PROLOGUE:

TAKANG TAKA SIYA nang pagdating niya mula sa eskwelahan ay madatnang may commotion na nagaganap, may mga nakikiusyusong mga kapitbahay, mga pulis at ilang mga kamag-anak. Tumakbo siya sa sentro ng kaguluhan. Napatingala siya sa kanyang ina na nakalambitin sa kwarto, l***t ang dila.

"Diyos ko," narinig niyang sigaw ng Tiya Biya niya na kaagad siyang hinila palabas ng silid, "Amelia. . ." humihikbi ito habang hinahagod ang mukha niya.  Walong taong gulang pa lamang siya ngunit waring naiintindihan na niya kung ano ang nangyari sa kanyang ina kung kaya't kahit hindi nito ipaliwanag kung ano ang kanyang nakita ay bigla siyang napaiyak.

"Mommy!!!!" Malakas na sigaw niya, gusto niyang muling bumalik sa kwarto ng mga magulang ngunit hindi na siya pinapasok duon ng mga pulis.  Lumapit ang Kuya Danny niya sa kanya at niyakap siya nang mahigpit. 

"Kuya. . ." humihikbing sambit niya dito.  Inakay siya ng Kuya Danny niya sa veranda, magkatabi silang naupo at sabay silang umiyak.

Ten years ang gap nila ng Kuya Danny niya.  Dalawa lang silang magkapatid kaya very close sila sa isa't-isa.  Ang kanyang ama ay isang Geodetic Engineer kung kaya't madalas ay nadedestino ito sa malalayong lugar at buwanan lamang kung umuwi habang ang Mommy niya ay nagresign na sa pagtratrabaho at itinuon na lamang sa pag-aalaga sa kanilang magkapatid ang buong buhay nito.

Ang daming tumatakbo sa utak niya habang umiiyak.  Punong-puno siya ng takot.  "Ano ng mangyayari sa atin, Kuya?" 

Wala siyang narinig na sagot mula dito, tahimik na tahimik lamang ito habang nakakuyom ang mga kamao.  Nilingon niya ang mga pulis habang pinapaalis ang mga taong nakikiusyuso. Ilang sandali pa ay may dumating nang ambulasya. Humihikbing tiningnan niya ang Kuya Danny niya. Tumayo ito at pinagsusuntok ang pader ng kanilang bahay na waring duon gustong ilabas ang lahat ng paghihinagpis na nararamdaman.

Nilapitan siya ng Tiya Biya niya. Panganay na kapatid ito ng kanyang Daddy. Hinagod nito ang kanyang hanggang balikat na buhok.

“Tinawagan ko na ang Daddy mo. Nagbook na siya ng ticket. First flight daw bukas,” sabi nito sa kanilang magkapatid. Nilapitan nito ang Kuya Danny niya at tinapik sa balikat. Humahagulhol na yumakap dito ang Kuya niya.

“Bakit nya kami iniwan? Bakit?” waring magkahalo ang galit at pagdaramdam na tanong ng kuya niya. Wala namang maisagot ang Tiya Biya niya.

HANGGANG sa mailibing ang Mommy niya ay hindi pa rin malinaw sa kanya kung anong dahilan ng pagpapakamatay nito. Ngunit isang araw ay narinig niya ang Daddy niya at ang Kuya Danny niya na nagtatalo.

“Daddy, nagpakamatay si Mommy dahil sa lalaking iyon at mananahimik na lang tayo?” anang Kuya Danny niya, “Papayag na lang tayong babuyin ng mga hayup na iyon ang pamilya natin?”

“Anong laban natin sa pamilya nila? Hindi lang mapepera ang kalaban natin. Mga halang din ang kaluluwa nila!”

Nagtago siya sa isang sulok upang makinig sa pinag uusapan ng mga ito.

“At saka anong ikakatwiran natin? Danny, nagpakamatay ang Mommy mo. Siya ang tumapos sa buhay nya! Sya ang nagdesisyon para sa sarili nya!” sigaw nito saka umiiyak na lumabas ng bahay. Mula sa ilalim ng mesa ay tumakbo siya kasunod ng ama.

