LOGINเคยได้ยินแต่คนอื่นเรียก Sugar Daddy ไม่คิดเลยว่าคำนี้มันจะดีมากกว่าที่ได้ยินมาซะอีก "เด็กขี้อ่อยต้องเจออะไรน๊า....เจอไอ้แก่นแข็งๆ นี้ฟาดปากหน่อยเป็นไงคะ"
View More「はぁ……」
私はため息をついた。
天井のしみを、もう何百回数えただろう。
白い天井に走る、雨漏りのあとのような薄茶色のしみ。三つ、いや四つ。数えるたびに増えていくような気さえする。かつての私なら、こんな安アパートの天井を見上げて死ぬ日が来るなんて、想像すらしなかった。
白峰結月(しらみねゆずき)。白峰ホールディングスの一人娘として生まれ、何不自由なく育った。海外の大学で経営学を修め、二十代の半ばで財閥の中核事業を任され——そして三十を過ぎた今、私は、すべてを失った。
医者は、過労と慢性的な栄養失調が重なったのだと、淡々と告げた。笑ってしまう。財閥令嬢として生まれた女が、その日の食事にも事欠くようになるなんて、いったい誰が想像しただろう。一条を——いや、一条という名の、私自身が作り上げた作品を守るために、私は自分の体のことなど、いつも後回しにし続けた。気づけば貯えは底をつき、頼れるはずの人脈もすべて、奪われてしまった。
私はこの六畳一間で、誰に知られることもなく、ただ静かに朽ちようとしている。
体が、動かない。指の一本さえ、もう自分の意思では持ち上がらない。少し前まで腕に刺さっていた点滴の管も、その冷たささえ感じなくなって久しい。感覚があるのは、ただ一点、胸の奥だけだ。燃える炭を押し当てられているように、そこだけが、ずっと熱い。
——陽太(ようた)。
その名前を思い浮かべるだけで、もう涸れたはずの目の縁が、じわりと滲んだ。
一条陽太(いちじょうようた)。私の、婚約者だった男。
大学のレセプションで出会ったときの彼は、地方の中堅企業の御曹司で、野心だけは一人前の、けれどどこか危なっかしい青年だった。スーツの着こなしも、名刺の渡し方も、財界の作法も何も知らない。背伸びした言葉ばかりが先走って、足元はいつもぐらついている。私はその危うさを、どうしても放っておけなかった。
だから、私はすべてを注いだ。
父から譲り受けた、私名義の株式。母方の祖父の代から財界に張り巡らせてきた人脈。十年かけて磨いた経営の勘と、誰にも真似のできない買収のノウハウ。一条グループが業界三位まで一気に駆け上がったのは、世間では陽太の若き手腕として語られているけれど、いつもそばでアドバイスを繰り返し、彼を支えたのは私だった。
忘れもしない。一条が初めて大型の資金調達に挑んだとき、彼のずさんな事業計画書は、どの銀行にも門前払いされた。徹夜で書き直したのは私だ。
担保も、保証人も、最初の出資者も、私が裏で手を回して用意した。プレゼンの当日、舞台袖で震える彼の背中に「大丈夫、あなたならできる」と囁いたのも私。
スポットライトを浴びて喝采を受けるのは、いつも陽太だった。それでよかった。彼が笑っていれば、私はそれだけで満たされた——少なくとも、そう思い込んでいた。
『結月がいれば、俺は無敵だ』
彼はよくそう言って笑った。少年のように無邪気に。私はその言葉を愛だと信じていた。
婚約指輪を受け取った夜のことを今でも鮮明に覚えている。安物の、けれど彼が初めて自分の稼ぎで買ったというその指輪を、私は世界中のどんな宝石よりも尊いものに思えた。
「いつか必ず、本物を贈るから」と、彼は照れたように笑った。その約束が果たされることは、ついに、一度もなかった。
彼の初恋の女性――志田成美(しだなるみ)が現れたのは、一条グループが頂点に手をかけようとしていた頃だった。彼女が戻ってから、陽太はおかしくなっていった。
