LOGINSana nga, Evelyn.
Bandang alas-siete y medya na nang marinig ko ang pagbukas ng pinto ng condo. Agad akong napalingon mula sa kusina, at kahit hindi ko pa nakikita kung sino ang pumasok, alam ko nang si Terrence iyon.Napangiti ako nang makita ko siyang lumitaw sa hallway. Halata sa mukha niya ang pagod na dulot ng buong araw na pag-aasikaso sa kaso. Bahagyang magulo ang buhok niya, maluwag na ang necktie na kanina ay maayos pa niyang suot, at hawak niya sa isang kamay ang leather briefcase habang ang kabilang kamay ay nakalagay sa bulsa ng pantalon niya. Ngunit sa kabila ng pagod na iyon, nang magtagpo ang mga mata namin ay agad na lumambot ang kanyang ekspresyon.“Hi, baby.”Hindi ko napigilang mapangiti nang malapad. Agad kong pinunasan ang basa kong mga kamay gamit ang kitchen towel bago ako lumabas mula sa kusina at lumapit sa kanya.“Hi.”Bahagya siyang napataas ng isang kilay habang isinasara ang pinto sa likuran niya. “Miss me?”“So much,” mabilis kong sagot, sabay tikwas ng labi na para bang s
Kagaya ng sinabi ni Terrence, kinabukasan ay tuluyang binulabog ang mundo ng social media at iba’t ibang multimedia platforms ng isang malaking pasabog.Halos bawat news page, entertainment outlet, at business channel ay iisa ang laman ng headlines.Hindi lang simpleng controversy ang pinag-uusapan ng mga tao. Isa itong eskandalo na mabilis kumalat online, lalo na dahil sangkot ang mga pangalan ng mga taong matagal nang kilala sa business at entertainment industry.Si Victor Almonte, ang sarili kong tiyuhin, pati na si Mr. Casaldan—ang ama ng sikat na artista at influencer na si Mylene Casaldan—ay parehong nasampahan ng sari-saring kaso na may kaugnayan sa pagnanakaw at fraudulent transactions sa Montemayor Holdings, kabilang na ang umano’y pag-overprice sa ilang malalaking proyekto ng kumpanya.Hindi lang iyon ang kinaharap ni Tito Victor.Kasama rin sa mga isinampang kaso ang mga anomalya na may kinalaman sa Almonte Logistic, lalo na ang mga transaksyong unti-unting nagbunyag kung p
Isang linggo pa ang matulin na lumipas. Sa bawat araw na dumadaan, unti-unting bumabalik ang kapanatagan sa dibdib ko, lalo na dahil palagi akong sinisiguro ni Terrence na magiging okay ang lahat. Kahit hindi niya sabihin sa akin ang lahat ng detalye, sapat na sa akin ang mga salita niyang wala nang dapat akong ipangamba.Gabi na nang sandaling iyon. Tahimik ang buong kwarto, tanging mahinang ugong ng air conditioner at ang mabagal naming paghinga ang maririnig.Magkatabi kaming nakahiga sa kama habang nakaunan ako sa matibay niyang braso. Nakadikit ang katawan ko sa kanya, at marahan kong hinahagod ang dibdib niya gamit ang palad ko. Paminsan-minsan ay dumadausdos ang mga daliri ko sa balat niya, habang siya naman ay walang pagmamadaling hinahaplos ang aking braso na para bang gusto niyang iparamdam sa akin na naroon lang siya.I could stay like this forever.Walang problema. Walang takot. Walang mga tanong na kailangang sagutin.At least, iyon ang akala ko.“Tomorrow, be ready.”Nap
Sa nakalipas na mga araw, halos hindi ko na namalayan ang paglipas ng oras.Unti-unti nang bumabalik sa dati ang takbo ng buhay namin, kahit alam kong hindi pa talaga normal ang lahat. Marami pa ring lihim na kailangang ingatan, marami pa ring tanong na naghihintay ng kasagutan, at higit sa lahat, naroon pa rin ang panganib na anumang oras ay maaaring sumulpot.Pero kahit paano, natutunan naming mabuhay sa gitna ng lahat ng iyon.Naging abala na ulit si Terrence sa trabaho.Naiintindihan ko naman kung bakit. Ilang araw din niyang halos isinantabi ang dalawang kumpanyang pinamamahalaan niya para lang manatili sa tabi namin ni Mommy.Bilang CEO ng Montemayor Holdings at Nylerret, hindi niya puwedeng pabayaan nang matagal ang mga responsibilidad niyang nakasalalay hindi lang sa libo-libong empleyado kundi maging sa mga business partners na nagtitiwala sa kanya.Madalas ay tulog na ako kapag umuuwi siya.Kapag nagigising naman ako kinaumagahan, wala na siya sa tabi ko dahil maaga na siyang
