EP 03 | ทำความรู้จัก

“ข้างในเสียงดังน่ะค่ะ ฉัน...ไม่ค่อยชอบ”

น้ำหวานพยายามสุดๆ ที่จะควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ แถมยังกังวลกับการเลือกใช้สรรพนาม เธอรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย

“ไม่สนุกเหรอ”

อาคินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มบางๆ ดวงตาทรงเสน่ห์เป็นประกายระยับเมื่อเห็นใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีระเรื่อ

“ไม่เชิงค่ะ แค่รู้สึกอึดอัดนิดหน่อย” ที่อึดอัดไม่ใช่เพราะบรรยากาศข้างในแต่เป็นเพราะสายตาของเขาที่เอาแต่จ้องมองเธอไม่ต่างไปจากตอนนี้ “แล้วคุณล่ะคะ ออกมาทำไม ข้างในไม่สนุกเหรอคะ”

“เพราะสิ่งที่ผมสนใจอยู่ข้างนอกครับ”

น้ำหวานรู้สึกเหมือนเธอกำลังโดนสะกดด้วยสายตาของเขา เธอไม่สามารถละสายตาไปไหนได้เลย ทั้งๆ ที่เขากำลังคุยกับเธออย่างสุภาพ เว้นระยะห่างอยู่ในระยะที่เหมาะสม แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัวเพียงแค่ถูกเขาจ้องมอง

ท่าทางประหม่าของคนตรงหน้ายิ่งทำให้อาคินพึงพอใจ การแสดงออกของเธอไม่ได้ดูเสแสร้งแกล้งทำจนน่ารำคาญเหมือนที่เขาเคยเจอมา ดวงตาคมฉายชัดถึงความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด

“น้ำหวานไปกัน...เลยมั้ย”

ไอโกะที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์เอ่ยเรียกเสียงดังก่อนจะแผ่วเสียงลงในท้ายประโยคเมื่อเห็นว่าน้ำหวานไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว จริงๆแล้วเธอออกมาข้างนอกเพราะต้องยืนรอไอโกะคุยโทรศัพท์กับผู้เป็นแม่

ร่างบางสะดุ้งตามเสียงเรียกก่อนจะรีบหันกลับมาหาไอโกะ แตกต่างกับอีกคนที่เขาแค่หัวเราะเบาๆ ในลำคอเท่านั้น

“เข้าไปข้างในเถอะ ป่านนี้เฮียทัพบ่นแล้ว”

“อ่อ~ โอเค”

ไอโกะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เธอกำลังจะถามว่าให้เธอไปรอที่ไหนก่อนไหมแต่เมื่อน้ำหวานเอ่ยชวนเธอจึงตอบตกลง

“ขอตัวก่อนนะคะ”

น้ำหวานเอ่ยลาตามมารยาทพร้อมกับจับมือไอโกะเดินกลับไปทางเดิม อาคินพยักหน้ารับเบาๆแต่ยังคงมองตามร่างอรชรจนสุดสายตา

เว้นระยะออกมาไม่เท่าไหร่ไอโกะก็รีบเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยทันที

“คนเมื่อกี้เค้ามาจีบน้ำหวานเหรอ”

“ไม่ใช่ๆๆ เค้าแค่ออกมา...”

‘เพราะสิ่งที่ผมสนใจอยู่ข้างนอกครับ’ ประโยคของเขายังดังก้องอยู่ในหัว ทั้งน้ำเสียงและสายตาที่มองมาทำให้น้ำหวานอดคิดไม่ได้เลยว่าเขากำลังหมายถึงเธอ

“ออกมา?”

“ออกมาสูดอากาศมั่ง”

“แต่ไอโกะเห็นน้า~ เค้ามองน้ำหวานเหมือนจะกินเข้าไปเลย”

“ไอโกะ! ตะ...ตาฝาดแล้ว”

“ฮ่าๆๆ ไม่ต้องกลัวๆ ไอโกะจะเก็บไว้เป็นความลับ”

น้ำหวานหันกลับมามองหน้าไอโกะอีกครั้งระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเดินขึ้นบันได เธอส่ายศีรษะอย่างอ่อนใจกับความขี้เล่นของหญิงสาวก่อนจะหันกลับมาเจอน้ำปั่นและส้มจี๊ดกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำชั้นสอง

“อ้าว! ห้องน้ำเข้าได้แล้วเหรอ”

“ใช่! แม่บ้านบอกว่าเพิ่งซ่อมเสร็จเมื่อกี้เลย” ส้มจี๊ดตอบ

“แล้วไปเข้าที่ไหนมา”

