Share

บทที่ 10

Author: Yaygoh
last update Last Updated: 2025-07-05 15:31:22
ฉันมองหน้าเขาอย่างกระสับกระส่าย จะให้เชื่อที่พูดมาก็แปลกแล้ว เจอกันครั้งแรกก็ปล้นจูบฉันไปแบบหน้าตาเฉย แล้วจะให้ฉันสบายใจได้งั้นเหรอ

“ไม่ ฉันจะกลับ!”

“กลับไปหาคนที่ยิงเหรอน่ะเหรอ”

ฉันชะงักงันเพราะคำพูดแทงใจของเขา นึกอยู่นานกว่าจะจำชื่อได้ ....คลื่น หรือเปล่านะ?

“อย่างน้อยก็ให้ฉันขอบคุณที่เธอช่วยชีวิตเถอะนะ” คลื่นยกหลังมือขึ้นสัมผัสแก้มฉันเบาๆ ท่าทีอ่อนโยนของเขามันทำให้ฉันเชื่องเหมือนแมวขี้ตื่นที่เวลาโดนปลอบประโลมแล้วจะยอมอยู่นิ่งๆ อย่างเชื่อฟัง ฉันก็ไม่ต่างกัน

ฉันพูดอะไรไม่ออก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ทำหน้ายังไง พอลองคิดๆ ดู ริกกี้ก็ไม่ได้ดีกับฉันทำไมฉันต้องยึดติดกับเขาด้วย

ส่วนคลื่น....ฉันเดาไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่แต่คลื่นก็ไม่ได้ทำร้ายฉัน ถึงท่าทางเป็นมิตรของเขาจะน่ากลัวอยู่ลึกๆ ก็เถอะ ฉันพยักหน้าตอบรับไปแบบไม่รู้ตัว

รถวิ่งออกจากเส้นทางลงเขาเงียบๆ แต่ภายในใจฉันกลับรู้สึกไม่สงบ หันไปมองด้านหลังอย่างสับสน ฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่ขึ้นรถมากับคลื่น ศัตรูของริกกี้ มันสังหรณ์ใจแปลกๆ เหมือนฉันทำบางอย่างที่ไม่ถูกต้องลงไป

คลื่นขับรถเข้ามาที่รีสอร์ตแห่งหนึ่งห่างจากจุดแข่งรถก่อนหน้านี้พอสมควร ฉันหันไปมองหน้าเขาอย่างตื่นๆ ไม่เห็นเขาเคยบอกก่อนสักคำว่าจะพาฉันเข้ารีสอร์ต นี่มันไม่เหมือนอย่างที่คิดเอาไว้หนิ

“นายจะทำอะไรคลื่น พาฉันมาที่นี่ทำไม”

“ฉันค้างที่นี่” เขาตอบเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ ทั้งๆ ที่ฉันร้อนใจขนาดนี้

“ไม่ใช่! ฉันอยากรู้ว่านายพาฉันมาทำไม”

“หือ? อ้อ.... ฮ่าๆ ใจเย็นน่า ฉันไม่ใช่พวกรีบร้อนแบบนั้น อีกอย่าง.... เธอน่ะเจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอที่รัก”

ห๊ะ เมื่อกี้หมอนี่ว่าไงนะ เขารู้ว่าฉันเจ็บ? ไม่ๆ ที่ฉันตะลึงคือคำที่คลื่นใช้เรียกฉันต่างหาก ‘ที่รัก’

“ฉันไม่ใช่ที่รักนาย!”

ฉันตวาดใส่คลื่นอย่างไม่พอใจ ก้มลงมองหน้าอกตัวเองอย่างไม่ตั้งใจก่อนจะเหลือบเห็นเลือดแดงๆ ทะลุเนื้อผ้าออกมา

...นี่มัน ฉันไม่รู้ตัวสักนิดว่าเลือดออกตอนไหน มันเจ็บๆ หน่วงๆ ตลอดเวลานั่นแหละฉันเลยไม่ได้ใส่ใจ ไม่คิดว่าจะมีอะไรร้ายแรง

“เบาๆ ไม่ต้องตะโกนก็ได้เดี๋ยวเจ็บ ที่ฉันพาเธอมาที่นี่เพราะมันเหมาะ เธอน่าจะอยากทำแผลและพักผ่อนเอาแรงดีกว่านั่งรถยาวๆ กลับกรุงเทพจริงไหม”

ฉันฟังนิ่งๆ ที่คลื่นพูดมาก็มีเหตุผล ฉันรู้สึกผิดที่มองเขาในแง่ร้ายไปหน่อย คลื่นจองบ้านพักหลังใหญ่เอาไว้ มีห้องครัวเล็กๆ ห้องนั่งเล่นกับห้องนอนแยกกันออกเป็นสัดส่วน ฉันแอบโล่งใจที่ข้างในมีห้องนอนสองห้อง ไม่งั้นได้ปวดหัวอีกแน่

