LOVE  MARRIAGE | วิวาห์รัก ต้องสวาท

LOVE MARRIAGE | วิวาห์รัก ต้องสวาท

last update최신 업데이트 : 2025-05-15
작가:  อะพอลโล่_연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
69챕터
2.3K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ณ ตึกสูงสง่า ฝั่งตรงข้ามคือบิลบอร์ดแสดงความอาลัยให้กับศิลปินชื่อดังที่จากไปเมื่อต้นปี ข่าวใหญ่ครึกโครมแม้จะเสียชีวิตจากอุบัติเหตุพลัดตกตึก แต่ผู้คนส่วนใหญ่กลับเชื่อว่าเขาฆ่าตัวตาย ทำให้เรื่องนี้ถูกพูดถึงกันในวงกว้าง แม้แต่หญิงสาวที่ยืนอยู่ขอบตึกตอนนี้ก็รู้ดี.. ช่างแสดงขึ้นมาได้ประจวบเหมาะเสียจริง.. ฉันมาที่นี่เพื่อจบทุกอย่าง.. แต่งงานเพื่อผลประโยชน์อย่างนั้นเหรอ.. ทำไมพ่อกับแม่ถึงมองฉันเป็นเพียงสิ่งของกำนันแบบนี้นะ..

더 보기

1화

LM_1 |คนที่ทำให้เธออยากตาย

「……っ、はぁ……ぁっ……!」

 全身を引き裂かれるような痛みに、藤倉佳苗は汗で濡れたシーツを握り締めた。

 眩しい手術灯。鼻を刺す消毒液の匂い。何度も響く機械音。

 苦しい。

 息ができない。

「もう少しです! 頑張ってください!」

 医師の声が遠い。

 お腹の奥が裂けるように熱い。

 それでも佳苗は必死に意識を繋いだ。

(赤ちゃん……)

 やっと会える。

 悟との子供。

 愛する夫との、大切な命。

 その一心だけで耐えていた。

 けれど次の瞬間、医師たちの声色が変わった。

「血圧低下!」

「出血が止まりません!」

「急げ!」

 視界がぐらりと揺れる。

 寒い。

 急激に体温が奪われていく。

「佳苗さん! しっかりしてください!」

 誰かが叫んでいる。

 でも、もう指一本動かせなかった。

(やだ……)

(まだ、赤ちゃんを抱いてない……)

 涙が滲む。

 そのときだった。

 病室の外から、聞き慣れた声がした。

「……本当に、佳苗は助からないのか?」

 悟だ。

 夫の声。

 だがその声に、佳苗を心配する色はなかった。

 ぞくり、と背筋が冷える。

「仕方ないじゃない。もともと体弱かったし」

 続いて聞こえたのは、妹――坂井恵の声。

 どうして恵がここに……?

 ぼんやりした頭で考えた瞬間、二人の会話が耳に飛び込んできた。

「でも、これでやっと私たち本当の家族になれるのね」

「……ああ」

 悟が安堵したように笑う。

「正直、あいつには感謝してるよ。代理母としては完璧だった」

 ――だいりぼ?

 意味が分からなかった。

 佳苗の思考は止まる。

「お姉ちゃんって昔から私に逆らえないもんねぇ。妊活頑張ろうって言ったら、あんなに嬉しそうにして」

 恵がくすくす笑った。

「不妊の私の代わりに産んでくれるなんて、本当に便利なお姉ちゃん」

 ……なに、を。

 言っているの。

 耳鳴りがする。

 視界が滲む。

「まあ、死んじゃったのは想定外だけど。でももう役目は終わったし」

「だな。子供さえ無事なら問題ない」

 悟の声は、驚くほど冷たかった。

「佳苗も、自分の子を俺たちに育ててもらえるなら本望だろ」

 二人が笑う。

 楽しそうに。

 幸せそうに。

 その笑い声が、佳苗の心をぐちゃぐちゃに引き裂いた。

(……うそ)

(そんな……)

(私は……)

 愛されていたんじゃなかったの?

 赤ちゃんを望んでいたのは、二人で幸せになるためじゃなかったの?

 全部。

 全部嘘だったの?

 喉が震える。

 声を出したいのに、息すらうまく吸えない。

 涙だけが頬を伝った。

(じゃあ私は……)

(何のために……)

 命を懸けたの?

