로그인ณ ตึกสูงสง่า ฝั่งตรงข้ามคือบิลบอร์ดแสดงความอาลัยให้กับศิลปินชื่อดังที่จากไปเมื่อต้นปี ข่าวใหญ่ครึกโครมแม้จะเสียชีวิตจากอุบัติเหตุพลัดตกตึก แต่ผู้คนส่วนใหญ่กลับเชื่อว่าเขาฆ่าตัวตาย ทำให้เรื่องนี้ถูกพูดถึงกันในวงกว้าง แม้แต่หญิงสาวที่ยืนอยู่ขอบตึกตอนนี้ก็รู้ดี.. ช่างแสดงขึ้นมาได้ประจวบเหมาะเสียจริง.. ฉันมาที่นี่เพื่อจบทุกอย่าง.. แต่งงานเพื่อผลประโยชน์อย่างนั้นเหรอ.. ทำไมพ่อกับแม่ถึงมองฉันเป็นเพียงสิ่งของกำนันแบบนี้นะ..
더 보기「……っ、はぁ……ぁっ……!」
全身を引き裂かれるような痛みに、藤倉佳苗は汗で濡れたシーツを握り締めた。
眩しい手術灯。鼻を刺す消毒液の匂い。何度も響く機械音。
苦しい。
息ができない。
「もう少しです! 頑張ってください!」
医師の声が遠い。
お腹の奥が裂けるように熱い。
それでも佳苗は必死に意識を繋いだ。
(赤ちゃん……)
やっと会える。
悟との子供。
愛する夫との、大切な命。
その一心だけで耐えていた。
けれど次の瞬間、医師たちの声色が変わった。
「血圧低下!」
「出血が止まりません!」
「急げ!」
視界がぐらりと揺れる。
寒い。
急激に体温が奪われていく。
「佳苗さん! しっかりしてください!」
誰かが叫んでいる。
でも、もう指一本動かせなかった。
(やだ……)
(まだ、赤ちゃんを抱いてない……)
涙が滲む。
そのときだった。
病室の外から、聞き慣れた声がした。
「……本当に、佳苗は助からないのか?」
悟だ。
夫の声。
だがその声に、佳苗を心配する色はなかった。
ぞくり、と背筋が冷える。
「仕方ないじゃない。もともと体弱かったし」
続いて聞こえたのは、妹――坂井恵の声。
どうして恵がここに……?
ぼんやりした頭で考えた瞬間、二人の会話が耳に飛び込んできた。
「でも、これでやっと私たち本当の家族になれるのね」
「……ああ」
悟が安堵したように笑う。
「正直、あいつには感謝してるよ。代理母としては完璧だった」
――だいりぼ?
意味が分からなかった。
佳苗の思考は止まる。
「お姉ちゃんって昔から私に逆らえないもんねぇ。妊活頑張ろうって言ったら、あんなに嬉しそうにして」
恵がくすくす笑った。
「不妊の私の代わりに産んでくれるなんて、本当に便利なお姉ちゃん」
……なに、を。
言っているの。
耳鳴りがする。
視界が滲む。
「まあ、死んじゃったのは想定外だけど。でももう役目は終わったし」
「だな。子供さえ無事なら問題ない」
悟の声は、驚くほど冷たかった。
「佳苗も、自分の子を俺たちに育ててもらえるなら本望だろ」
二人が笑う。
楽しそうに。
幸せそうに。
その笑い声が、佳苗の心をぐちゃぐちゃに引き裂いた。
(……うそ)
(そんな……)
(私は……)
愛されていたんじゃなかったの?
赤ちゃんを望んでいたのは、二人で幸せになるためじゃなかったの?
全部。
全部嘘だったの?
喉が震える。
声を出したいのに、息すらうまく吸えない。
涙だけが頬を伝った。
(じゃあ私は……)
(何のために……)
命を懸けたの?