Kinabukasan ay tuluyan nang bumalik si Terrence sa opisina para magtrabaho.Ayaw pa sana niya akong iwan kasama si Mommy. Ilang beses niya akong tinanong kung sigurado ba ako na kaya ko na siyang alagaan nang ako lang. Sa totoo lang, mas gusto rin niyang manatili sa condo at doon muna magtrabaho, pero ako mismo ang nagpumilit na pumasok siya.Dalawang malalaking kumpanya ang pinapatakbo niya. Ilang araw na niyang halos pinababayaan ang trabaho para lang samahan kami ni Mommy. Bilang asawa niya at bilang executive assistant niya, alam kong hindi puwedeng magpatuloy iyon nang matagal.Ayokong ako ang maging dahilan para magpatong-patong ang mga responsibilidad niya.Bago siya tuluyang umalis, ilang ulit pa niyang inulit ang mga bilin niya."Baby, may mga bodyguard sa labas ng unit at sa lobby. Huwag kang magbubukas ng pinto hangga't hindi muna nila kino-confirm kung sino ang nasa labas. Kahit sabihin pang delivery o maintenance, tawagan mo muna ako."Napangiti ako habang inaayos ang kuw
WARNING!!! SPG!!!Pagkasara pa lang ng pinto ng silid namin, parang sabay-sabay na bumigay ang lahat ng lakas na pilit kong kinakapitan buong araw. Napahinto ako at napasandal sa likod ng pinto, sandaling ipinikit ang mga mata ko habang pilit kinokontrol ang paghinga. Ang bigat sa dibdib ko ay hindi basta nawawala, kahit alam kong nasa loob na kami ng bahay—sa lugar na dapat sana ay ligtas.Pero hindi na ganoon kasimple ngayon.Narinig ko ang marahang paglapit ni Terrence, at bago pa ako tuluyang makabawi, naramdaman ko na ang init ng katawan niya sa harapan ko.“Hey…” mahina niyang tawag, halos pabulong, na parang ayaw akong gulatin.Dahan-dahan akong nagmulat ng mga mata at tumingin sa kanya. Kita ko agad ang pag-aalala sa ekspresyon niya, ang paraan ng pagtitig niya sa akin na parang sinusubukan niyang basahin ang bawat iniisip ko.“Okay ka lang?” tanong niya, marahan ang boses pero puno ng sincerity.Napangiti ako nang bahagya, pero hindi ko rin kayang magsinungaling sa kanya.“Hi
“Evelyn, I'm really sorry about this. Alam ko na ginagawa mo ang lahat ngunit lumobo na ng husto ang bill ng mommy mo at halos isang taon ka na rin na hindi nakakapag-bawas man lang sa balance,” mahinahon ang pagkakasabi ng doktor, halatang iniiwasan din niya na masaktan ang damdamin ko.“‘Wag kang
“Pakipirmahan niyo na lang dito,” sabi ni Warren habang may ngiting parang siya pa ‘yung ikakasal. Ang kapal. Hindi ko tuloy alam kung bakit parang feeling accomplished siya, samantalang ang totoo, dito pa lang magsisimula ang disaster, a.k.a. ang kasal ko sa hambog na si Terrence.Walang sinabi si
“Ano’ng sinabi mo?” Halos mapasigaw ako sa gulat. Parang binugbog ako ng mga salitang hindi ko inaasahan. Hindi pwedeng tama ‘yung dinig ko… kailangan kong masigurado.“Five million para sa limang buwan na kakantutin kita.”Shit. Hindi nga ako nagkamali ng rinig.“Bwisit ka, Terrence. That’s disgust
Shit, nakakagigil. Alas otso pa ang time pero putik, alas kwatro pa lang ay ginising na ako ng hambog. Mag-e-exercise daw siya at gusto niya na pagnatapos siya ay handa na ang agahan.“Why don’t you eat?” tanong pa sa akin ng magsimula siyang sumubo.“Pagkatapos mo na, SIR.”“Masama ba ang loob mo