 その瞬間、機械音が鋭く鳴り響いた。

「心停止!」

「除細動準備!」

「佳苗さん!!」

 誰かが叫ぶ。

 けれど佳苗の意識は、ゆっくりと暗闇へ沈んでいく。

 最後に見えたのは、真っ白な天井だった。

 悔しい。

 悔しい。

 悔しい。

 もし、もう一度やり直せるなら――。

◇◆◇

「――佳苗? 聞いてる?」

 不意に耳元で声がした。

 佳苗ははっと目を開けた。

「え……?」

 見慣れたリビング。

 昼下がりの光。

 テーブルの上に置かれたマグカップ。

 そして目の前には、困ったように笑う夫――藤倉悟がいた。

「ぼーっとしてどうした?」

「……さ、とる?」

 佳苗は震える声で呟く。

 悟は怪訝そうに眉を寄せた。

「何その顔。疲れてるなら今日は休めば?」

 優しい声音。

 けれど、その笑顔を見た瞬間。

 佳苗の全身にぞわりと鳥肌が立った。

「っ……!」

 反射的に身体を引く。

 ガタン、と椅子が鳴った。

「佳苗?」

 悟が手を伸ばしてくる。

 その瞬間。

 病室で聞いた言葉が脳内に蘇った。

『代理母としては完璧だった』

『役目は終わったし』

「いやっ……!」

 佳苗は悲鳴のような声を上げた。

 荒く息を吐きながら、自分の腹部に触れる。

 平らだった。

 妊娠していない。

 出産も、していない。

 スマホを掴み、震える手で日付を見る。

「……っ」

 一年前。

 妊娠する前の日付だった。

 佳苗の呼吸が止まる。

(戻ってる……?)

(私……死んだはずじゃ……)

 混乱する佳苗を見て、悟は眉をひそめた。

「本当にどうしたんだよ」

 その声すら恐ろしい。

 佳苗は唇を噛み締めた。

 もう騙されない。

 もう利用されない。

 この男の子供なんて、絶対に産まない。

 そのときだった。

 ピロン、と悟のスマホが鳴る。

 画面を見た悟の口元が、わずかに緩んだ。

 佳苗は見逃さなかった。

 表示されていた名前を。

『恵』

 心臓が凍りつく。

 やはり。

 二人はもう――。

「……誰から?」

 震える声で尋ねると、悟は一瞬だけ目を逸らした。

「ああ、仕事関係」

 嘘だ。

 佳苗には分かった。

 前世では気づけなかった。

 けれど今なら分かる。

 この男は、ずっと自分を騙していたのだ。

 佳苗はゆっくり拳を握り締めた。

(逃げなきゃ)

(今度こそ――)

