ไคล์-ควีนน์ 04 | หาทางเอาคืน (ไม่ถูกใจอีกแล้ว)

...ภายในรถคันหนึ่ง

ขิมที่นั่งหลังพวงมาลัยกำหมัดแน่น เธอมองภาพตรงหน้า มันคือภาพรถของมาร์คที่จอดอยู่หน้าคณะที่ควีนน์เรียนอยู่ เธอติดต่อมาร์คไม่ได้ตั้งแต่เมื่อวาน ตอนกำลังจะขับรถกลับคอนโด เธอเห็นรถที่คุ้นตามาจอดอยู่ตรงนี้ และเดาได้ไม่ยากว่าทำไมมาร์คถึงมาที่นี้ได้ คนแบบมาร์คถ้าอยากได้อะไรเขาก็ต้องได้

ควีนน์และมีนาเดินออกมาจากตึกคณะ มาร์คเปิดประตูรถลงมาพร้อมช่อดอกไม้ช่อใหญ่ เขาเดินตรงไปทางควีนน์ คนแถวนั้นต่างฮือฮาและมองสองคนนั้นไม่วางตา ภาพนั้นมันทำให้ขิมคลั่ง เธอกัดเล็บตัวเอง และมองไปด้วยแววตาเกลียดควีนน์จนอยากจะฆ่าให้ตาย

ขิมกรี๊ดอยู่ในรถ จากนั้นก็ทุบ ๆ ที่หัวตัวเองราวกับคนที่ควบคุมสติตัวเองไม่ได้ ขิมตัวแดงไปทั้งตัว ผมที่ตั้งใจทำมาอย่างดีตอนนี้เละจนดูไม่ได้

“อีควีนน์ มึงจะตามมาแย่งของของกูไปถึงไหน!”

ขิมสูดหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นก็กดโทรหาคนที่อยู่ตรงหน้าเธอไกล ๆ แต่ภาพที่เห็นมันยิ่งทำให้เธออยากเดินลงไปจากตรงนี้ มาร์คหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็เก็บมันใส่กระเป๋ากางเกงไว้อย่างเคย ขิมกัดฟันพร้อมพูดไปด้วย

“พวกมึงจะเอาแบบนี้ใช่ปะ เดี๋ยวกูจัดให้”

...ทางด้านของควีนน์

ตอนนี้เธอกำลังอึดอัดและทำตัวไม่ถูก เธอไม่ชอบที่มาร์คมาทำแบบนี้กับตัวเอง

“วันหลังรบกวนพี่มาร์คไม่ทำแบบนี้นะคะ ควีนน์อึดอัด” ควีนน์ที่ปกติเป็นคนพูดตรง ๆ อยู่แล้ว เธอเลือกจะพูดออกไปให้อีกคนเข้าใจว่า สิ่งที่ทำอยู่มันไม่ได้ทำให้เธอดีใจและยินดีด้วย

“ใช่ค่ะ แล้วอีกอย่าง พี่ก็คบกับยัยขิมอยู่ มาทำแบบนี้กับเพื่อนมีนา มีนาว่ามันไม่เหมาะสมนะคะ” มีนารีบพูดช่วยเพื่อนไป

“พี่กับขิมเราไม่ได้เป็นอะไรกัน น้องควีนน์อย่าเข้าใจพี่ผิดนะครับ”

“เอาเถอะค่ะ พี่กับขิมจะเป็นหรือไม่ได้เป็นอะไรกัน มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับควีนน์เลย ขอตัวก่อนนะคะ แล้วดอกไม้ควีนน์ขอไม่รับนะ”

ควีนน์คว้ามือมีนาและเดินออกจากตรงนี้ไปทันที ทิ้งให้มาร์คยืนเสียหน้าอยู่ตรงนั้น เขากลับมาเข้ามาในรถตัวเอง และโยนช่อดอกไม้ไว้ที่เบาะข้างคนขับด้วยท่าทางหงุดหงิด เขามองไปทางควีนน์ที่กำลังเดินหายไปไกล ๆ จากนั้นก็พูดขึ้น

“รอให้กูได้มึงก่อนเถอะ จะรอดูว่ายังจะปากดีแบบนี้ไหม”

# คอนโดของควีนน์

ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนโซฟาราคาแพง เธอมองบนเพดานห้องอย่างเหม่อลอย ควีนน์เบื่อที่มีคนเข้ามาในชีวิตเยอะและวุ่นวายขนาดนี้ เธอน่าจะเลือกเชื่อพี่และไปเรียนที่ญี่ปุ่น ควีนน์แค่อยากใช้เวลาอยู่ที่ไทยให้นานที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่เหมือนตอนนี้มันจะแย่ลงไปเรื่อย ๆ เพราะมีคนที่ตามตื้อไม่เลิกอย่างมาร์คเพิ่มเข้ามาอีก

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้น ควีนน์ควานหาและหยิบมาเปิดดู เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะเห็นว่ามีคนเพิ่มเพื่อนในไลน์เข้ามาใหม่

-ขิม เพิ่มเพื่อน-

แชตขิม :

ขิม : ควีนน์หรือเปล่า? ฉันขิมนะ

ควีนน์ : ขิมได้ช่องทางติดต่อเรามาได้ยังไง?

ขิม : พอดีลองค้นหาเบอร์แกดู มันขึ้นมาฉันเลยกดเพิ่มเพื่อน

ควีนน์นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้เปลี่ยนเบอร์ ไม่แปลกที่ถ้าค้นหาด้วยเบอร์โทรศัพท์มันจะขึ้นแชตของเธอเลย แต่ที่น่าแปลกใจคือ นานขนาดนี้แล้วทำไมขิมเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าควรจะเพิ่มเธอเป็นเพื่อน ควีนน์เริ่มคิดว่ามันอาจจะเกี่ยวข้องกับมาร์คด้วยหรือเปล่า

ควีนน์ : ขิมมีอะไรหรือเปล่า?

ขิม : เรื่องพี่มาร์ค ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม

ควีนน์ : เรื่องวันนี้ใช่ไหม มันไม่มีอะไรเลยนะ ฉันบอกพี่เขาไปแล้วว่าไม่ให้ทำแบบนี้อีก

ขิม : ฉันไม่ได้ว่าอะไร

ขิม : จริง ๆ ฉันกับพี่มาร์คเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แค่คุย ๆ กันอยู่ เขาจะคบใครหรือมีใคร ฉันไม่ว่าอะไรหรอก

ควีนน์ : ถ้าขิมไม่ได้โกรธ เราก็สบายใจ เพราะเราก็ไม่ได้คิดอะไรกับพี่เขาเหมือนกัน

ขิม : อืม ดีจัง แกก็เป็นแกแบบนี้ตลอดเลยเนอะ

ควีนน์ขมวดคิ้วเล็กน้อยว่าเพื่อนจะหมายถึงอะไร แต่ข้อความของอีกคนเด้งขึ้นมาก่อนทำให้เธอลังเลว่าควรจะตอบกลับไปว่าอะไร

ขิม : เรานัดดื่มกันหน่อยไหม? ตามประสาเพื่อนเก่าที่ไม่ได้คุยกันนาน

ควีนน์เงียบไปพักใหญ่ เธอรู้สึกว่ามันแปลกทุกอย่าง และไม่รู้ว่าขิมจะมาไม้ไหนอีก เหมือนทางขิมจะรู้ตัว เธอเลยพิมพ์ข้อความมาใหม่

ขิม : ฉันอยากบอกเหตุผลว่า ทำไมฉันถึงไม่ได้คุยกับพวกแกเหมือนเมื่อก่อน

ขิม : แกออกมาเจอฉันหน่อยนะ

ควีนน์ : เอาแบบนั้นก็ได้ เดี๋ยวเราชวนมีนาด้วยนะ

ขิม : มาคนเดียวได้ไหมควีนน์ ฉันอยากปรับความเข้าใจกับพวกแกทีละคน เดี๋ยวฉันจะนัดมีนาอีกทีด้วยเหมือนกัน

ควีนน์ไม่ได้อยากจะคิดมาก แต่เธอหยุดคิดไม่ได้เลยว่าทำไมขิมถึงเข้ามาหาในเวลาแบบนี้

ขิม : ถ้าแกไม่ไว้ใจฉัน ฉันเข้าใจ ไม่เป็นไร ฉันลองทักไปหามีนาก่อนก็ได้

ควีนน์ : งั้นเอาแบบนั้นก็ได้ ขิมอยากเจอวันไหน และที่ไหนก็ส่งมาให้เรานะ เดี๋ยวเราไป

ขิม : ฉันดีใจจังเลยแก เดี๋ยวฉันส่งให้นะ

โทรศัพท์ถูกวางลงตรงโซฟา ควีนน์มองไปยังวิวเมืองด้านหน้า เธอไม่ค่อยอยากหาเรื่องให้ตัวเอง ลำพังแค่สิ่งที่กำลังทำมันก็วุ่นวายมากพอแล้ว ถ้ามีเรื่องเข้ามาอีกเธอคงต้องหนีกลับญี่ปุ่นจริง ๆ

