All Chapters of Spring in the midst of Winter - CELESTIAL 02: Chapter 1 - Chapter 10

WINTER’S MELODYAng bawat kumpas ng oras sa loob ng Celestial Sanctuary ay tila bumabagal, kasing bagal ng pagpatak ng tunaw na yelo sa gitna ng pinakamalamig na taglamig. Dalawang taon na ang lumipas. Dalawang taon na mula nang maging anino ang liwanag na nagligtas sa akin mula sa sarili kong kadiliman. Ngunit para sa akin, tila kahapon lang nung huli kong narinig ang mahinhing yabag ng kanyang mga paa sa pasilyong ito, ang amoy ng kape na kaniyang inihahanda, at ang boses niyang nagbibigay ng kulay sa bawat umagang kay lamig.​Nakatitig ako sa kawalan habang nakaupo sa gilid ng bintana ng aking silid. Sa labas, masaya ang lahat. Ramdam hanggang dito sa loob ang masiglang enerhiya ng Celestial Sanctuary House. Ipinagdiriwang ng buong mundo ang unang kaarawan ng kambal nina Sirius at Haven. Naririnig ko ang malakas na tawa ni Sirius mula sa garden—ang boses ng "Unbothered King" na ngayon ay isang ganap at responsableng ama na. Masaya ako para sa kanila. Tunay na masaya. Pero sa bawat

Shadows in ParadiseSa loob ng halos limang buwan, ang Club de Oro ay naging isang estrangherong lugar para sa akin. Matapos ang biglaang pagkawala ni Mr. Chua, na ayon sa mga bali-balita ay nagtungo sa Macau para sa kanyang mga "negosyo," ang buhay sa loob ng club ay tila dumaan sa isang kakaibang yugto ng katahimikan. Walang mga banta, walang mga biglaang inspeksyon, at walang mga utos na nagpapakaba sa aking dibdib.​Ang amoy ng hinalong alak, murang pabango, at usok ng sigarilyo na dati ay nakakasulasok, ay naging bahagi na lamang ng aking pang-araw-araw na pag-iral. Sa ilalim ng kumukurap-kurap na neon lights, ang bawat indayog ng aking katawan ay naging mekanikal. Hindi na ito ang tahimik na sigaw para sa kaligtasan, kundi isang paraan para makaraos. Sa gitna ng katahimikang ito, nagkaroon ako ng pagkakataong huminga—ngunit alam ko sa kaibuturan ko, ang katahimikang ito ay isa lamang kalmado bago ang pagdating ng bagyo.​Isang gabi, habang nag-aayos ako ng aking gamit matapos an

SHADOWS OF DOUBT​Ang unang umaga sa Celestial Sanctuary ay hindi sinalubong ng sikat ng araw para kay Spring, kundi ng isang mabigat na pakiramdam na tila may nakadagan sa kanyang dibdib. Sa loob ng marangyang mansyong ito, bawat sulok ay may lihim, at bawat anino ay tila may mata. Habang naglilinis, hindi siya mapakali. Pakiramdam niya, kahit saan siya lumingon, naroon ang malamig na titig ni Haven Diamond Fortaleza—ang babaeng tila binabasa ang bawat tibok ng kanyang puso.​Habang bitbit ang isang tambak ng mga bagong labang tuwalya patungo sa pool area, narinig niya ang ritmo ng mga yabag na naging dahilan ng kanyang pagkatigil. Pababa ng hagdan si Haven, ang bawat galaw ay disiplinado at matalim.​"Spring," tawag ni Haven.​Napatigil ang dalaga, halos malaglag ang mga tuwalya sa kanyang mga kamay. Ang boses ni Haven ay hindi lang basta pagtawag; ito ay isang pag-utos na kayang magpatigil sa kanyang mundo.​"Bakit nanginginig ang mga kamay mo?" tanong ni Haven, lumalapit nang daha

The Missing MelodyOrion's POV​Sanay ako sa ingay. Sa mundong ginagalawan ng Celestial, ang ingay ay katumbas ng tagumpay—ang tilian ng mga tagahanga, ang malakas na beat ng drums ni Rigel, at ang sabay-sabay na pagtibok ng puso ng mga taong nanonood sa amin. Ngunit dito sa loob ng Celestial Sanctuary, may isang uri ng katahimikan na hindi ko mawari. At sa gitna ng katahimikang iyon, napansin ko siya: si Spring.​Mula noong unang araw na dumating siya, iba na ang pakiramdam ko. Hindi siya katulad ng ibang staff na nakasalamuha ko na. May kakaibang bigat sa bawat hakbang niya, isang anino na tila pilit na nagtatago kahit nasa harap na siya.​Habang nag-aayos siya ng mga kagamitan sa music room, hindi nakatakas sa aking paningin ang panginginig ng kanyang mga kamay. Akala ko noong una ay dahil lang sa nerbiyos o dahil bago siya sa trabaho, ngunit habang tumatagal, nakikita ko ang pattern. May takot sa kanyang mga kilos—takot na hindi galing sa pagiging mahiyain, kundi sa isang bagay na

THE PROTECTOR’S VOWOrion’s POVHindi ko maialis ang paningin ko sa screen sa sala kanina. Ang bawat imaheng lumilitaw—ang mga larawan ni Spring sa loob ng club, ang malalaswang karatula, at ang kanyang mga mata na punong-puno ng takot—ay tila mga saksak sa dibdib ko. Bilang lead guitarist ng Celestial, sanay ako sa ingay, sa spotlight, at sa panghuhusga ng publiko. Pero ang makita ang isang inosenteng kaluluwang gaya ni Spring na dinudurog sa harap namin? Ibang klase ang poot na nararamdaman ko. Nang dalhin siya ni Zoe sa silid, hindi ako mapakali. Alam kong papasok si Haven. Alam ko kung paano mag-interoga ang Shadow Reaper—malamig, diretsahan, at walang pakundangan sa emosyon. Tumayo ako sa labas ng pinto, nakasandal habang pilit na pinakikinggan ang usapan sa loob. Ang bawat hikbi ni Spring ay tila kuko na kumakalmot sa aking sikmura. Ang aking kamay, na sanay humawak ng gitara nang may lambing, ay unti-unting nakuyom nang mahigpit hanggang sa pumuti ang aking mga buko. Anong silb