น้ำปั่นเอ่ยถามเพราะรู้สึกว่าสองสาวจะใช้ระยะเวลาในการเดินไปเข้าห้องน้ำชั้นล่างนานกว่าปกติ

“ชั้นหนึ่งค่ะ แต่แม่ไอโกะโทรมาด้วยก็เลยไปคุยโทรศัพท์มา”

ไอโกะเดินนำกลับไปที่โต๊ะแต่ก้าวขาออกไปได้แค่ก้าวเดียวเธอก็ชะงัก ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังโต๊ะที่ตัวเองเคยนั่ง น้ำหวานจึงหันไปมองตามและภาพที่เห็นคือผู้หญิงสามคนกำลังนั่งอยู่บนโซฟาข้างฟีนน์สองคนและข้างนำทัพหนึ่งคน

ไอโกะรีบเดินเข้าไปแทรกจนผู้หญิงคนนั้นเสียหลักเกือบจะล้มลง ส่วนตัวเองนั่งลงบนตักของนำทัพพร้อมกับยกแขนเรียวขึ้นคล้องคอเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของแต่ไม่รู้คุยกันยังไง นำทัพถึงได้จับมือไอโกะเดินออกไปจากร้านหน้าระรื่นขนาดนั้น

"ทำไมมองหน้าเฮียแบบนั้น"

ฟีนน์เอ่ยถามขึ้นทันทีเมื่อสามสาวเดินกลับมาที่โต๊ะแล้วมองราวกับเขาเป็นคนผิด

"ก็สาวๆนั่งอยู่ข้างเฮียไม่ใช่เหรอ"

น้ำปั่นเอ่ยถามก่อนจะนั่งลงประจำที่ของตัวเอง สายตายังคงจ้องฟีนน์อย่างคาดคั้น

"เฮียไม่ได้ทำไรนะ เฮ้อ~ ไปดีกว่า"

ฟีนน์พูดพลางรีบลุกขึ้นยืนเพราะสายตาของน้ำปั่นทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะโดนประทุษร้าย

"ไปไหน"

"ไปนอน"

"ห๊ะ! เฮียเพิ่งตื่นมาไม่กี่ชั่วโมงนะ"

ร่างสูงไม่ได้รอฟังประโยคของน้ำปั่น เขาเดินตรงไปยังบันไดชั้นสามเพื่อขึ้นไปแอบหลับในห้องทำงานของพี่ชายเหมือนเดิม

"แก! ฉันคิดว่าเมื่อกี้คือทัพตัวปลอม"

ผักบุ้งรีบเดินกลับมาที่โต๊ะหน้าตาตื่นหลังจากที่นำทัพจับมือไอโกะเข้าไปบอกเธอว่าเขาขอตัวกลับก่อนมีเรื่องต้องไปเคลียร์กับแฟนสาว

"ทำไมคะเจ้" น้ำหวานเอ่ยถาม

"ปกตินำทัพพี่ชายแกมันตามใจใครซะที่ไหน นี่ยอมลุกขึ้นกลับบ้านทันทีเลยนะ ไม่ใช่ตัวปลอมก็น่าจะผีเข้า"

"ผีคลั่งรักมั่ง ฮ่าๆ"

น้ำปั่นหัวเราะเสียงดังเพราะเธอก็มีความคิดว่าพี่ชายแท้ๆของตัวเองผีเข้าเหมือนกัน แม้จะพอเข้าใจเหตุผลได้ว่าไอโกะน่ารักขนาดนั้นใครจะไปต้านทานไหว

อาคินเดินกลับขึ้นมายังชั้นสองในขณะที่ผักบุ้งกำลังกวาดสายตามองหาเจ้าของร้านอยู่พอดี

"พี่คินคะ เฮียไฟท์ล่ะคะ"

ขาแกร่งชะงักก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้กลับเจ้าของคำถาม แต่ไม่วายปรายตามองไปยังน้ำหวานที่กำลังนั่งตัวเกร็ง

"ไม่รู้เหมือนกันครับ พี่ลงไปข้างล่างคนเดียว"

คำตอบที่ได้รับทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันก่อนจะเห็นส้มจี๊ดกำลังทำท่าทางเหมือนต้องการอะไรบางอย่างจากเธอ

"อะไร" เอ่ยถามเสียงดัง

"ชวนเค้านั่งด้วยสิเจ้ เค้านั่งคนเดียวเหงานะ"

ส้มจี๊ดเอียงตัวเข้าไปกระซิบกระซาบด้วยจริตจะก้านน่าหมั่นไส้จนผักบุ้งอดไม่ไหวที่จะแบนปากใส่เธอแต่ก็ยอมทำตาม

"พี่คินนั่งด้วยกันก่อนดีกว่าค่ะ ไปนั่งคนเดียวเหงาแย่"

ร่างอรชรที่โดนจ้องมองอยู่ตลอดเวลายิ่งรู้สึกเกร็งมากกว่าเดิม มือเรียวคว้าแก้วของพี่สาวขึ้นดื่มโดยไม่ทันมองว่าเธอหยิบผิดแก้ว

"เฮ้ย..."