......... 3 เดือนผ่านไป @บ้านสวนในชนบท จิ๊บ จิ๊บ เสียงนกกระจิบกระจาบร้องเสียงหวานในตอนเช้า แสงอาทิตย์สาดส่องต้นไม้ใบหญ้ามีน้ำหยดลงพื้นเนื่องๆ ฤดูร้อนผ่านพัดไปเข้าสู่ช่วงฤดูฝนอย่างเต็มตัว เพิ่มเสน่ห์และความร่มรื่นให้กับบ้านในสวนท่ามกลางธรรมชาติ ทำเอาคนในเมืองเกิดบนความสบายอย่างสิงโตหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น "เมื่อคืนฝนตกไม่เยอะสินะ แต่ก็พอดับความร้อนอบอ้าวได้บ้างละนะ"ร่างแกร่งในชุดนอนผ้ามันยืนถือกาแฟดำทอดมองธรรมชาติที่ระเบียงบ้านไม้สองชั้น ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่บ้านยายเซร่าผมรู้สึกมีความสุขและสงบสุขมากเลยละ ทุกๆ เช้าผมจะตื่นมาจิบกาแฟยืนมองนกและต้นผลไม้มากมายตรงนี้เป็นประจำ แต่ผมไม่ได้มาอยู่เฉยๆ หรอกนะผมกับน้องเปิดร้านขายก๋วยเตี๋ยวสูตรยายขายดีมากๆ จนตอนนี้แอบไปดูทำเลในเมืองใหญ่แล้วด้วย คาดว่าไม่เกินเดือนหน้าผมจะเปิดตัวร้าน แต่ไม่ได้มีรายได้แค่ทางนี้ทางเดียวผมยังศึกษาเล่นหุ้นด้วยเช่นเดียวกับเซร่า เธอผันตัวมาเป็นแม่ค้าออนไลน์ด้วยเช่นกัน มีแพลนที่จะเปิดขายครีมแบรนด์ตัวเองเร็วๆ นี้อีกด้วยทุกอย่างกำลังเป็นไปด้วยดี จนผมเองก็รู้สึกตกใจเหมือนกันกลัวว่าเวลาแห่งความสุขของเรามันจะจบลงอีกครั้ง
...........@บ้านหลังใหญ่ บนรถหรู"พี่สิงแน่ใจแล้วเหรอที่จะพาเซร่าเข้าบ้านไปด้วย เซร่าคิดว่ามันยังเร็วเกินไปนะ""แล้วอย่างไงล่ะ พี่คิดว่าตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีนะไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไง พี่ก็จะไม่ยอมทิ้งเซร่าไปไหนเด็ดขาด เพราะงั้นช่วยอยู่จับมือข้างๆ พี่ก่อนนะ อย่าพึ่งหนีจากพี่ไปไหน"ฝ่ามือใหญ่กุมมือเรียวสวยร่างอวบไว้มั่น วันนี้ทั้งสองแต่งตัวเรียบร้อยสุภาพเพื่อพูดคุยกับผู้มีพระคุณทั้งสอง"ค่ะ เซร่าจะไม่ไปไหนเด็ดขาด จะอยู่ข้างๆ พี่แบบนี้สัญญา ^^""น่ารักจัง"หลังมือของเธอถูกริมฝีปากหนาจูบซับเรียกขวัญกำลังใจ แม่ของผมอาจจะไม่มีปัญหาอะไร จะมีก็เพียงพ่อผมเท่านั้น ท่านค่อนข้างหัวโบราณอยากให้ผมมีคู่ครองที่เหมาะสม ทั้งฐานะและหน้าตาทางสังคม ซึ่งผมไม่ชอบเอาซะเลย และในตอนนี้ผมก็พร้อมที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเธอคนนี้ หากปล่อยเวลาให้ผ่านไปสิ่งที่ผมอยากทำก็อาจจะไม่ได้ทำมันอย่างที่แม่ผมบอก ดังนั้นผมจะไม่ปล่อยให้มันสูญเปล่าไปอีกแล้ว เป็นไงเป็นกันเพื่อคนที่ผมรัก @ห้องโถงใหญ่ "สวยกว่าที่แม่คิดอีกนะเนี่ย หนูเซร่าใช่ไหมจ๊ะ""ค...ค่ะ หนูชื่อเซร่า สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง"เซร่ารีบไหว้ทักทายด้วยเสียงที่สั่นเครือ
....... @สวนสนุก ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ต่างหลั่งไหลกันเข้าสวนสนุกแห่งนี้ เป็นสถานที่ผ่อนคลายกายและใจเป็นอย่างดีเช่นเดียวกับชายหนุ่มอายุขึ้นเลขสี่และหญิงสาววัยยี่สิบ ทั้งสองเดินจูงมือกันขึ้นเครื่องเล่นต่างๆ ด้วยความสนุกสนานเพียงแค่เห็นรอยยิ้มอีกฝ่ายตรงหน้า เรื่องเครียดและทุกข์ใจมากมายก็พลันหายไปโดยปริยาย ฝ่ามือทั้งสองสอดประสานกันตลอดเวลา ไม่อาจจะปล่อยให้อีกฝ่ายได้ห่างตัว "ฮ่าฮ่า กินสายไหมเลอะปากหมดแล้วค่ะ""ไม่ใช่หนูเหรอครับ ที่อยากกินแต่ก็กินไม่หมดสุดท้ายพี่ต้องรับผิดชอบเนี่ย""แง ก็หนูกลัวอ้วนนี่คะ"เดี๋ยวคนแก่จะอุ้มไม่ไหว "หึ ไหวสิครับรอบห้องเกือบทั้งคืนยังไหวมาแล้ว""บ้า!"ฝ่ามือเรียวตีเข้าที่แขนแกร่งคนพี่ ทำเอาสิงโตร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด"โอ๊ย! ยัยเด็กพี่เขินแล้วรุนแรงนะเนี่ย""เพราะพี่นั่นแหละ พาหนูเข้าบ้านผีสิงเลย""อะ...เออ"ได้ยินดังนั้นคนพี่ที่มีสีหน้าร่าเริงถึงกับซีดเซียวจนคนน้องจับสังเกตได้"อย่าบอกนะว่า....พี่สิงกลัวผีอะ""เปล๋า! ใครกลัวไม่มี๋!!"เสียงสูงบวกสีหน้าตื่นตระหนกนั้นเป็นคำยืนยัน เห็นแบบนั้นสาวลูกครึ่งไม่รอช้าคว้าข้อมือคนพี่เดินเข้าบ้านผีสิงไปในทันที "ไม่ไป!