...ทางด้านของไคล์

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊า~ พี่ไคล์ขา” เอวสอบของไคล์กำลังกระแทกเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง ผู้หญิงใต้ร่างเอาแขนเธอมาคล้องที่ลำคอของเขาและออกแรงดึงให้เขาโน้มหน้าลงมา เธออยากจูบคนตรงหน้า เพราะหน้าตาและหุ่นของไคล์มันทำให้เธออยากขึ้นเตียงกับเขาทุกวัน

“ทำอะไร?” เอวสอบหยุดขยับ ไคล์ถามเสียงราบเรียบพร้อมปัดมือเธอที่โอบคอตัวเองอยู่

“ข้าวแค่อยากจูบ”

ไคล์พ่นลมหายใจออกมา จากนั้นก็ดึงแก่นกายออกมาพรวด เขาเดินไปเอาผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวเอาไว้ จากนั้นก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดในห้อง จนควันสีขาวคละคลุ้งไปทั่ว ไคล์มองคนที่นอนอ้าขาอยู่บนเตียงด้วยท่าทางเรียบเฉย

“ไอ้กล้ามันไม่ได้บอกหรือไง? ว่าตอนอยู่บนเตียง เธอทำอะไรได้บ้าง”

“คะ คือ เอ่อ คือ” เสียงของข้าวพูดติดขัด เธอลืมไปว่าลูกน้องของเขาย้ำแล้วว่า ไคล์ไม่ชอบให้ทำอะไรที่เขาไม่ได้เป็นคนทำเอง ขนาดตอนมีอะไรกับเขา ไคล์แทบไม่สัมผัสส่วนอื่นบนร่างกายเธอเลยด้วยซ้ำ

“ออกไป”

ไคล์พูดจบก็เดินออกมาหน้าระเบียงห้อง ร่างสูงเปลือยท่อนบน พร้อมรอยสักที่หลัง ภาพนั้นมันทำให้หญิงสาวในห้องรู้สึกเสียดายที่ทำให้เขาเสร็จไม่ได้ เธอเดินออกด้วยท่าทางไม่พอใจเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ทำอะไรคนอย่างเขาไม่ได้อยู่ดี

ร่างสูงที่กำลังเงยหน้าพ่นควันสีขาว และมองวิวด้านหน้า ไคล์เบื่อหน่ายกับการมีเซ็กส์กับคนที่ไม่ได้ทำให้เขามีอารมณ์ขนาดนั้น ไคล์จินตนาการแทบทุกวันว่า คนบนเตียงเมื่อไรมันจะเป็นคนที่เขารักสักที

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ไคล์ดังขึ้นในห้อง เขายืนสูบบุหรี่ต่ออยู่ตรงนั้นสักพัก ถึงจะเข้ามาหยิบดูว่าใครทักมา และเมื่อเห็นว่าเป็นใคร เขาก็ยิ้มกว้างออกมา

แชตขิม :

ขิม : เธอไม่ถูกใจอีกแล้วหรอคะ คนนี้ขิมจ่ายแพงนะ

ไคล์ : เป็นเธอมันคงดีกว่านี้

ขิม : เดี๋ยวขิมจะหาคนใหม่ให้ ไม่แน่นะ คนนี้พี่ไคล์อาจจะติดใจก็ได้

โทรศัพท์ของไคล์ถูกโยนลงบนเตียงอย่างแรง เขาเบื่อที่อีกคนไม่เคยที่เปิดใจให้กับเขาเลย และยังหาผู้หญิงคนอื่นมาให้เขาตลอดเวลา

ไคล์ไม่ได้มีความผิดปกติด้านอารมณ์ทางเพศขนาดนั้น เขาแค่รู้สึกเบื่อกับการมีเซ็กส์ เขามีความต้องการมากไม่ต่างจากผู้ชายคนอื่น แต่แค่มันเลือกคนเท่านั้น และเมื่อมันไม่ได้ปลดปล่อยกับคนที่ต้องการ เขาก็แค่หาของเล่นสนุก ๆ มาปรนเปรอตัวเองไปวัน ๆ เท่านั้นเอง

🥀 ช่วงพูดคุย 🥀

เมื่อไรน๊า เมื่อไรพ่อคนตัวดีอย่างบักไคล์จะเจอกับน้องสักที ไรท์คอแห้งแล้วค่าา