เรื่องที่ไม่อยากจะเชื่อ

..... 

@อาคารธุรการ 

"อ้าว เด็กๆ มากันแต่เช้าเลยนะ"

"ไม่เห็นจะเช้าเลยค่ะครู"

ลินาตอบกลับไปหน้าใสซื่อ ทำเอาครูสาวคนดังกล่าวถึงกับหน้าเจื่อน ด้วยปากและสีหน้าที่เฉยชาของลินาทำให้ทุกคนเลือกที่จะหันหลังให้กับเธอ ต่างจากเซร่าสาวลูกครึ่งอย่างสิ้นเชิง

"ว่าแต่ครูกำลังจะไปไหนเหรอคะ"

เซร่าเอ่ยถามครูสาวขึ้นก่อนที่บรรยากาศมันจะมืดมัว

"อ๋อ พอดีวันนี้มีครูเข้ามาสอนใหม่น่ะจ้ะ ครูเลยเตรียมตัวลงไปรับกันสักหน่อย"

"ถึงขนาดต้องเตรียมตัวลงไปรับเชียวเหรอคะ"

ลินาสงสัยเอ่ยถามด้วยสีหน้ามึนงง ทั้งยังเหลือบมองลงไปที่ลานจอดรถปรากฏเป็นชายร่างกำยำ หน้าตาคมเข้มผิวพรรณแทนสมกับเป็นชายไทยขนานแท้ 

"คะ...ครูไปก่อนนะ!"

ว่าจบครูสาวรีบวิ่งปรี่ลงอาคารไปทันที ด้วยท่าทางที่รีบร้อนเห็นดังนั้นลินาก็รู้ได้ทันที ถึงเรื่องที่ครูบอก

"เหอะ ที่แท้เพราะครูเข้าใหม่เป็นผู้ชายหล่อนี่เอง คิดเหมือนกันไหมเซระ...."

"........"

เซร่าไม่เพียงแค่นิ่งแต่สีหน้าเธอขณะนี้ราวกับตกใจช็อกขึ้นสุด ถึงขั้นสติหลุดก็ไม่ปาน 

"เซร่า เซร่า!"

"หะ...ห๊ะ!!!"

ร่างอวบสะดุ้งโหยงเหลือบมองต้นเสียงเรียกด้วยดวงตาที่ยังคงเบิกโพลงอยู่

"เป็นไรเนี่ย ทำไมถึงตกใจขนาดนั้นอะ รู้จักครูใหม่คนนั้นเหรอ"

"ปะ...เปล่าหรอกเราขึ้นอาคารเรียนกันเถอะเดี๋ยวไม่ทันเวลา"

"อือ ไปกันเถอะ"

ตายแล้วๆ! ครูคนใหม่คนนั้นคือพี่เอเหรอเนี่ย อย่าบอกนะนี่คืองานใหม่ของเขา โอ๊ยจะบ้าตายจริงๆ

@อาคารพละ

"นี่คือห้องในการสอนของครูสิงโตนะครับ แล้วก็ทางด้านนู้นจะเป็นสนามบาส"

ครูหัวหน้าฝ่ายพลศึกษาพาชายร่างสูงเดินสำรวจรอบอาคารเรียนฝ่ายพลศึกษา กระทั่งหยุดที่ห้องทำงานเป็นสถานที่สำหรับการเรียนการสอนของเขานั้นเอง เป็นห้องสี่เหลี่ยมโล่งๆ มีโต๊ะและเก้าอี้ไม่กี่สิบตัวเพียงเท่านั้น เห็นจำนวนโต๊ะแล้วก็น่าตกใจไม่น้อย

"ว่าแต่ทำไมโต๊ะและเก้าอี้ถึงมีเท่านี้ละครับ"

"เฮ้อ ช่วงหลังๆ มานี้นักเรียนในโรงเรียนเราลดน้อยถอยลงจากเดิมไปเกือบครึ่งเลยครับ เรื่องนี้สร้างความกลุ้มใจให้กับท่านผู้อำนวยการไม่น้อย ต้องหาวิธีพาเด็กๆ กลับมาให้ได้มากกว่านี้ ไม่เช่นนั้นพวกเราคณะครูคงถูกเชิญออกอย่างแน่นอนครับ"

"งั้นเหรอครับ"

นี่ผมพึ่งจะรู้ว่าที่โรงเรียนกำลังมีปัญหามากขนาดนี้ และพ่อผมเองก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้ให้ผมรับรู้แม้แต่น้อย หากถ้าจะรับช่วงต่อโรงเรียนนี้จากพ่อ ผมคิดว่าต้องหาวิธีจัดการกับเรื่องนี้อย่างจริงจังด้วยเช่นกัน 

"ส่วนใหญ่การสอนของครูสิงโตจะเป็นการสอนของนักเรียนชั้นมัธยมที่ 6 นะครับอย่างวันนี้ก็มีสอน 2 ห้อง"

กระดาษตารางเวลาการสอนถูกส่งมอบใหกับสิงโต เป็นนัยว่าเขาได้รับผิดชอบการเป็นครูอย่างเต็มตัว 

"ขอบคุณครับ"

"ครูมีปัญหาอะไรก็สามารถบอกได้นะครับ ผมอยู่ห้องถัดไปไม่ไกลนี้เอง"

"ครับ ขอบคุณครับ ^^"

ครูหัวหน้าฝ่ายเดินผ่านเขาไปยังห้องเรียนอีกฝั่ง สีหน้ายิ้มแย้มถูกกลืนเหลือเพียงสีหน้ากระวนกระวายใจ ทำเอาชายมีอายุซึ่งยืนมองเขาจากหน้าต่างห้องทำงานชั้นสี่ของอาคารธุรการยกยิ้มขึ้นไม่ได้ 