........ วันต่อมา @สวนดอกไม้ชายร่างแกร่งนั่งเหม่อมองทุ่งหญ้าหนาแน่นบนพื้นด้วยจิตใจที่เหม่อลอย สายลมผ่านพัดปะทะใบหน้าชวนให้คิดถึงสาวลูกครึ่งร่างอวบ หากเป็นสิงโตคนเก่าเขาคงกระวนกระวายออกไปหาเสพสวาทนอกบ้านตั้งแต่เมื่อคืน แต่ครั้งนี้เขากลับเปลี่ยนไปภายในใจเอาแต่คิดถึงรอยยิ้มแสนหวานและใบหน้าเรียวมนของเซร่าทุกวินาทีที่หายใจ จนไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องกามอารมณ์แม้แต่นิด ผู้เป็นแม่ที่เห็นอาการที่แปลกไปของลูกชายไม่อาจจะทนไหวเดินเข้ามาถามไถ่ถึงความเป็นไปกับลูกชายหน้าคมเข้มด้วยน้ำเสียงที่แสนอบอุ่น "เป็นอะไรไปครับคุณสิงโตสุดหล่อ วันนี้มาแปลกนะนั่งหงอยอย่างกับคนอกหักแน่ะ""อกหักงั้นเหรอครับ เราสามารถอกหักกับผู้หญิงที่ไม่มีสถานะได้เหรอครับ"สิงโตถามขึ้นด้วยแววตาไร้อารมณ์ชฎาพรเห็นท่าไม่ดีจึงนั่งลงพักที่ข้างกายแกร่งของลูกชาย "บางครั้งคนเรามักจะนิยามผู้คนด้วยสถานะใช่ไหมล่ะ แต่หัวใจมันไม่ได้เป็นแบบนั้นหรอกนะ"ใบหน้าคมเข้มเหลือบมองคนเป็นแม่ด้วยสีหน้างุนงงกับคำตอบ "ที่แม่กำลังจะบอกก็คือ บางครั้งน่ะเรารู้สึกกับเขามากกว่าสถานะที่เรานิยามเข้าไปแล้ว แต่เป็นเราเองที่ไม่รู้จักหัวใจตัวเองซะมากกว่า อย่างเช่นลู
........@โรงเรียนนานาชาติ "เฮ้อ""เป็นอะไรหรือเปล่าเซร่า ตั้งแต่กลับมาจากห้องพยาบาลดูเหนื่อยๆ"เห็นเพื่อนสาวดูมีเรื่องกังวลใจลินาจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง"ก็นิดหน่อยน่ะ ว่าแต่ลินาจะกลับบ้านเลยไหม""อื้ม วันนี้ต้องรีบกลับไปช่วยแม่ขายของน่ะ""ดีจัง ส่วนเราจะไปห้าง L สักหน่อยน่ะ""ไปซื้อของเหรอ""
....... @ห้องพยาบาล ตุ้บบ!"เฮ้อ เกือบตายแล้วไหมล่ะ"กระเป๋าสะพายข้างถูกโยนทิ้งลงบนเตียงพยาบาล ตามไปด้วยร่างอวบซึ่งกำลังขยับตัวขึ้นไปนอนเกยหน้าผาก เริ่มคิดวิธีการพูดแก้ตัวให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ในคืนนี้ แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไรเธอก็ไม่อาจจะหาข้อสรุปเป็นคำพูดที่สวยหรูได้เสียที กระทั่งเธอต้อง
..... @อาคารธุรการ "อ้าว เด็กๆ มากันแต่เช้าเลยนะ""ไม่เห็นจะเช้าเลยค่ะครู"ลินาตอบกลับไปหน้าใสซื่อ ทำเอาครูสาวคนดังกล่าวถึงกับหน้าเจื่อน ด้วยปากและสีหน้าที่เฉยชาของลินาทำให้ทุกคนเลือกที่จะหันหลังให้กับเธอ ต่างจากเซร่าสาวลูกครึ่งอย่างสิ้นเชิง"ว่าแต่ครูกำลังจะไปไหนเหรอคะ"เซร่าเอ่ยถามครูสาวขึ้นก่อน
...... @บ้านหลังใหญ่ "วันนี้แกต้องเข้าไปสอนนักเรียน"ทันทีที่เห็นลูกชายเดินผ่านโต๊ะทานข้าวผู้เป็นพ่อ ยันต์ตรี เอ่ยปากบอกลูกชายขึ้นมาลอยๆ กลางอากาศ ชายร่างกำยำรังสีดูเป็นนักธุรกิจมั่งมี ทั้งตัวสวมใส่ไปด้วยของแบรนด์เนม หากรวมมูลค่าทั้งหมดในการแต่งตัวแต่ละวัน คงจะเฉลี่ยวันละเกือบสิบล้าน จึงไม่แปลกที