その瞬間、機械音が鋭く鳴り響いた。
「心停止!」
「除細動準備!」
「佳苗さん!!」
誰かが叫ぶ。
けれど佳苗の意識は、ゆっくりと暗闇へ沈んでいく。
最後に見えたのは、真っ白な天井だった。
悔しい。
悔しい。
悔しい。
もし、もう一度やり直せるなら――。
◇◆◇
「――佳苗? 聞いてる?」
不意に耳元で声がした。
佳苗ははっと目を開けた。
「え……?」
見慣れたリビング。
昼下がりの光。
テーブルの上に置かれたマグカップ。
そして目の前には、困ったように笑う夫――藤倉悟がいた。
「ぼーっとしてどうした?」
「……さ、とる?」
佳苗は震える声で呟く。
悟は怪訝そうに眉を寄せた。
「何その顔。疲れてるなら今日は休めば?」
優しい声音。
けれど、その笑顔を見た瞬間。
佳苗の全身にぞわりと鳥肌が立った。
「っ……!」
反射的に身体を引く。
ガタン、と椅子が鳴った。
「佳苗?」
悟が手を伸ばしてくる。
その瞬間。
病室で聞いた言葉が脳内に蘇った。
『代理母としては完璧だった』
『役目は終わったし』
「いやっ……!」
佳苗は悲鳴のような声を上げた。
荒く息を吐きながら、自分の腹部に触れる。
平らだった。
妊娠していない。
出産も、していない。
スマホを掴み、震える手で日付を見る。
「……っ」
一年前。
妊娠する前の日付だった。
佳苗の呼吸が止まる。
(戻ってる……?)
(私……死んだはずじゃ……)
混乱する佳苗を見て、悟は眉をひそめた。
「本当にどうしたんだよ」
その声すら恐ろしい。
佳苗は唇を噛み締めた。
もう騙されない。
もう利用されない。
この男の子供なんて、絶対に産まない。
そのときだった。
ピロン、と悟のスマホが鳴る。
画面を見た悟の口元が、わずかに緩んだ。
佳苗は見逃さなかった。
表示されていた名前を。
『恵』
心臓が凍りつく。
やはり。
二人はもう――。
「……誰から?」
震える声で尋ねると、悟は一瞬だけ目を逸らした。
「ああ、仕事関係」
嘘だ。
佳苗には分かった。
前世では気づけなかった。
けれど今なら分かる。
この男は、ずっと自分を騙していたのだ。
佳苗はゆっくり拳を握り締めた。
(逃げなきゃ)
(今度こそ――)
วันแต่งงานถูกจัดขึ้นแบบเรียบง่ายมันเกินที่ฉันคิดไว้ด้วยซ้ำสำหรับเด็กสาวที่เพิ่งเรียนจบ งานแต่งของฉันกับพี่ฟ่าจัดขึ้นหลังจากวันรับปริญญาบัตรทันที เล่นเอาเหนื่อยเพราะไม่มีเวลาได้พักผ่อน แต่ก็สู้ตายนะ.. จะมีผัวเป็นของตัวเองแบบถูกกฎหมายจริงๆนี่ ตื่นเต้นชะมัดเลยแม้จะเป็นงานกลางวันแต่ทุกอย่างถูกจัดสรรอย่างที่ใจต้องการ งานแต่งริมทะเล ที่มีแต่คนสำคัญในชีวิตเพียงเท่านั้น สิ่งหนึ่งที่ฉันกับพี่ฟ่าคิดตรงกันคืองานแต่งที่ไม่ต้องการความยิ่งใหญ่ มีโต๊ะของแขกเพียงไม่กี่โต๊ะ และคนสำคัญในชีวิต…ชายกระโปรงชุดแต่งงานเปียกน้ำทะเลแต่ชวนมองราวกับหางของปลายกยูงที่ฉายแสงระยิบระยับ“เหนื่อยไหม”“เพลียค่ะ แต่ใจสู้นะ^^”ฉันแทบจะลืมไปหมดเลยในทุกขั้นตอนของวันนี้ พี่ฟ่าเกลี่ยเส้นผมให้ฉันอย่างเบามือ“เจ้าบ่าวของหนู หล่อที่สุด”“หล่อมากไหม?”“ก็บอกอยู่ว่าที่สุด^^”เสียงเพลงเอื่อยๆประสานกับเสียงคลื่นที่สาดซัด หลายครั้งที่ฉันกับพี่ฟ่ามองออกไปแบบสุดลูกหูลูกตา“ฉันจะดูแลเธอให้ดีที่สุด” ร่างสูงพูดขึ้นมาพร้อมกับบีบมือบางๆ แววตาที่เต็มไปด้วยความสุข“หนูก็จะเป็นภรรยาที่ดีของพี่นะ” ฉันอยากจะให้โลกนี้มีเพียงแค่เราสองคน ทั้งอั
