ไคล์-ควีนน์ 03 | เททั้งใจให้คนเดียว

…สองวันต่อมา

ควีนน์นั่งรอมีนาอยู่ตรงม้านั่งหน้าตึกคณะ เธอกำลังดูเอกสารแบบแปลนร้านอาหารที่เธอกำลังจะเปิดสาขาเพิ่ม ควีนน์หลงรักการทำอาหารมาตั้งแต่เด็ก ๆ เธอขอเงินที่บ้านมาก้อนหนึ่งและลองเปิดสาขาแรกดูที่ไทย และมันไปได้ดีมาก ๆ จนตอนนี้เธอมีเป็นสิบสาขา แถมกำลังจะไปเปิดที่บ้านเกิดอย่างประเทศญี่ปุ่นอีก

บ้านของเธอทำธุรกิจหลายอย่าง พี่ชายของเธออย่าง ‘เดร็ก’ ‘แบล็ค’ และ ‘เรย์’ ทำธุรกิจแตกต่างกันออกไป เช่น ค้าอาวุธ เปิดคลับ และสนามต่อสู้เถือนใต้ดิน ควีนน์ยอมรับว่าธุรกิจของที่บ้านไม่ได้ขาวสะอาดอะไร และยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจสีเทาหลายอย่าง แต่เธอไม่เคยเข้าไปยุ่งมากนัก มีแค่ที่พ่อให้ช่วยเข้าไปดูเรื่องเอกสารการเงินของทุกธุรกิจของพี่ชาย เพราะเธอไม่ไว้ใจใครให้ทำเรื่องพวกนั้น เลยอาสาทำเองทั้งหมด

แชตกลุ่ม :

เดร็ก : -สลิปโอนเงิน 2,000,000 บาท-

เดร็ก : ค่าเหนื่อยที่เมื่อวานมาดูงานให้พี่ @ควีนน์

แบล็ค : มึงตั้งใจโอนให้น้อง หรือจะขิงพวกกู ถึงส่งมากลุ่มนี้ @เดร็ก

เรย์ : @เดร็ก เฮียผมขอเศษล้านหนึ่งได้ไหม?

เรย์ : @แบล็ค เฮียก็ได้

Read 3

แบล็ค : -สลิปโอนเงิน 2,000,000 บาท-

แบล็ค : ค่าเหนื่อยที่เมื่อวานมาดูงานให้พี่ @ควีนน์

เดร็ก : @แบล็ค มึง Copy Paste เลยนะ ภาพสลิปก็ยังเป็นชื่อกูอยู่เลย

ควีนน์ : ขอบคุณนะคะ น้องรวยใหญ่แล้ว @เดร็ก @แบล็ค

เรย์ : ทำไมทุกคนเมินข้อความผมวะ

ควีนน์หัวเราะออกมา พี่ชายของเธอมักจะโอนเงินมาให้ตลอดเวลา แม้จะบอกไปหลายครั้งว่ามีเงินใช้ แต่พี่เธอก็ยังห่วงน้องสาวคนเล็กของบ้านเสมอ ควีนน์นั่งอยู่ได้พักหนึ่ง ไม่นานมีนาก็เดินมานั่งที่โต๊ะด้วยกัน

“โทษทีแก ฉันปวดท้องมาก เลยแวะเข้ายาวเลย รอนานไหม?”

“ไม่นาน ฉันดูแปลนร้านไปด้วย สบายมาก”

“แกก็ขยันเนอะ มีกินมีใช้ไปทั้งชาติ แต่ยังหาเรื่องให้ตัวเองเหนื่อย ดูฉันสิ ไม่มีจะกินอยู่แล้ว แต่ไม่อยากทำอะไรเลย”

ควีนน์หัวเราะร่าออกมาเมื่อเพื่อนพูดจบ ฐานะทางบ้านของมีนาอยู่ในระดับปานกลาง ไม่ได้มีมากมายเท่าควีนน์ แต่เธอเลือกคบกับมีนาเพราะมีนาจริงใจ และคอยอยู่ข้างเธอมาตลอด

“แกก็ไปทำงานกับฉันสิ เรียนจบฉันจะกลับไปอยู่ญี่ปุ่นถาวรแล้ว”

“ฉันอยากไปนะ แต่อยากลองทำงานที่นี้ก่อน แกก็รู้ว่าเดี๋ยวนี้การจะได้เป็นนักข่าว มันยากเย็นขนาดไหน ความฝันของฉันมันอยู่ไกลจริง ๆ”

มีนานึกถึงความฝันของตัวเองที่เธออยากทำงานในสำนักงานข่าว เพราะรู้สึกว่ามันน่าตื่นเต้นดี ควีนน์มองเพื่อนที่มีความฝันมุ่งมั่นไม่ต่างจากตัวเองก็ยิ้มกว้างออกมา

“แกทำได้อยู่แล้วมีนา ขอแค่แกไม่ขี้เกียจ ตั้งใจอ่านหนังสือ เดี๋ยวก็ทำได้”