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
69 챕터
LM_1 |คนที่ทำให้เธออยากตาย
LOVE MARRIAGE | วิวาห์รัก ต้องสวาท𝐀𝐥𝐩𝐡𝐚 𝐱 𝐁𝐨𝐨𝐤_𝐄𝐫𝐨𝐢𝐭 𝐑𝐨𝐦𝐚𝐧𝐜𝐞_**ไม่ใช่3p**𝐀𝐥𝐩𝐡𝐚 อัลฟ่า‘เขานิ่ง สุขุม ต่อต้านสังคม.. และคือคนที่ทำให้เธออยากตาย’𝐁𝐨𝐨𝐤 บุ๊ค‘สดใสและเรียบร้อบดั่งผ้าพับไว้ ความโก๊ะของเธอสร้างเสน่ห์ให้เธอจนหนุ่มๆตกหลุมรัก และเธอ.. ต้องแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ของครอบครัว’𝐒𝐞𝐨𝐥 โซล‘บู้ทะลุ ไม่กลัวตาย แข็งนอกอ่อนใน เส่นห์ล้นเหลือแบดบอยพวกเยอะ.. และคือคนที่คอยจับตาเธออยู่ทุกฝีก้าว’| (• ◡•)|สำหรับเรื่องของอัลฟ่า~ วิวาห์รัก ต้องสวาท เป็นเรื่องที่4ใน เซ็ตสวาท นะคะ เซ็ตนี้จะมีทั้งหมด4เรื่อง ฝากด้วยนะคะ☺️1.DEBT LOVE | หนี้สวาท [เรียวxเวล]2.TIE LOVE | พันธะสวาท [คาร์เตอร์xธิชา]3.WRITE TO LOVE | เขียนรักปรุงสวาท [ชิริวxคะแนน]4.LOVE MARRIAGE | วิวาห์รัก ต้องสวาท [อัลฟ่าxบุ๊ค]W a r n i n gนิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาความรุนแรง เพศ และการใช้ภาษาค่อนข้างรุนแรง เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 20 ปีขึ้นไป หากมีการคัดลอกหรือนำไปดัดแปลง หากพบเจอจะ ดำเนินคดีตามกฎหมาย! ทันทีหาก‼️พบเจอการคัดลอกนิยาย สามารถแจ้งได้ที่ FACEBOOK : อะพอลโล่ พลูโตไม่มีไดโนเสาร
더 보기
LM_2 | อยากตายไม่ได้ตาย
คนคนนี้ คือคนที่ฉันต้องแต่งงานด้วยงั้นเหรอ..“ยังมีหน้ามาพูด ว่าให้มีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองแบบนั้น.. เห็นแก่ตัว”กึก.. เท้าเรียวหยุดชะงัก เขาหันกลับมาหาต้นเสียง สีหน้าราบเรียบมองจ้องกันก่อนจะสาวเท้ายาวๆเข้าหาฉันแล้วจับข้อมือพลันกระตุกดึง“ปล่อยนะ!”“ฉันปล่อย เธอก็ไปตาย”“….”“ปล่อยทำห่าไร?” ก่อนจะจับตัวบางๆของบุ๊คลากติดมือเขามา เพราะอีกฝ่ายยังคงตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอกันสำหรับคนคนนี้.. “คิดถึงหน้าพ่อหน้าแม่บ้างไหม? ว่าท่านมีเหตุผลอะไรถึงให้เธอต้องแต่งงานกับฉัน”“เหตุผลเหรอ จะมีอะไรนอกซะจาก..”“ถ้าเธอตอบถูก..” อัลฟ่าเดินเข้าประชิดตัวบุ๊คอีกครั้งหลังจากที่บุ๊คผลักเขาออกไป ครั้นจ้องมองด้วยสายตาราบเรียบและไร้เยื่อใย“….”“ฉันจะปล่อยเธอไปตาย”“….”“อยากตกตึกสูง20ชั้นจนร่างเละก็เชิญ”“….”ผลัวะ! บุ๊คผลักร่างสูงๆของอัลฟ่าให้พ้นทาง เธอรีบวิ่งลงจากชั้นดาดฟ้า และเมื่อแผ่นหลังน้อยๆของเธอหายไปจากประตูตรงหน้า อัลฟ่าก็ถอนหายใจ ก่อนจะรีบก้าวเท้าเดินตามหลังไปทันทีตึก ตึก ตึก ตึก! โครม! และเพราะรีบจนไม่ลืมหูลืมตา บุ๊คสะดุดล้มกลิ้งตกบรรได โชคดีที่จำนวนขั้นบรรไดนั่นสูงจากพื้นพ