“Daddy, sinong kalaban ni Mommy? Sinong me kagagawan bakit sya nagpakamatay?” Tanong niya dito.  Isang buwan nang naiilibing ang Mommy niya and yet hindi pa rin mamatay matay ang tsismis na naging kabit ito ng bilyonaryong si Don Ignacio. Maski nga sa school ay binu bully siya ng mga kaklase niya. Malandi raw ang Mommy niya. Hindi na lamang siya nagsusumbong sa Kuya at Daddy niya ngunit madalas ay ayaw na niyang pumasok dahil sa kanyang mga kaklase. Masakit na nga para sa kanyang mawalan ng ina pero sa halip na simpatya ay ito pa ang dinaranas niya sa school.

Hindi siya sinagot ng ama, sa halip ay sumakay ito sa kotse at mabilis iyong punaharurot. Parang nahuhulaan na niyang magdamag na naman ito sa inuman kasama ng mga kumpare nito. 

Binalikan niya ang Kuya Danny niya. “K kuya, bakit nagpakamatay si Mommy? Sinong kaaway ni Mommy?” 

Atubiling tiningnan siya ng Kuya Danny niya. Lumuhod ito at hinawakan siya samagkabilang balikat.

“Pinatay siya ng isang taong walang kaluluwa at ito ang tandaan mo.Hindi tayo papayag na hindi managot ang taong iyon. Tutulungan mo ako, Amelia. Tutulungan mo akonf pagbayaran ni Don Ignacio ang ginawa niya kay Mommy.”

Kahit hindi niya naiintindihan ang ibig sabihin ng kapatid ay tumango na lamang siya.

Niyakap siya ng kapatid. “Paghahandaan natin ang araw na makakapaghiganti tayo sa buong pamilya ni Don Ignacio.”

“Sino. . .S-Sino ba si Don Ignacio?” Maang na tanong niya sa kanyang Kuya Danny.

“Balang araw, makikilala mo rin siya. Sa ngayon,hayaan muna nating planuhin kung anong gagawin natin.”

IYAK NG iyak si Maynard habang nakatingin sa puntod ng asawa. Mahal na mahal niya si Luisa kaya kahit may nararamdaman na siyang kakaiba sa pakikitungo nito sa kanya ay nagbubulagbulagan na lamang siya. Ang totoo, hindi lang mga kamag anak ang nagsasabi sa kanya. Mismong siya ang nakakita sa kataksilan ni Luisa. 

“Ganyan ka na ba kamuhi sa akin na mas pinili mo pang tapusin ang iyong buhay kesa makasama kami ng mga anak mo? Bakit, Luisa? Bakit mo ito nagawa saakin?” Waring nagsisikip ang dibdib no Maynard. Hindi niya alam kung kanino ibubunton ang lahat ng galit na nararamdaman niya. Gusto na rin sana niyang mamatay. Ngayong wala na si Luisa ay hindi na niya alam kung paano pa ang mabuhay. Nagtangis ang kanyang mga bagang. Tama ang panganay niya. Hindi siya dapat pumayag na apihin ng walang hiya na si Don Ignacio. Ngunit sa paanong paraan ba siya makakaganti?

“TAMA ka, anak, hindi ko papayagang ipagsawalang kibo na lamang ang nangyaring ito sa Mommy mo. Tama na ang pagiging mabait,” Narinig ni Danny na sabi sa kanya ng ama, “Makikipagtulungan ako saiyo. Babawi tayo. Sisiguraduhin kong pagsisihan ni Don Ignacio ang nangyaring ito sa Mommy mo.”

“Hindi lang si Don Ignacio ang magbabayad sa mangyaring ito kay Mommy, Daddy. Buong angkan nya ang pagbabayarin ko.” Paniniyak niya sa ama, “Sa kahit na anong paraan?” Giit pa niya. Hindi nila napansing nakasilip pala sa may pinto si Amelia at nakikinig sa pinag uusapan nila.

“Sino si Don Ignacio? Anong kinalaman nya sa pagpapakamatay ni Mommy?” Umiiyak na tanong nito sa kanilang dalawa.

Nagkatinginan silang mag-ama. Pareho nilang hindi alam kung paano ipapaliwanag kay Amelia ang nangyari. 

“Sabi ng mga classmate ko, malandi raw si Mommy. May asawa na pero. . .”

Tinampal niya ang bibig ng kapatid bago pa nito maituloy ang sasabihin, “Hindi masamang babae si Mommy. Huwag kang magpapaniwala sa mga tsismosa mong kaklase, okay?”