“บ่นเป็นแม่ฉันอีกแล้วนะ” มีนาแซวเพื่อน จากนั้นเธอก็เหลือบไปเห็น เดือนคณะบริหารที่ตามจีบเพื่อนตัวเองอยู่ กำลังมองมาทางนี้

“พี่บอลเขามองแกอีกแล้ว ไม่ใจอ่อนบ้างหรือไง พี่เขาหล่อมาก กล้ามอย่างแน่น”

“ไม่เอาหรอก ไม่อยากมีใคร แกก็รู้ว่าฉันไม่ชอบเรื่องพวกนั้น”

“แกจะอยู่เป็นโสดตลอดไปไม่ได้นะควีนน์ จิมิแกต้องโดนน้ำบ้างนะ”

“ทะลึ่งมีนา พูดจาน่าเกียจ” ควีนน์ส่ายหัวเบา ๆ และเตรียมลุก เพราะใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว “ไปห้องเรียนกัน ตรงนี้ร้อนมาก”

สองสาวลุกขึ้นเดินไปตามทาง ทว่า...เสียงของใครบางคนดังมาจากทางด้านหลัง ทำให้ควีนน์และมีนาหันไปมองตามเสียง

“คนนี้นะหรอ ที่แฟนแกเคยชอบยัยขิม”

“เบา ๆ สิ”

ควีนน์มองไปและเห็นว่าเป็นขิมและเพื่อนของเธออีกหนึ่งคน ที่กำลังเดินผ่านตรงนี้ไป

“อ่าว ยัยขิม ไม่เจอกันนานเลยนะแก” มีนาพูดทักเพื่อนเก่าไป ขิมหยุดเดินและมองมาครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรและเดินออกไปทันที

“อะไรของมันวะ พูดด้วยก็ไม่พูดด้วย มันเป็นบ้าอะไร” มีนาพูดไล่หลังขิมที่เดินหายไปแล้ว ควีนน์ถอนหายใจออกมา เพราะจนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่เข้าใจว่า ขิมเปลี่ยนไปขนาดนี้ได้ยังไง ทั้ง ๆ ที่ตอนม.ปลาย ทั้งสามคนสนิทกันมาก และอยู่กลุ่มเดียวกันมาตลอด

“ไปเถอะมีนา ขิมมันคงเรียนหนัก”

“มันเรียนจบมาแล้วได้เป็นหมอ ฉันจะไม่รักษากับมันเด็ดขาด เห็นหน้าแล้วเหมือนส้วม”

ควีนน์และมีนาเลิกสนใจขิมและเดินไปเรียนต่อ ทั้งสองคนเรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์ ที่ควีนน์เรียนสาขานี้ เพราะรู้สึกอยากสนุกกับอะไรใหม่ ๆ เพราะถ้าเรียนจบเมื่อไร เธอต้องเข้าไปช่วยงานที่บ้านแบบเต็มตัว ถึงตอนนั้นมันคงน่าเบื่อน่าดู

...ทางด้านของไคล์

ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท มือทั้งสองข้างสวมถุงมือสีดำเอาไว้ สีดำคือสีที่เขาโปรดปรานมันที่สุด ไคล์กำลังมองไปที่หลอดทดลองยาตัวใหม่ ยาตัวนี้เป็นยากล่อมประสาทขั้นรุนแรง มันใช้ในตอนผ่าตัดได้ แต่หากใช้ในปริมาณที่มากเกินไปก็สามารถทำให้คนคนนั้นควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นกัน

“หยิบมาให้กู” ไคล์พูดสั่งลูกน้องไป จากนั้นลูกน้องก็ยืนเข็มฉีดยามาให้เขา ไคล์มองมันอย่างพิจารณา

“สีสวยดี”

“ครับ แต่เรายังไม่ได้ทดลองกับคนเลยนะครับ ไม่รู้ว่าต้องใช้ปริมาณเท่าไรถึงจะทำให้ตายได้”

“เดี๋ยวกูลองให้” ไคล์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จากนั้นเขาก็หมุนตัวและเดินไปทางด้านหลัง ที่มีชายคนหนึ่งโดนจับหมัดนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น ชายคนนั้นมองมาทางไคล์ด้วยแววตาหวาดกลัว เขาโดนปิดปากไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

ไคล์ย่อตัวเล็กน้อย และจ้องตาชายคนนั้น เสียงทุ้มพูดขึ้น

“มึงรู้ไหม คนที่ทรยศความไว้ใจกู มันต้องเจอกับอะไร”

“อื้อ อ่อย” เสียงอู้อี้ในลำคอของชายคนนั้นพูดกับไคล์

“เปิดปากมัน” ไคล์สั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างกันให้เปิดปากชายคนนั้นออก

“ปล่อย ปล่อยผมไปเถอะนะครับคุณไคล์ ผมไม่ได้ตั้งใจ” ชายคนนั้นพูดด้วยความลนลานและน้ำเสียงกลัวสุดขีด