더 보기
LM_3 | อดีตเพื่อนรัก
แพลนอยากตายของฉัน พังไม่เป็นท่าเพราะไอ้ผมเทากรุงโซลอะไรนั่น เขาทำพี่ฟ่าเจ็บเลือดอาบ คำขอโทษสักคำก็ไม่มี ทรามสุดๆเลย.. ความอยากตายของฉัน>“..คนคนนั้น พี่รู้จักด้วยเหรอ” “คนไหน?” “ก็คนหัวเทานั่น” “….” “พวกพี่เหมือนรู้จักกัน” แต่พอพี่ฟ่าไม่ตอบฉันก็ยิ่งมั่นใจในความรู้สึกนั้น พวกเขาต้องรู้จักกันแน่.. แล้วก็คงจะ.. ไม่กินเส้นกันซะด้วย เพราะคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แถมยังนั่งมองหน้าอีกฝ่ายที่เพิ่งทำแผลเสร็จด้วยสายตาแป๋วๆ ทำให้อัลฟ่าโยนถุงยาที่ได้รับใส่บุ๊ค “อ๊ะ!” “จะกลับบ้านหรือเปล่า” “.. ไม่อยาก” “ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาหรือไง หนีออกจากบ้าน แล้วฆ่าตัวตาย? ฮึ๊” “อย่ามาหัวเราะความเจ็บปวดของคนอื่นสิ อย่างพี่จะเข้าใจอะไร แค่เจ็บตัวหนะ.. มันจะเท่ากับเจ็บปวดที่ใจได้ยังไง” “คิดว่าฉันอยากแต่งงานกับเธอจนตัวสั่นหรือไง? ที่ตามตัวเธอ เพราะแม่เธอขอให้ฉันมาตาม” “ห๊ะ.. แม่เหรอ..” บุ๊คนิ่งไป เธอไม่พูดอะไรออกมาอีกสักคำหลังจากนั้น เสียงถอนหายใจของอัลฟ่าดังเบาๆ แต่ก็พอทำให้ร่างบางเหลือบมอง ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องทำแผลแต่ก็ต้องหยุดที่ประตู เพราะเสียงหวานเอ่ยอย่างขนัดเบา
더 보기
LM_4 | ฆ่าตัวตาย
“คุณคะ หรือเราจะยกเลิกงานแต่งลูกดี” “ถึงจะอยากทำอย่างนั้นแต่บริษัทของเราจะมีทางรอดไหมอีก? ถ้าไม่ใช่วิธีนี้”“คุณลองเป็นคนที่ต้องเห็นสีหน้าลูกสิคะ! ฉันเองก็จะทนไม่ไหวแล้วนะ นี่ลูกหายออกจากบ้านไปสามวันแต่กลับมาในสภาพที่.. ที่…”“ทุกอย่างต้องดำเนินต่อไป”“แล้วถ้าลูกคิดฆ่าตัวตายละ!”ปึก! ปากกาเซ็นสัญญาถูกวางกระแทกกับโต๊ะแรงๆ“..ลูกของเรา ไม่กล้าคิดทำอะไรแบบนั้นหรอก”“เสียใจด้วยนะคะ” คนเป็นแม่พยายามกลั้นน้ำตาและพยายามสงบสติอารมณ์“อัลฟ่าบอกกับฉัน ว่าถ้าเขาไปไม่ทัน…”“….”“ยัยบุ๊คอาจทำสำเร็จ” ประโยคที่ว่าทำเอาคนเป็นพ่อค้างชะงัก หญิงสาววัยกลางคนเดินออกจากห้องทำงานของสามี ก่อนจะมุ่งตรงไปยังห้องนอนของลูกสาว เธอค่อยๆบิดประตูที่ถูกล็อค จนต้องตัดสินใจเคาะประตูเพราะอยากรู้ความเคลื่อนไหวของลูกสาวก๊อก ก๊อก ก๊อก..“บุ๊ค ลูก.. นอนหรือยัง แม่ขอคุยอะไรดะ..”“หนูอยากอยู่คนเดียว” เสียงในห้องตอบกลับมาแบบนั้น คนเป็นแม่ถอนหายใจ ก่อนจะพยักหน้าแม้ลูกสาวจะไม่เห็นก็ตาม“โอเคลูก.. แม่จะเตรียมอาหารไว้ให้ที่ครัวนะ ออกมากินข้าวหน่อยนะ”และเมื่อไม่มีเสียงตอบรับ เธอก็ไม่กล้าที่จะกวนใจลูกสาวตัวเองอีก ก่อนจะตัดสินใจลง
더 보기
