ไคล์-ควีนน์ 05 | ตายๆ ไปเถอะ (ป้ายยา)

ร่างเล็กของควีนน์นั่งอยู่ในห้อง ด้านหน้ามีกระจกบานใหญ่ และด้านล่างเป็นสนามต่อสู้ใต้ดิน ที่เอาไว้สำหรับให้คนเข้ามาเดิมพัน และโดเนทอาวุธรวมถึงเงินรางวัล สถานที่นี้ควีนน์ไม่ค่อยได้มามากหนัก แต่วันนี้เธอต้องเข้ามาเอาเอกสารปิดงบรายเดือนจากพี่ชายอย่างเรย์ที่นั่งอยู่ข้างกัน

“ไอ้นั่นมันสู้ดีวะ” เสียงของเรย์พูดขึ้น ซึ่งภายในห้องนี้มีเธอกับเขานั่งอยู่ตรงโซฟา ชมการต่อสู้อยู่ ด้านหลังมีบอดี้การ์ดของที่บ้านเธอยืนอยู่ประมาณสี่คน

“น้องกลับก่อนดีกว่าค่ะ ไม่อยากดูแล้ว”

“อ่าว ไหนบอกจะอยู่กินข้าวด้วยกัน นั่งกินและดูวิวสนุก ๆ เป็นเพื่อนหน่อยดิ”

“เชิญเฮียสนุกไปคนเดียวเถอะค่ะ น้องไม่ชอบ”

“เดี๋ยวให้เด็กเดินลงไปส่ง ถึงคอนโดแล้วพิมพ์บอกในกลุ่ม เข้าใจ?”

“อื้อ รู้แล้ว บ่นเหมือนพ่อ น่าเบื่อ”

“ลองให้พ่อบ่นไหมละ? จะได้รู้ว่าที่เฮียบ่นมันสบายหูกว่า”

เรย์พูดกับน้องสาวตัวเองเสียงเข้ม เขารู้ดีว่าน้องตัวเองไม่ได้ชอบสถานที่แบบนี้ และไม่ชอบให้ใครมาตาม ทั้ง ๆ ที่บ้านเขาพี่น้องทุกคนมีการ์ดเป็นของตัวเอง ยกเว้น คนดื้อรั้นคนเดียวในบ้าน ที่โลกส่วนตัวค่อนข้างสูง และเชื่อความคิดตัวเองเป็นที่หนึ่งอย่างน้องสาวคนเล็ก เธอไม่ต้องการให้ใครมาตามทั้งนั้น

ถึงแม้ว่าควีนน์จะเรียนการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก และยิงปืนเป็น แต่ในฐานะพี่ชาย เรย์ก็ยังห่วงน้องอยู่ดี เขาถึงปักหลักอยู่ที่ไทยเป็นหลัก ไม่ได้ไปอยู่ที่ญี่ปุ่นเหมือนพี่ชายอีกสองคน

ควีนน์เดินลงมาที่ชั้นล่าง โดยมีลูกน้องของเรย์เดินดูแลไม่ห่าง คนด้านในรู้ดีว่าเธอคือใคร และไม่มีใครกล้ามายุ่ง

“อ๊ะ!” เสียงของหญิงสาวด้านหน้า เดินเข้ามาชนควีนน์ที่กำลังยืนอยู่ เธอไม่ได้ว่าอะไร แถมยังเอื้อมมือไปคว้าตัวเธอไว้ เพราะกลัวจะล้มไปทางด้านหลัง

“ขะ ขอโทษค่ะ” หญิงสาวคนนั้นพูดขึ้น

ควีนน์ขมวดคิ้วแน่น เพราะผู้หญิงหน้าตาน่ารักแบบนี้มาทำอะไรในสถานที่แบบนี้ เธอมองคนตรงหน้าด้วยความแปลกใจ แต่ผู้หญิงคนนั้นก้มหน้าพูดขอโทษ จากนั้นก็เดินแยกขึ้นไปชั้นบน ตรงโซนห้องที่พี่ชายเธออยู่

ควีนน์ถอนหายใจออกมา และคิดว่าคงเป็นเด็กที่เรย์เรียกมาใช้บริการอย่างเคย เธอไม่ได้สนใจอะไรมากเพราะชินกับเรื่องพวกนี้แล้ว จากนั้นควีนน์ก็เดินออกมาขึ้นรถตัวเอง ไม่นานการ์ดที่เดินตามก็แยกตัวกลับเข้าไปด้านใน

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น ในจังหวะที่ควีนน์กำลังจะขับรถออกไปจากตรงนี้

แชตขิม :