ไคล์หัวเราะในลำคอออกมา จากนั้นก็ยิ้มเย็นส่งกลับไป

“มึงจะบอกไหม? ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังที่สั่งให้มึงเอาข้อมูลลูกค้ากูไปให้มัน คนนั้นมันคือใคร” ไคล์ยังคงเรียบนิ่งและรอคำตอบ แต่สุดท้ายคนตรงหน้าก็ก้มหน้าร้องไห้ออกมา

“ผมบอกไม่ได้ ถ้าบอก เขาจะฆ่าลูกเมียผม”

“งั้นมึงก็ต้องตายวะ” ไคล์พ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ และหยัดตัวขึ้น “มึงกลัวมันมากกว่ากลัวกูแบบนี้ กูไม่ชอบเลยวะ ใจกูมันบางแค่นี้เอง” ไคล์ทำมือแค่นิดเดียวส่งกลับไป จากนั้นเขาก็ให้ลูกน้องสองคนจับล็อคชายคนนั้นเอาไว้

“ผมขอร้อง อย่าทำอะไรผมเลยนะครับ ปล่อย ปล่อยกู!”

ไคล์ไม่สนใจ เขาดีดไปที่เข็มสองสามที จากนั้นก็ปักไปที่คอของชายตรงหน้า และมองดูยาที่ค่อย ๆ ซึมเข้าร่างกายไปด้วยท่าทางเรียบเฉย ราวกับเขาชินตาเรื่องพวกนี้ไปแล้ว

ไม่นานมากนัก ไคล์ที่ยืนชื่นชมผลงานตัวเองอยู่ ค่อย ๆ เห็นชายตรงหน้าเหมือนคนไม่ได้สติ เหงื่อเริ่มเยอะมากขึ้น จากนั้นทั้งร่างก็เกร็งกระตุก น้ำลายเริ่มฟูมปาก ชายคนนั้นนอนดิ้นด้วยความทรมานอยู่ตรงพื้น ทุกคนในห้องมองภาพนั้นเรียบนิ่ง ไม่มีใครคิดจะเข้าไปช่วยเลย

ชายคนนั้นเกร็งชักครั้งสุดท้าย จากนั้นก็แน่นิ่งไป

“กี่นาที?” ไคล์ถามลูกน้อง

“หกนาทีครับ”

“นานไป กูยืนรอจนปวดตีน ทำให้เวลาน้อยลงกว่านี้” ไคล์โยนเข็มฉีดยาทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจมากนัก จากนั้นก็โยนถุงมือตามไปอีกชิ้น ร่างสูงเดินออกมาจากห้องนั้น โดยมีลูกน้องคนสนิทอย่างกล้าเดินตามมาด้วย

“จะไม่จัดการมันจริง ๆ หรอครับ ปล่อยมันไว้นานแล้วนะครับ?”

กล้าพูดถามเจ้านายตัวเองที่เดินนำอยู่ข้างหน้า ไคล์หยุดเดินและหมุนตัวกลับมา พร้อมยิ้มราวกับกำลังสนุกกับเรื่องบางอย่างอยู่

“มึงว่ามันไม่สนุกหรอวะ? ที่ไอ้มาร์คมันคิดว่ากูโง่ กูก็แค่อยากเล่นตามเกมส์ของมัน และดูว่ามันจะไปสุดที่ตรงไหน”

“แล้วเรื่องคุณขิมละครับ? คุณไคล์มั่นใจแค่ไหนว่าพวกเขาสองคนไม่ได้แอบทำอะไรลับหลัง”

“กูไว้ใจขิม”

กล้ามองนายตัวเองที่หลงรักผู้หญิงคนนั้นจนมองไม่เห็นอะไรแล้ว ถ้าคนอย่างไคล์จะให้เขาสืบก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่นี้นายเขาปิดกลั้นทุกอย่างและเลือกจะเชื่อใจผู้หญิงคนนั้นมาก แถมยังขู่เขาอีกว่า ถ้าตามสืบกล้าจะโดนไล่ออก

“ผมว่าให้ผมสืบ...”

“…กูเคยบอกมึงหลายครั้งแล้วนะไอ้กล้า อย่าให้กูต้องพูดซ้ำ” ไคล์พูดจบก็เดินหันหลังแยกกลับไปทันที กล้าถอนหายใจออกมา และรู้ดีว่าทำไมไคล์ถึงเป็นแบบนี้

ความจริงไคล์เป็นโรคซึมเศร้าและลึก ๆ นายของเขาต้องการความรักจากใครสักคน เพราะเขาไม่ได้รับมันจากแม่ที่เสียไปตั้งแต่เด็ก และพ่อที่คอยกดดันเขาให้ทำตามแบบที่ตัวเองต้องการ ไคล์เลยเลือกที่จะเชื่อใจและเททั้งใจให้กับผู้หญิงที่ชื่อ ขิม แค่คนเดียว

🥀 ช่วงพูดคุย 🥀

ฉลาดและโง่ในคนคนเดียวกันนั้นคือ อิไคล์จ้า เดี๋ยวมาดูความมึนของอิพี่มันต่อว่าจะไปสุดตรงไหน