"พ่อคิดว่าแกจะสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ และแกจะเติบโตขึ้นอีกขั้นในชีวิต สิงโต"

@ห้องเรียนมัธยมที่ 6/2 

"สวัสดีครับน้องเซร่า วันนี้แต่งตัวมาซะสวยเชียว"

"สะตอ"

เพื่อนชายในห้องร่างสูงเดินเข้ามาแซวเซร่า สาวหน้าลูกครึ่งอย่างทุกวัน เช่นเดียวกันกับวันนี้ ทว่าก็ต้องถูกดับฝันเมื่อลินาพูดแทรกขึ้น

"ยัยซาโมซ่านี่ยังปากดีไม่เปลี่ยนจริงๆ"

"เอ้า มาพูดแบบนี้เดี๋ยวก็เจอหน้าเหลี่ยมเสยเข้าให้หรอก"

ลินาเดือดดาลเพราะฉายาของเพื่อนชายคนดังกล่าวซึ่งใช้เรียกเธอมานานกว่าสามปี ตั้งแต่ขึ้นมัธยมปลายมาด้วยรูปหน้าเรียวมนเข้ารูปของเธอฉายานี้ไม่น่าจะใช้จี้ปมด้อย แต่เป็นเพราะอาหารชนิดนี้เป็นที่โปรดปรานของเธอต่างหาก มันเลยทำให้เด็กหนุ่มคนดังกล่าวตั้งฉายานี้ขึ้นมา 

"พอกันได้แล้ว ว่าแต่พึ่งมางั้นเหรอโจค็อก" 

โจค็อก เป็นชื่อของเด็กหนุ่มคนดังกล่าวเขามีดีกรีและตำแหน่งเป็นถึงนักฬาบาสเก็ตบอลประจำโรงเรียน

"มานานแล้ว แต่ไปหาครูพละคนใหม่มาน่ะ ครูจะมาสอนบาสแทนครูคนเก่ามั้ง"

"อ๋อ ว่าแต่ครูคนนั้นเขาชื่ออะไรพอรู้ไหม"

ได้ทีสาวอวบรีบยิงคำถามที่เธออยากรู้ สีหน้าจดจ่อกับการรอฟังไม่น้อย

"สิงโตน่ะ"

"สิงโต"

ชื่อพี่เขาจริงๆ สินะเฮ้อ ฉันอยากจะบ้าตายถ้าพี่เขามาสอนแทนครูคนเก่า ก็แสดงว่าจะต้องเจอกับห้องของฉันด้วยสิ! โอ๊ยแล้วฉันต้องทำยังไงต่อดี ดันไปโกหกพี่เขาว่าทำงานเป็นพนักงานคาเฟ่ไป ถ้าจับได้ว่าเรายังเรียนอยู่จะเป็นอะไรไหมนะ ปวดหัวโว้ย!!

"เป็นไรหรือเปล่าเซร่า ทำไมทำหน้างั้นอะ"

ด้วยสีหน้าเป็นกังวลและสายตาที่สั่นคลอนจนคนข้างกายสังเกตได้ ลินาเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง 

"อ๋อ เปล่าจ้ะพอดีเราปวดหัวนิดหน่อยน่ะขอไปนอนพักห้องพยาบาลแป๊บหนึ่งนะ"

"แน่นะว่าไม่ได้เป็นอะไรมากอะ ให้บอกครูไหม"

เห็นท่าทางร่างอวบเข้าลินาเตรียมลุกขึ้นเพื่อไปบอกครูอีกห้อง แต่กลับโดนเซร่าห้ามปรามเข้าซะก่อน 

"ไม่เป็นไรจริงๆ เราแค่ไปนอนและกินยาสักหน่อยก็คงจะหายแล้ว ยังไงเดี๋ยวเราส่งข้อความหานะ ^^"

"อื้ม เอางั้นก็ได้มีอะไรรีบส่งข้อความมาบอกเราเลยนะ"

"จ้ะ"

ร่างอวบสะพายกระเป๋าข้างเตรียมเดินออกจากห้องเรียน ทว่ากลับเจอเข้ากับร่างสูงใหญ่ใบหน้าคมเข้ม เขาคนนั้นก็คือครูสิงโต ครูพละแสนรักของเธอนั่นเอง

"!!!"

ไม่รู้จะต้องทำยังไง เท้าของเธอที่ก้าวออกไปรีบก้าวกลับเข้ามาในห้องเรียนด้วยความเร็ว เล่นเอาลินาถึงกับงง

"เป็นไรหรือเปล่า ยังไม่ไปอีกเหรอเซร่า"

"ปะ...เปล่าจ้ะ เรากำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!"

มาถึงขนาดนี้แล้วแกต้องรีบวิ่งออกไปให้เร็วที่สุด ก่อนที่พี่เอ เอ๊ย! พี่สิงโตจะเข้ามาเจอเราในสภาพนี้ซะก่อน ยื้อเวลาไปถึงที่สุดก่อนแล้วกัน 

ครั้งนี้เธอหลับหูหลับตาวิ่งออกมาด้วยความเร็ว ทั้งยังยกกระเป๋าสะพายปิดหน้าไปอีกทางกับร่างใหญ่ของครู 

"ฮืม...คุ้นๆ แฮะ?"

แน่นอนว่าทุกการกระทำของเธอนั้นสิงโตเห็นหมดทุกอย่าง แต่กลับจำไม่ได้ว่าเธอคนนั้นเป็นใคร แต่ครูสาวสวยในห้องเรียกตัวซะก่อนระบบประมวลผลในสมองเขาจึงถูกปิดลง 

..........

แอบลุ้นตามน้องเหมือนกันนะเนี่ย ^^