ขิม : เจอกันวันศุกร์นะ ฉันส่งโลชั่นให้

ดวงตากลมอ่านข้อความของเพื่อนเสร็จจากนั้นก็วางโทรศัพท์เอาไว้อย่างเดิม ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาขิมทักมาคุยเล่นบ้าง และนัดวันเวลากับเธอเรียบร้อยแล้ว และเรื่องนี้ควีนน์บอกเพื่อนสนิทอย่างมีนาไปแล้วว่า ขิมให้ไปเจอ มีนาเป็นห่วงและอยากมาด้วย แต่ควีนน์คิดว่าไม่น่ามีอะไรเลยไม่ได้ให้เพื่อนไปด้วย เธอตั้งใจจะไปเจอขิมแค่แป๊บเดียวและกลับเลย

...เวลาล่วงเลยมาถึงวันนัดเจอกับขิม

ควีนน์นั่งมองเวลาตรงนาฬิกาข้อมือของตัวเอง เธอมาถึงหน้าคลับได้สักพักหนึ่งแล้ว แต่ยังไม่ได้ลงไป เพราะสถานที่ตรงหน้าเธอไม่คุ้นเคย และเหมือนขิมจะยังมาไม่ถึง เธอเลยเลือกจะนั่งรอในรถไปก่อน

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง ควีนน์รีบเปิดดูและเห็นว่าเป็นข้อความของเพื่อนสนิททักมา

แชตมีนา :

มีนา : ถ้าเห็นท่าไม่ดี แกรีบออกมาเลยนะ

มีนา : ถ้ามันทำอะไร แกบอกฉันเลยนะควีนน์ ฉันจะรีบไปตบมันให้

ควีนน์ : ไม่น่ามีอะไรนะแก ขิมน่าจะแค่มาคุยปกติ

ควีนน์ : คลับที่นัดมา มันเป็นเหมือนร้านอาหาร ขิมคงอยากมาคุยด้วยจริง ๆ

มีนา : ไม่รู้แหละ ฉันไม่ไว้ใจมัน อินี่มันโรคจิตเงียบ

ควีนน์ : อย่าว่าเพื่อนแบบนั้น

มีนา : แม่พระเหลือเกินเพื่อนฉัน

ควีนน์คุยกับเพื่อนต่ออีกพักหนึ่ง จากนั้นเธอก็เก็บโทรศัพท์กลับลงไป เพราะขิมทักมาบอกว่าถึงแล้ว

ร่างเล็กเดินเข้ามาภายในคลับ มีผู้ชายหลายโต๊ะมองมามาเธอ แต่ควีนน์ไม่ได้สนใจ เพราะเธอกำลังมองหาเพื่อนอยู่

“ทางนี้ควีนน์” เสียงของขิมพูดขึ้นจากโต๊ะเกือบริมสุดของคลับ ควีนน์เดินไปทางนั้น และเห็นว่าขิมมาคนเดียว ควีนน์เลยสบายหน่อยที่ขิมไม่ได้พาใครมาด้วย

“รอนานไหมควีนน์? โทษทีนะฉันคุยกับที่บ้านนิดหน่อย อยู่ ๆ แม่ก็จะมาหา วุ่นวายมาก” ขิมบ่นออกไปอย่างลืมตัว

“ดื่มอะไรก่อนไหม? เดี๋ยวฉันสั่งให้” ขิมพูดขึ้นทางควีนน์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

“ไม่เป็นไรขิม เรามีธุระต่อ อยู่ได้ไม่นานนะ” ควีนน์เลือกจะโกหกออกไป เพราะเอาเข้าจริงเธอก็ยังไม่ไว้ใจขิมขนาดนั้น

“กลัวฉันหรือไง? ฉันจะไปทำอะไรลูกคุณหนูอย่างแกได้ละควีนน์”

ควีนน์ชะงักไปกับคำพูดเมื่อครู่เล็กน้อย เธอไม่เข้าใจว่าขิมจะพูดแบบนั้นใส่ตัวเองทำไม เพราะควีนน์เองไม่เคยแสดงตัวว่าตัวเองร่ำรวยอะไร แค่อยากใช้ชีวิตธรรมดาปกติทั่วไปเฉย ๆ

...ผ่านไปสักพัก

สุดท้ายควีนน์ก็ต้องดื่มเป็นเพื่อนขิม ถึงแม้จะเป็นแค่ค็อกเทล แต่ควีนน์เลือกที่จะจิบ ๆ เท่านั้น

“เข้าเรื่องเลยไหมขิม นี่มันเกือบสองชั่วโมงแล้วนะ” ควีนน์มองดูนาฬิกา เพราะตลอดเวลาที่นั่งกับขิม ขิมชวนคุยแต่เรื่องของตัวเอง แทบจะไม่ได้พูดเรื่องที่นัดให้เธอมาวันนี้เลย

“แกก็ใจร้อนจังเลยนะควีนน์” ขิมยิ้มบาง ๆ มาให้เพื่อนจากนั้นก็วางแก้วเหล้าลงและมองมาทางควีนน์ที่นั่งรอฟังอยู่

“แกรู้ใช่ไหมว่าฉันชอบพี่มาร์คมาตั้งนานแล้ว”