LM_5 | มันไม่ใช่หน้าที่ผม
“ห๊ะ! ฆะ ฆ่าตัวตาย!”“ตกใจอะไรเบอร์นั้น”“หนูไม่ได้ตายด้านแบบพี่นิ.. ทำไมถึงคิดทำแบบนั้นนะ น่ารักสมวัย ฐานะก็ดีถึงขั้นเรียนที่เอแบคได้แท้ๆ คนเราเนี่ย ตัดสินกันแค่รอยยิ้มแค่ภายนอกไม่ได้จริงๆนะ” ซอลเดินควงเเขนโซลที่แม้ว่าคนเป็นพี่จะสบัดมือออกหลายครั้ง แต่คนเป็นน้องก็ยังกระโจนเข้าไปคว้าแขนหนามากอดทุกครั้งไป ทำให้เจ้าตัวถึงกับถอนหายใจ“เพราะแกเป็นแบบนี้ ฉันถึงหาแฟนกับเขาไม่ได้สักที”“ที่หาแฟนไม่ได้นี่เพราะทำตัวเองหรือเปล่าเถอะ อย่ามาโยนความผิดให้กับน้องสาวผู้น่ารักอย่างฉันนะ”“น่ารักกับผีดิ”“เนี่ย! ปากอย่างเนี่ย อยู่ใช้มือชักไอ้นั้นจนตายไปซะเถอะ ไม่โรแมนติกที่สุด แถมดิบห่ามขั้นสุดแบบนี้ผู้หญิงที่ไหนจะอยากฝากชีวิต คิด คิดสิคิดดด”“เคยนับถือกันบ้างไหมวะ!”“ถามโง่ๆ” ซอลปะทะฝีปากกับพี่ชายตัวเองอย่างไม่ได้สนสายตาใคร ต่อให้มีสาวๆมากมายจับจ้องมองโซลตาเป็นมัน เธอก็ยังคงเดินเกาะแขนพี่ชายของตัวเองด้วยความลอยหน้าลอยตา ก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันสองคน โดยที่แม่อยู่ต่างจังหวัดแบบนี้ น้องสาวจะหวงพี่ชายก็ไม่แปลก“เลิกเกาะฉันเป็นปลิงซะที” หลายครั้งคราที่โซลชักแขนกลับ แต่ไม่เป็นผลเลยสักนิด กลับถูกคนเป็นน้องเย้
더 보기
LM_6 | ค่าปิดปาก
1เดือนต่อมา..ฉันกลับมาเรียนหลังจากหยุดไปหนึ่งเดือนเต็มเพื่อรักษาอาการตัวเอง ทั้งร่างกายและจิตใจ.. บาดแผลทางร่างกายก็ดีขึ้นตามการรักษา อาจจะมีเจ็บแปล๊บไปบ้างที่ข้อเท้าเพราะมันส่งผลต่อการเดินของฉันไปตลอดชีวิต..น่าจะตายให้รู้แล้วรู้รอดไป.. จะรอดมาเพื่อรับเศษเสี้ยวความเจ็บปวดของความคิดโง่ๆของตัวเองตอนนั้นทำไมกัน.. มือบางขยำกระเป๋าผ้าที่ตนสะพาย ในนั้นมียารักษาสภาวะไม่คงตัวของอารมณ์ที่ไม่คงที่อยู่ แล้วสร้อยที่คอนี่.. ก็เหมือนปลอกคอ ที่ฝังชิประบุพิกัดตำแหน่งของฉันราวกับนักโทษ ไม่ว่าฉันจะไปที่ไหน จะไม่มีใครที่บ้านที่ไม่รู้ที่อยู่ของฉัน..อาจเป็นเพราะความรู้สึกผิด และดันกลัวตายขึ้นมาละมั้ง เลยยอมสวมสร้อยที่ว่า เหมือนนักโทษระดับพิเศษที่ออกมาจากคุกแบบนี้ ฉันเองก็.. กลัวความคิดของตัวเองเหมือนกัน“อ้าว! บุ๊ค! นี่แกมาเรียนได้แล้วเหรอ!!” ร่างบางหยุดเดินเพราะได้ยินเสียงที่คุ้นหูตะโกนเรียกตนดังลั่น น้อยหน่า วิ่งมาหาฉันก่อนจะรีบเดินวนรอบตัวกัน เช็คสำรวจร่างกายฉันเท่าที่จะทำได้ เธอไม่รู้หรอกว่าฉันหยุดไปเพราะฉันทำอะไรไว้ แม่น่าจะบอกแค่ว่า.. “ทำอีท่าไหนพลัดตกจากหน้าต่างห้องตัวเองได้เนี่ย! ดีนะแค่ชั้นส
더 보기
LM_7 | ช่วยเก็บเป็นความลับที