พรืดดดด~ เสียงรูดซิปดังขึ้น ฉันยืนมองตัวเองที่หน้ากระจก พี่ฟ่ายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง เขาพรมจูบต้นคอฉันเบาๆ“เลื่อนเวลาได้ไหม?”“ไม่ได้ค่ะ พี่บอกว่ามันคือดินเนอร์ที่แสนพิเศษสำหรับเรา”“..แต่ฉันยังกินเธอไม่อิ่มเลย”คลอเคลียกันอยู่พักใหญ่ แล้วก็เป็นฉันนี่แหละที่บังคับให้ยุติทุกอย่าง“แต่ว่าหนูหิวข้าวแล้ว หิวมากๆ หิวมากมากมากมากกกกกก”“….”“เพราะเสียพลังงานกับพี่ไปตั้งเยอะ” ฉันประคองหน้าพี่ฟ่าและจุมพิตที่ริมฝีปาก แม้อีกฝ่ายจะพยายามทำมากกว่าจุมพิตน่ารักๆก็ตาม เพราะมืออุ่นๆนี่ คลอเคลียแถวๆราวนมซะแล้ว“ไม่ได้จริงๆเหรอ?”“ไม่ได้แล้วค่ะ หนูอยากจะเห็นแล้วนะดินเนอร์ที่พี่ว่า”“..โอเค”เสียงนุ่มขานรับ คงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าห้านาทีหลังจากที่ฉันเข้าห้องน้ำไปมันเกิดอะไรขึ้น ก็สะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกไปเลยสิคะ! ไม่ว่าที่ไหนก็ดูเหมือนจะไม่ใช่อุปสรรคสำหรับหนุ่มนิ่งขรึมที่แสนอบอุ่นคนนี้“อารมณ์ดีแล้วใช่ไหม”“อื้ม^^”เราเตรียมตัวสำหรับการไปดินเนอร์คืนนี้ พี่ฟ่าอยากให้ฉันใส่ชุดสีขาวครีมๆ ฉันก็ใส่มัน พี่ฟ่าอยากให้ฉันใช้ลิปสติกสีไหน กลิ่นไหน ฉันก็ใช้มันแต่งหน้าในคืนนี้ตลอดเส้นทางที่เดินทาง แม้รู้อยู่แล้วว่ามันคงไม่
อัลฟ่าแทบจะเป็นแฟนตัวอย่าง แม้ว่าเขาจะอยู่ที่มอกับคาร์เตอร์แล้วตั้งนานสองนาน แต่ก็ไม่ละลาบละล้วงเวลาของธิชาและบุ๊คเลยสักนิดแม้คาร์เตอร์จะไม่ค่อยเข้าใจว่าอัลฟ่าจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรก็เถอะ แต่เขาเองก็ยอมเดินตามหลังสองสาวที่กำลังสนุกกับการกินขนม ของหวานแล้วเม้ามอยตามประสาโดยเว้นระยะห่าง“แบบนี้นี่คือมึงมั่นใจแล้ว? ก่อนหน้านี้กูเคยได้ยินมึงพูด.. ก็แบบทำนองที่ไม่ได้รักบุ๊ค แต่ต้องแต่งงานด้วย” คาร์เตอร์ล้วงกระเป๋ากางเกง “ตอนนี้คงไม่มีความคิดนั้นแล้วมั้ง?”“อืม ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็กู่ไม่กลับ”“…นี่แหละนะ เส่นห์ของผู้หญิง กว่าจะรู้ว่าถูกอีกฝ่ายมัดใจจนแทบหายใจไม่ออก ก็โดนมัดไปทั้งตัว”“แล้วมึงกับธิชานี่ยังไง”“ก็ไม่ยังไง.. ก็คงเป็นคนนี้แหละ”“ธิชาคงกรี๊ดคอแตก ถ้าได้ยินมึงพูด”“ไม่หรอก ถ้าไม่เว่อร์พอ” ผมเดินตามหลังสองสาวไปเรื่อยก็แค่ถ่วงเวลา เพราะเย็นนี้มีมื้อสำคัญ ซึ่งไอ้คนข้างๆผมมันก็รู้แล้วละ“ไหนๆมึงก็มาถึงขั้นนี้แล้ว” คาร์เตอร์ตบไหล่คนเป็นเพื่อน “ก็ไปให้สุด เดี๋ยวไอ้โซลคาบไปแดก”นัดที่ผมนัดบุ๊คเอาไว้.. มันไม่ใช่แค่นัดธรรมดาๆ“ตายละ! นี่เพลินจนลืมเวลาเลยนะเนี่ย!”“รีบร
