kahit na isa lamang siyang hamak na house aide. Ang bawat ngiti ni Orion, ang pagtrato sa kanya bilang kapantay—ito ang mga bagay na hindi niya kailanman naranasan sa mundong kinagisnan niya sa Club de Oro.

​"Salamat po, Sir Orion," mahinang sambit ni Spring, ang boses ay puno ng katapatan. "Hindi lang po basta musika ang nararamdaman ko sa tinutugtog niyo. Para pong... para pong safe ako rito."

​Tumingin sa kanya si Orion, ang kanyang mga mata ay tila nakikita ang lalim ng pagdurusa ni Spring. "Dito sa Sanctuary, Spring, lahat kami ay may kanya-kanyang dalahin. Pero hangga't nandito ka, hindi ka na mag-isa."

​Sa pagkakataong iyon, ramdam ni Spring ang isang matalim na kirot sa kanyang dibdib. Pamilya ang turing nila sa kanya, habang siya naman ay nakatayo sa harap nila na may dalang punyal na handang itusok sa kanilang likuran. Ang pagiging mabuti ni Orion ay lalong nagpapahirap sa kanyang misyon.

​Bakit sila ganito kabuti? tanong niya sa kanyang sarili. Bakit kailangang si Mr. Chua ang lalaking humahawak sa buhay ko?

​Habang nakatingin kay Orion, napagtanto ni Spring na ang pinakamahirap na bahagi ng kanyang misyon ay hindi ang pag-iwas sa CCTV o ang pagkuha ng access codes—ang pinakamahirap na bahagi ay ang hindi tuluyang mahulog sa kabutihang pilit nilang ipinapakita sa kanya. At sa bawat segundong lumilipas na kasama niya ang mga miyembro ng banda, mas lumalayo ang pagkakataon na maisakatuparan niya ang utos ni Mr. Chua nang hindi nasisira ang kanyang sariling pagkatao.