แล้วทั้งวันฉันก็ได้รับสายของโซลแทบจะนับครั้งไม่ได้“นี่! แฮ่ก~ ครั้งนี้อะไรอีกละ ฉันไม่ได้ว่างมามาวิ่งเป็นเบ๊ซื้อของให้นายนะ”“อืม~ คันปากจัง”“….”“เล่าให้ใครฟังได้ไหมนะ~” บุ๊คถอนหายใจก่อนจะหลับตาสงบอารมณ์..“อยากได้อะไรบอกมา เดี๋ยวอีกสองชั่วโมงฉันคงเป็นเบ้ให้นายไม่ได้นะ ต้องไปเรียนนอกสถานที่” บุ๊คยืนประชันหน้ากับร่างสูง โซลแค่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วพยักหน้า ก่อนจะยืนดูดน้ำที่ให้บุ๊คซื้อให้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า“เธอหนะ เป็นแฟนกับไอ้ฟ่าหรือเปล่า?”“พี่ฟ่าเหรอ.. เปล่า เปล่่าซะหน่อย”“..นั้นสินะ มันคงไม่เอาเธอ”“นี่ พูดจาให้เกียรติกันหน่อยดีไหม?”“หมดธุระแล้ว ไปไหนก็ไป”“ห๊ะ?”“หรืออยากจะอยู่กับฉันนานๆ?” บุ๊ครีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นทันที เธอไม่เข้าใจสักนิดว่าโซลให้เบอร์เธอมาเพื่ออะไร แล้วไอ้การโทรใช้เธอเป็นเบ้ขนาดนี้.. แค่เพราะเขากุมความลับของเธอไว้อย่างนั้นเหรอ ขาเรียวสาวเท้าวิ่งด้วยความไวโดยไม่ได้ทันมองทาง แค่กลัวว่าจะถูกเรียกใช้กับเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก แต่จะไม่รับสายเวลาเขาโทรมาก็ไม่กล้า คนเรานะ.. ไม่ค่อยคิดให้อภัยกับคนที่คิดฆ่าตัวตายไม่ว่าจะเหตุผลอะไรก็ตาม วิ่ง วิ่งและวิ่งจนเกิดก
더 보기
LM_8 | ทน
ดูว่าเหมือนการกลับมาในครั้งนี้ของ โซล จะฮอตและ ป๊อบปูล่ากว่าเก่า ไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหน เส้นผมปลิวไสวสีเทาสว่างก็เหมือนจะเป็นจุดสนใจของคนที่ได้พบเจอ ตัวสูงๆเทียม189เซนติเมตร รูปร่างที่ไม่ผอมเพรียวจนเกินไป สูงสง่า ไหล่กว้างจนน่าซบ ทำให้เขาเป็นที่หมายตาของสาวๆทั่วทั้งมหาลัยไม่ต่างจาก4หนุ่ม มหาจตุรเทพที่ใครๆต่างตั้งสมยานามให้ ก็แน่ละ.. โซลก็เคยเป็นหนึ่งในเพื่อนรักของอัลฟ่า แต่สุดท้ายก็ต้องแตกหักกันไปด้วยเหตุผลที่ไม่มีใครรู้ความตื้นลึกหนาบาง“แก!! พี่โซล!!”“…” เสียงวีดว๊ายขณะที่เจ้าตัวอย่างโซลกำลังเดินที่ทางเท้า ท่าล้วงกระเป๋ากางเกงและรอยยิ้มที่ตอบรับเสียงกรี๊ดอย่างไม่เย็นชา ดูเหมือนว่าเขาจะกลับมาเรียกคะแนนนิยมได้อีกครั้งอย่างไม่ยากรอยยิ้มร้ายๆแต่กลับดูเข้าถึงง่ายกว่าใครบางคน เขายิ้มตอบรับทุกเสียงกรี๊ด ติดตามด้วยพรรคพวกที่กระจัดกระจายกันไปยามที่เขาพักการเรียนไปหนึ่งปี“นั่นแหละพี่โซล!” น้อยหน่าสาธยายกับฉันเป็นเรื่องเป็นราว หลังจากที่ฉันต้องปวดขมับกับการพบหน้ากับพี่ฟ่าไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า เหมือนอยู่กันคนละโลกเลยแฮะสองคนนี้.. เคยเป็นเพื่อนรัก.. จริงๆนะเหรอ?ครั้นจังหวะที่อีตาผมเทาเดินผ