Ang Daddy niya ay nagmamadaling lumabas ng kwarto. Napahinga siya ng malalim. Alam niyang labis labis ang sakit na nararamdaman ng Daddy niya. Namatayan na nga ito ng asawa ay kinukutya pa ito ng mga kapitbahay at mga kamag anak dahil pumayag raw itong magpa ipot sa ulo.

Pero sa ganang kanya ay hindi niya matatanggap na isang masamang babae ang kanyang Mommy. Lumuhod siya sa harapan ng kapatid, “I’m sorry. Ayoko lang na nagpapaniwala ka sa mga tsismosa mong classmate. Kahit kailan hindi naging malandi si Mommy, okay? Kapag may narinig ka uling masama tungkol kay Mommy, awayin mo sila. Huwag kang papayag na dungisan nila ang reputasyon ni Mommy, okay?”

Tumango ito sa kanya saka kumunot ang nuo, “Sino si Don Ignacio, Kuya? Anong ginawa nya kay Mommy?” Inosenteng tanong nito sa kanya.

Hindi niya alam kung sa paanong paraan niya dito ipapaliwanag ang tungkol kay Don Ignacio na hindi niya madudungisan ang alaala ng ina. Ngunit ngayon pa lang ay itatanim na niya kay Amelia na sama sama sila ng Daddy niya para makapaghiganti. Matalino si Amelia. At gaya niya ay mahal na mahal rin nito ang kanilang mga magulang.

“Si Don Ignacio ang dahilan kaya namatay si Mommy. At ito ang tandaan mo, Amelia. Paghahandaan natin ang araw na makakaganti tayo sa taong iyon. Mangako ka sa aking tutulungan mo kami ni Daddy na makamit ang hustisya!”

ISANG taon matapos ang mga nangyari sa kanyang Mommy ay napagpasyahan ng Daddy niya na duon na sila manirahan sa Maynila, malayo sa mga alaala ng nakaraan. Pero araw araw pa ring ipinaaalala sa kanya ng Kuya Danny niya at Daddy niya na hindi sila titigil hanggat hindi sila nakakabawi kay Don Ignacio. Sa katunayan ay niligawan ng Kuya Danny niya ang bunsong anak ni Don Ignacio. Ang plano ng Kuya niya ay paiibigin ng husto ang dalaga, bubuntisin pagkatapos ay iiwanang luhaan. Ngunit hindi raw sapat iyon kapalit ng buhay ng Mommy nila. Ang daming plano ng Kuya at Daddy niya. At habang lumalaki, mas lalong lumalalim ang galit at gigil niya na balang araw ay makakatulong na rin siya sa mga plano ng mga ito. . .Kung paano, wala pa siyang ideya. Basta di siya papayag na manunuood lamang sa Kuya Danny at Daddy niya.

Kailangang makapag contribute rin siya.

Kailangang mabigyan ng hustisya ang pagkamatay ng Mommy niya. 

"Iyan ang panganay na apo ni Don Ignacio. Si Justin. Ayon sa impormasyong nakalap ko, he's six years older than you." Sabi ng Kuya Danny niya habang nasa park sila. Ilang buwan na nilang minamanmanan ang bawat miyembro ng pamilya ni Don Ignacio. "Balita ko rin siya ang pinakapaboritong apo ng matanda, palibahasa ay ito lang ang magbibitbit ng apelyido nito."

Tumango lang siya sa Kuya Danny niya saka pasimpleng sinipat si Justin. Cute ito. Actually kung hindi lang ito apo ng lalaking dahilan ng pagkamatay ng Mommy niya, baka magka crush siya dito.

Napansin niya ang lalaking kalaro nito, "Eh sino naman sya, Kuya?"

"Siya si Ethan. Pinsan ni Justin. Apo rin sya ni Don Ignacio but since ang ina nito ang anak ni Don Ignacio, hindi Jensen ang surname nito."

"Gano ba kahalaga sa mga mayayaman ang apelyido nila, ha Kuya? Pansin ko kasi sa mga teleseryeng napapanuod ko, palaging factor ang apelyido sa kanila."

"Malaking bagay kasi yan. Kumbaga iyong apelyido nila ang magpapanatili ng kanilang immortality."