“อื้อ ใคร ๆ เขาก็รู้นะ เรื่องแค่นี้หรอที่ขิมอยากจะพูดกับเรา”

“ถ้าพี่มาร์คไปยุ่งวุ่นวายกับแก แกอย่าแย่งเขาไปได้ไหม?” ขิมเผลอพูดแบบนั้นออกไปจากนั้นก็รีบแก้ต่าง “ฉันหมายถึง อย่าให้เขามาวุ่นวายได้ไหม ฉันก็รักของฉัน”

“เอาจริง ๆ นะขิม เราไม่เคยคิดจะชอบใครเลย เรื่องที่ขิมไม่ยอมสนิทกับเราและมีนาเหมือนเดิม ถ้ามันเกี่ยวกับพี่มาร์ค ขิมไว้ใจได้เลย เราไม่มีทางยุ่ง”

“ก็ดี งั้นเรากลับมาคุยกันเหมือนเดิมนะ ฉันสบายใจขึ้นเยอะเลย”

ควีนน์ยิ้มตอบกลับไปให้ จากนั่นขิมก็กระดกเหล้าเข้าปากและมองมาทางควีนน์อยู่อย่างนั้น

“งั้นเรากลับกันเลยไหม?” จู่ ๆ ขิมก็พูดขึ้น ควีนน์แปลกใจเล็กน้อย แต่พอได้ยินว่ากลับเธอก็พยักหน้ารับทันที

“เราแยกกันตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่าแก ฉันจะไปเข้าห้องน้ำก่อน ยังไงแกก็ขับรถกลับบ้านดี ๆ นะ ...ขอให้ปลอดภัย” ขิมพูดจบก็ไม่รอให้ควีนน์พูดตอบกลับมา เธอลุกขึ้นและเดินหายไปอีกทางทันที ควีนน์ถอนหายใจออกมา เพราะไม่ชอบในสิ่งที่อีกคนทำ

ควีนน์ลุกขึ้นจากนั้นก็พิมพ์ข้อความไปหามีนาว่า ตอนนี้กำลังกลับแล้ว

ครืน ครืน~ เสียงฟ้าร้องดังขึ้นเมื่อควีนน์เดินออกมาหน้าคลับ เธอมองไปด้านบนท้องฟ้าและเห็นว่าฟ้ากำลังแลบบ่งบอกว่าตอนนี้ฝนกำลังจะตกแล้ว

“อ๊ะ!”

ควีนน์ที่ไม่ทันระวัง เธอโดนใครบางคนกระแทกตัวเข้ามาใกล้ แม้จะไม่ได้แรงมากแต่แรงนั้นมันทำให้ควีนน์เกือบล้มไปด้านหลัง ควีนน์ขมวดคิ้วแน่นเพราะที่แขนของเธอมันเปียกเหมือนโดนน้ำอะไรบางอย่าง ควีนน์นึกว่าเป็นฝนที่ตกลงมาหรือเปล่า แต่ตอนนี้มันยังไม่มีฝนตกลงมาสักเม็ด

ควีนน์หันกลับไปมองทางคนที่ชนเธอเมื่อกี้ แต่ตอนนี้คนนั้นไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว ควีนน์รีบเช็ดแขนตัวเองกับเสื้อผ้าที่ตัวเองใส่อยู่ จากนั้นก็ลองดมดู มันไม่มีกลิ่นอะไรเลย และสีของมันใสเหมือนน้ำเปล่า ควีนน์ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะเธออยากรีบกลับคอนโดจะแย่อยู่แล้ว

ทางมุมหนึ่งของคลับ

มีดวงตาคู่หนึ่งกำลังมองมาทางควีนน์ที่กำลังเดินไปที่รถของตัวเอง ขิมยืนมองและยิ้มมุมปากออกมา เธอสั่งให้คนมาป้ายยาอดีตเพื่อนรักอย่างควีนน์ และอีกสักพักยาคงเริ่มออกฤทธิ์

“ตาย ๆ ไปเถอะมึง”

ขิมพูดในลำคอ จากนั่นก็กำลังจะหมุนตัวกลับ แต่เสียงโทรศัพท์จากคนเดิมดังขึ้นอีกครั้ง ขิมกดรับสายและพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดตอบกลับไป

“แม่จะโทรมาทำไมนักหนา! ขิมบอกว่าออกมาเที่ยวกับเพื่อน ไม่ต้องมาหา มันน่ารำคาญรู้ไหม โทรมาขนาดนี้”

( แม่ทำกับข้าวมาฝาก เอาไว้กินพรุ่งนี้ก็ได้ แม่คิดถึง ขอเจอหน้าลูกก่อนนะขิม )

“โอ๊ยแม่! ขิมโตแล้วนะ เลิกวุ่นวายกับขิมสักที”

🥀 ช่วงพูดคุย 🥀

นางขิม นางตัวดี๊ เดี๋ยวได้รู้เลย กรรมใดใครก่อ กรรมนั้นจะคืนสนองของแท้