มหาวิทยาลัย“หื้มมม ผู้ดีแบบนี้จะหาได้จากนี้ไหนอีกไหมอะ”“อย่ามา พี่เตอร์มีอะไรไม่ดีตรงไหนบ้าง?”“ก็ดีมากๆนั่นละนะ แต่ก็อยากได้แบบนี้ด้วย” ธิชาถ่ายรูปสเต็กในกล่อง คาดได้ง่ายๆว่าต้องส่งไปให้พี่เตอร์อย่างแน่นอน เพรานั่งจิ้มโทรศัพท์มือเป็นระวิง“อะไร? สเต็ก? เนื้อวากิวหรือเปล่า? เป็นฉันนะฉันใช้เนื้อวากิวแล้วบอกก่อน เนื้อเกรดดี ย่างด้วยอุณหภูมิกำลังดี สุกแบบมีเดียมแรร์” โซลชะเง้อหน้ามองกล่องอาหารของฉัน นึกหมันไส้ขึ้นมาก็เลยตักเนื้อสเต็กยัดปากแม่มเลย“โอ้ย!”“อร่อยไหม?” ปากเคี้ยวตุ้ยๆจากช้าๆค่อยเป็นเร็วขึ้น ดวงตาเป็นประกายกับรสชาติของเนื้อก้อนแรกในวันนี้“ไม่ใช่วากิว แต่อร่อยสุดๆเลยใช่ไหมละ^^”“….” โซล บู้ปากใส่ ก่อนจะคว้าน้ำเปล่าไปดื่ม โซลก็คนดีคนนึงนั่นแหละนะ ไม่ใช่คนไม่ดีอะไร แม้นิสัยจะต่างกับพี่ฟ่าสุดขั้วก็เถอะ ยังนึกถึงทุกวันนี้เลยว่าเป็นเพื่อนกันได้ยังไง“นายมีอะไรจะสู้กับพี่ฟ่าของฉันอีกไหม^^”“ฉันสู้ได้ทุกอย่างรู้ไว้เลย แค่กับเธอฉันไม่คิดจะสู้แล้วก็แค่นั้น”“พูดจริง?”“จริ๊งงง!”“ไม่หนักแน่นเลยนะนายเนี่ย”“หนักแน่นให้เขางอก กูยอมเจ็บคนเดียวยังจะดีซะกว่า หน้าหล่อๆแบบนี้ ซิกแพคแน่นขนา
ฉ่าาา~ฉันนั่งท้าวคางแกว่งเท้าดุ๊กดิ๊กอยู่หน้าเค้าน์เตอร์ กลิ่นเนื้อที่จี่ลงไปกับกะทะ นาทีที่ความร้อนกำลังแผดเผาเนื้อหนังจนเกิดเสียง กลิ่นหอมๆก็ตามมา“หอมมม~”แต่อยู่ๆพีี่ฟ่าเขาก็วางมือจากการทำสเต็ก เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนที่สวมอยู่แล้วเดินออกมายืนข้างๆฉัน“ค๊ะ?”“หอมสิ” แล้วก็สอดมือกับกระเป๋าผ้ากัน
ดั่งนิทานยามเด็กก่อนเข้านอน ที่เจ้าชายและเจ้าหญิงสุขสมหวังดั่งปราถนาในตอนจบ ทุกก้าวที่บุ๊คก้าวเดิน เป็นที่จับตามองแบบกระทันหันเพียงข้ามคืน“..แกไปทำอะไร? คลิปหลุดเหรอ?”“บ้าเหรอ ของแบบนั้นจะไปมีได้ไง”“ใครจะรู้ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ใครๆก็ทำเรื่องโง่ๆได้”“..คือกำลังจะบอกว่า พี่ฟ่า”“อาจจะแอบอั
ฟุ้บ!“เมี๊ยวววว~” ทันทีที่กลับถึงห้อง บุ๊คก็พุ่งไปที่เตียง อาจจะเป็นเพราะความมึนเมาเธอเลยแสดงบทละคร กลายร่างเป็นนางแมวเปลื้องชุด ทำท่าขยำเหยื่อบิดเบี้ยวไหล่ไปมาจนหน้าอกเริ่มโชว์ นวยนาด เย้ายวนจนอัลฟ่าถึงกับถอนหายใจ เขาพับแขนเสื้อเลิ่กถึงข้อศอก ยืนท้าวเอวมองคนตัวเล็กแสดงบทละครนางแมวยั่วสวาท ก้นน้
“ถ้าจะซับพอร์ตความรู้สึกขนาดนั้น.. ขอหัวใจตอนนี้เลยได้ไหม~”“ฉันว่า มันอยู่ที่เธอ นานแล้วนะ.. หาไม่เจอหรือไง?”“..ไม่เจอเลย>”“งั้นคงต้อง ยัด มันเข้าไปใหม่”“..ยัด ได้ด้วยเหรอ?” อัลฟ่าแค่นยิ้มหลังจากกระดกดื่มแอลกฮอล์“..ลองดูไหมละ?” บุ๊คเอาแต่ยิ้มเขิน เธอใช้มือปิดริมฝีปากของอัลฟ่าเอาไว้แล้วค่อยๆน