더 보기
LM_9 | พาสาวมาทำอะไรที่มุมเปลี่ยวๆ~
มารับเหรอ? ผีตัวไหนเขาสิงนะ==^“ถามจริงนะ ไปสกิดต่อมอะไรพี่โซลอะ ดูดิ มองแกตาเป็นมันเลยวะ!” น้อยหน่ารีบวิ่งมากระซิบข้างๆฉัน นี่ฉันหยุดเรียนไปหนึ่งเดือน ระยะห่างสำหรับเรื่องนั้นดูไม่ใช่ปัญหาสัมหรับอีตาเฟรนลี่นี่เลย ทั้งที่ฮอตเบอร์นั้น ทั้งที่ยังรับขนมนมเนยจากรุ่นน้องเป็นกระบุ้งแต่ยังมองฉันเอาแบบนี้..“คง อยากทำคะแนนมั้ง”“เออ ก็จริง.. รายนั่นนะขยันเช็คเรตติ้งจะตายไป นี่คงจะเช็คว่าตัวเองตกไปกี่อันดับละสิหลังจากดรอปเรียนไปปีนึง”“..คงงั้นแหละ” บุ๊คยังคงให้ความสนใจกับปลายสายที่เพิ่งวางไป จะมารับงั้นเหรอ.. ก่อนจะส่ายหัวแล้วสนใจกับชั่วโมงการเรียนของตัวเองฉันกลับมาเรียนวันแรกหลังจากหยุดเรียนไปหนึ่งเดือน เป็นการกลับมาเรียนที่น่าปวดหัวชะมัดเลย ต้องมาใช้ชีวิตในรั้วมหาลัยเดียวกันกับคนที่ล่วงรู้ความลับอันน่าสมเพชของฉันถึงสองคน.. บุ๊คเหลือบมองโซล ก่อนจะรู้สึกว่าไม่ได้กังวลในส่วนของโซลมากนัก แค่ยอมๆเป็นเบ้ไปสักระยะ หมอนั่นเบื่อเมื่อไหร่ก็คงเลิกทำไปเอง.. แต่กับอีกคนนี่สิ น่าหนักใจเป็นบ้า..เอาจริงๆวันนี้ก็ไม่เหมือนมาเรียนนอกสถานที่สักเท่าไหร่ จะพูดให้เห็นภาพเลยก็คือเหมือนได้มาเดินชมงานศิลป์ซะมากกว
더 보기
LM_10 | เฮ้ย! เดี๋ยวล้วงผิด!
หลังจากที่เห็นว่าบุ๊คซ้อนบิ๊กไบท์ออกไป และไม่ว่าจะโทรยังไงเธอก็ไม่รับสาย อัลฟ่าเลยต้องใช้พิกัดที่สร้อยระบุตำแหน่งที่บุ๊คกำลังไป มันไม่ใช่มหาลัย และมันไม่ใช่บ้านของเธอ อัลฟ่าขับตามพิกัดที่ว่าก่อนจะเร่งความเร็วขึ้นเรื่อย เมื่อคุ้นกับเส้นทางที่มา“เฮ้! ยัยหนังสือ บ้านอยู่ไหนเนี่ย!”“….”“เฮ้!” น้ำหนักที่พิงหลังตน ทำให้โซลถอนหายใจ “คนบ้าอะไรหลับบนมอไซค์แบบนี้วะ==^” และเมื่อเห็นว่าทำอะไรไม่ได้ โซลก็ทำได้แค่จับแขนของบุ๊คให้กอดตัวเขาแน่นขึ้น ยัยนี่ดันบ้าจี้ทำตามด้วยแฮะ ขาดความรักหรือไงวะ กอดจนแน่นจนเขาเริ่มเลิ่กลั่กแบบนี้ บิ๊กไบท์ขับตรงไปยังบ้านของตน โซลจอดรถหน้าบ้านก่อนจะได้รับเสียงแวดแรกที่ทักตนแบบแสบแก้วหู“พี่ไปหิ้วผู้หญิงที่ไหนมาเนี่ย!!!”“อัยยย ปวดหัวคูณสองเลยเว้ย!”“นี่! เธอ! ตีนตุ๊กแกหรือไงมือเธออะ! กอดพี่ฉันไม่ปล่อยเลยนะ! นี่!!”“หื้อ? เอ๊ะ! อุ้ย!” ฉันหลับเหรอเนี่ย ให้ตายสิยาที่ได้จากหมอถ้าจะทำให้ฉันหลับเป็นตายขนาดนี้ ปล่อยให้หลับตายไปเลยไม่ดีกว่าหรือไงบุ๊คก้าวเท้าลงจากรถ ยืนหอบเสื้อนักศึกษาของโซลเอาไว้ก่อนจะยื่นคืนเจ้าตัวและถอดหมวกกันน็อคใบโตออก ความสวยของร่างบางแอบทำให้ซอลตะลึง
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status