พออยู่คนเดียวฉันก็รีบมานั่งลงตรงโต๊ะเครื่องแป้ง จ้องตัวเองในกระจกซึ่งโทรมมาก ผมก็ไม่ได้หวีปล่อยยาวพัวพันกันยุ่งไปหมด ฉันเอามือสางผมลวกๆ ให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนเปิดเสื้อดูแผล ผ้าปิดแผลถูกย้อมไปด้วยสีแดง เทปกาวที่ติดยึดกับผิวหนังลุ่ยล่องแล่ง มันคงเขยื้อนตอนฉันนั่งเกร็งอยู่ในรถริกกี้ตอนลองเส้นทางบนเขานั่นแหละ ไม่ก็เป็นตอนที่ฉันยื้อยุดฉุดกระชากกับเขาที่หน้าบ้าน ฉันทำหน้าเหยเก มองผ้าที่จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่อย่างทำอะไรไม่ถูก ฉันไม่กล้าดึงผ้าออกเพราะทำใจมองแผลสดๆ ของตัวเองไม่ได้ จะแปะเข้าไปก็ไม่กล้าจับ

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูทำฉันสะดุ้งเฮือก

“คะนิ้ง.... เปิดประตูหน่อย ฉันเอากล่องปฐมพยาบาลมาให้”

ฉันนิ่งเงียบแป๊บหนึ่งก่อนลุกมาเปิดประตูให้เขา คลื่นมองใบหน้าซีดๆ ของฉันอย่างเป็นห่วง

“รู้สึกไม่ดีเหรอ”

“คือ.... ฉันกลัวแผลตัวเอง”

“ทำไม ให้ฉันดูได้ไหม?”

ฉันกับคลื่นมองสบตากันนิ่งอยู่พักหนึ่ง จนแน่ใจว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายฉันจึงพยักหน้าฝืดๆ “อะอืมม”
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • State Red Sun ร้ายซ่อนรักฉบับโหด   บทที่ 344

    “เมาหรือเปล่า?”ริกกี้เอ่ยถามระหว่างอยู่ในลิฟต์ มือโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ“หือ เปล่า นิ้งไม่ได้แตะเลย”“ไม่ได้ดื่มเหรอ”“ไม่สิ เนี่ยมีกลิ่นเหล้าที่ไหน”สาวเจ้าไม่พูดเปล่าแต่เขย่งเท้าขึ้นคว้าต้นคออีกฝ่ายลงมาประกบริมฝีปาก รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนทำคิ้วเข้มขมวดมุ่น ไหนว่าไม่ได้ดื่มไง ทำไมกลิ่

  • State Red Sun ร้ายซ่อนรักฉบับโหด   บทที่ 343

    “เหมยไปเมืองนอกแล้วอ่า... สงสารหนูมีน”คะนิ้งพูดขึ้นมาระหว่างเดินเข้าสู่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยพร้อมกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม เลโอซึ่งเป็นคู่สนทนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“เทียน!”ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเทียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพื่อนๆ ในกลุ่มที่กำลังฟังเรื่องเหมยจากคะนิ้งและเลโอหันไปมองเจ้าของเสียงทันที“พี

  • State Red Sun ร้ายซ่อนรักฉบับโหด   บทที่ 342

    “อย่าพาภามมาที่นี่อีก ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย”“เพนนี... ทำไม ฮาน...”คะนิ้งมองท่าทีโกรธกรุ่นของเพนนีด้วยความสับสน กำลังจะถามว่ามันเรื่องอะไร ทำไมต้องโกรธหนักแบบนั้น ร่างสูงของฮานก็เดินตามออกมาเฉลยข้อข้องใจของคะนิ้งทันทีฮานไม่พูดอะไร เพนนีก็เบือนหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางพะอืดพะอมทนหายใจร่วมกับอีกฝ่า

  • State Red Sun ร้ายซ่อนรักฉบับโหด   บทที่ 341

    “ครับเฮีย ได้ครับ” ปริ๊นซ์พยักหน้าหงึกหงักแบบตั้งตัวไม่ทัน มองใบหน้าที่กำลังหลับสนิทของภามอย่างรู้สึกเอ็นดู “ถ้ามีอะไรก็โทรมานะปริ๊นซ์”คะนิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นจะเดินตามริกกี้ออกไปก็ยังพะวักพะวนไม่หาย ฝากฝังโน่นนี่นั่นอยู่หลายคำราวกลับว่าไปไหนไกลทั้งที่ริกกี้จะพาไปร้านข้าวหน้าปา

  • State Red Sun ร้ายซ่อนรักฉบับโหด   บทที่ 340

    “อ่อ เร็วๆ นะ” ริกกี้คว้าร่างภามขึ้นอุ้ม พาเดินลงมาบันไดหน้าตึงเล็กน้อย ตรงมาที่โซฟาแล้วเปิดทีวีดู แต่ดูไม่เป็นสุขหรอกเพราะน้องไม่อยู่เฉยๆ ต้องจับเอาไว้ตลอดไม่งั้นได้กลิ้งตกโซฟาแน่นอน “อยู่นิ่งๆ สิวะ เฮ้อ...” “มาแล้ว” คะนิ้งวิ่งลงบันไดมาอย่างร่าเริงมอง

  • State Red Sun ร้ายซ่อนรักฉบับโหด   บทที่ 339

    “คะนิ้ง!” ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูผสมโรงกับเสียงเรียกทำให้คนบนเตียงพลิกตัวไปมาแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างทนนอนต่อไปไม่ไหว หันไปมองทางประตูที่ยังมีเสียงตะโกนเรียกไม่หยุด “เพนนี...” คะนิ้งพึมพำชื่อน้องสาวต่างสายเลือด ผ่อนลมหายใจยาวฝืนใจลุกออกจากเตียงมาเปิดประตู

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status