"ขมอ่าาา~"

ใบหน้าสวยเหยเกเพราะความขมเธอรู้สึกร้อนไปทั้งตัว น้ำปั่นกำลังจะเอ่ยห้ามแต่พูดไม่ทันขาดคำน้องสาวฝาแฝดของเธอก็กระดกไปหมดแก้วซะแล้ว

"ขมดิ เจ้ยังไม่ทันจะผสมเลย"

ใบหน้าหล่อคมคายระบายยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะนั่งลงยังโซฟาฝั่งตรงข้ามกับน้ำหวาน แต่ดูเหมือนคนที่ดีใจจนออกนอกหน้าจะเป็นส้มจี๊ดเสียมากกว่า

"สวัสดีค่ะ ส้มจี๊ดนะคะ"

หญิงสาวเอ่ยเสียงหวานหยดย้อยพลางบิดตัวไปมาด้วยความเขิน มือข้างขวายกขึ้นเกี่ยวปอยผมไปเหน็บหลังหูอย่างมีจริตจะก้าน

"ปวดขี้ก็ไปขี้ไป"

น้ำปั่นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเอือมระอาเรียกเสียงหัวเราะเบาๆได้จากทุกคนแต่คนที่โดนขัดหันกลับมาส่งค้อนให้เพื่อนสนิทวงใหญ่

"พี่ชื่ออาคินครับ เรียกคินเฉยๆก็ได้"

เสียงทุ้มเอ่ยแนะนำตัวกลับตามมารยาทแต่ดูจากสายตาของเขาแล้วทำให้ทั้งโต๊ะมั่นใจได้ทันทีว่าเขาตั้งใจจะบอกใคร

ฤทธิ์แอลกอฮอล์จากแก้วของพี่สาวฝาแฝดทำให้น้ำหวานรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากกว่าเดิม เธอจึงค่อยๆระบายยิ้มส่งกลับไปให้เขา

"นี่น้ำหวาน น้ำปั่น ฝาแฝดกันพี่แยกออกใช่มั้ยคะ"

ผักบุ้งเอ่ยแนะนำพลางมองไปทางแฝดสาว ตอนนี้เธอคิดว่าอาคินน่าจะแยกออกเพราะทั้งคู่แต่งตัวไม่เหมือนกันทั้งทรงผมและการแต่งหน้าก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง

แต่ถ้าเจอในสภาพใบหน้าสดไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มและใส่ชุดเหมือนกันจุดสังเกตเล็กๆที่คนสนิทเท่านั้นจะแยกออกคือขี้แมลงวันใต้ขอบตาของน้ำปั่น

"ออกครับ" สายตาคมมองไปยังใบหน้าสวย "คนนี้น้ำหวาน"

ส้มจี๊ดมองหน้าอาคินสลับกับน้ำหวานก่อนจะปรายตามองไปยังน้ำปั่นที่นั่งขมวดคิ้วอยู่ไม่ต่างกัน

"เค้าให้แยกแฝด พูดชื่อหวานคนเดียว กูว่ามีซัมติง"

"กูก็ว่างั้น"

"พี่คินเรียนหมออยู่ปี6แล้วใช่มั้ยคะ"

ผักบุ้งเอ่ยถามชายหนุ่มคนเดียวในโต๊ะ เขาจึงยอมละสายตาจากน้ำหวานหันกลับมาตอบ

"ใช่ครับ"

"โอ๊ย! รู้สึกป่วยขึ้นมาเลยค่ะ"

ส้มจี๊ดยกมือขึ้นกุมขยับพลางเอียงตัวลงเพื่อจะซบไหล่น้ำปั่นแต่เพื่อนสนิทกับเบี่ยงตัวหนี ไม่ให้ความร่วมมือกับเธอเลย

"พี่เป็นหมอออร์โธฯครับ" ตอบปนขำ

"อยากขาหักมั้ยล่ะ กูช่วย"

น้ำปั่นเอ่ยถามพลางหัวเราะเยาะเพื่อน ในเมื่ออาคินเป็นหมอกระดูกถ้าอยากจะรักษาส้มจี๊ดก็ต้องลองวิธีใส่เฝือกขาดู