สกายร้ายรัก (จบเรื่อง)

บทนำ

Rrr Rrr

เสียงแจ้งเตือนโปรแกรมแชทยอดนิยม เรียกความสนใจจากปลายฟ้าที่กำลังนั่งทำบัญชีจัดการร่ายรับรายจ่ายของร้านของบิดาที่เปิดเป็นร้านอาหารกึ่งบาร์เหล้าให้ละสายตาไปมอง มือเรียววางปากกาและใบเสร็จค่าใช้จ่ายในมือลงกับโต๊ะ พลางเอื้อมคว้าเอาสมาร์ทโฟนรุ่นเก่าของตัวเองขึ้นมาเปิดโปรแกรมแชทเพื่อพิมพ์ตอบเพื่อนๆ ที่กลางค่ำกลางคืนยังไม่ยอมหลับยอมนอนกันอีก

แชทกลุ่ม

(2สาว เกย์ 1 ชาย 2)

โช :: เพื่อนๆ ค่า คือว่านะไม่เจอกันนานแล้ว นัดเจอกันหน่อยไหมจ้ะ

ลินดา :: กูไปๆ ไม่ได้เจอพวกมึงนานแล้ว อัพเดทชีวิตกันหน่อย

เก้า :: ไปด้วยค้าบ คิดถึงเพื่อนสัส

เก้า:: ว่าแต่ร้านไหน

ลินดา :: ร้านเดิมไหม

ปลายฟ้า :: ร้านเฮียคินนะเหรอ

โช :: ใช่จ้า

ริมฝีปากบางเม้มแน่น นัยน์ตาสีน้ำตาลกรอกไปมาอย่างใช่ความคิด แน่นอนว่าเธอคิดถึงเพื่อนแต่สถานการณ์ที่บ้านเธอตอนนี้ไม่ค่อยดี แถมตอนนี้เธอต้องประหยัดเพื่อนำเงินมารักษาพ่อและดูแลกิจการที่บ้านให้ไปรอด ไม่งั้นจะมีคนอีกเกือบสิบชีวิตต้องตกงาน

‘ควรไปหรือไม่ควรไปนะ...’

เสียงแชทดังขึ้นอีกครั้งเรียกปลายฟ้าให้หลุดออกจากภวังค์ เธอก้มลงอ่านข้อความที่ทำให้เธอตัดสินใจว่าจะไปหรือไม่ไปตามนัดหมายของเพื่อนในครั้งนี้

แชทกลุ่ม

(2สาว เกย์ 1 ชาย 2)

สกาย :: เอาสิ หลังจบก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลย มาเจอกันหน่อยก็ดี

ปลายฟ้า :: งั้นเจอกันกี่โมงดี พรุ่งนี้วันเสาร์นี่ ดื่มกันนิดๆ หน่อยๆ ก็ได้มั่ง

โช :: เอาๆ งั้นเจอกัน บ่ายโมงที่หน้าร้านนะ

เก้า :: มึงว่าเฮียยังเก็บซนลับเราไว้ไหมวะ

ลินดา :: เก็บจ้าอาทิตย์ก่อนกูเพิ่งไปมา เฮียทำให้ใหม่แล้วด้วย สวยสะบัดบอกเลย

ปลายฟ้า :: งั้นเจอกันนะ เราไปนอนก่อน บาย

เก้า :: กูไปนอนกอดเมียละ บายย

สกาย :: ฝันดี

โช :: ฝันดีจ้า

ปลายฟ้า :: ฝันดีน้า

มือเรียวคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะก่อนจะเอนหลังพิงไปพนักพิงอย่างเหนื่อยอ่อน แม้จิตใจจะชุ่มฉ่ำขึ้นมาบ้างแต่ตะกอนความเหนื่อยล้าก็ใช่ว่าจะหายไปได้ง่ายๆ ร่างเพรียวบางของหญิงสาววัย 23 ปีลุกขึ้นมาจัดเรียงใบเสร็จต่างๆ บนโต๊ะให้เป็นระเบียบ ก่อนจะเดินเอื่อย ๆ ไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวนอน

กลิ่นครีมน้ำอาบประจำตัวหอมฟุ้งไปทั่วทั้งห้องทันทีที่ปลายฟ้าก้าวเดินออกมาจากห้องน้ำ มือเรียวยกขึ้นเช็ดผมที่เปียกจากละอองน้ำเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงกับเตียงนอนด้วยความเหนื่อยล้า แต่สมองน้อยๆ ก็ไม่วายนึกถึงสถานที่ในความทรงจำของเธออย่างเปี่ยมสุข

สถานที่ที่เธอจะไปในวันพรุ่งนี้คือร้านอาหารข้างมหาวิทยาลัย ปลายฟ้าและเพื่อน ๆ เรียกกันอย่างติดปากว่า ‘ร้านเฮียคิน’ แม้ความจริงแล้วสถานที่ที่พวกเพื่อนๆ นัดจริงๆ จะเป็นดาดฟ้าชั้นบนสุดของตึกก็ตาม

โซนลับๆ ที่เฮียคินและพวกเธอเป็นคนทำขึ้นมาเอง เหตุเกิดจากวันนั้นร้านคนเต็มจนไม่มีที่นั่ง แต่เพราะพวกเธออยากทานข้าวและอยากโดดเรียนวิชาน่าเบื่อจึงหนีไปหลบที่ดาดฟ้าชั้นบนสุดของร้าน พี่อคินรุ่นพี่ที่สนิทก็จัดการหาเต็นท์เก่าๆ มากางกันแดดให้ ได้บรรยากาศแบบตั้งแคมป์กลางแจ้ง เพื่อนๆ ที่ไม่เคยได้ไปนอนหรือนั่งเต็นท์ก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ นับตั้งแต่วันนั้นพวกเธอก็ไปกันบ่อยขึ้น จนที่นั้นกลายเป็นที่ประจำของกลุ่มไปโดยปริยาย

ปลายฟ้านึกถึงความทรงจำต่างๆ อย่างมีความสุขก่อนจะคล้อยลับไปด้วยความอ่อนเพลียจากความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวัน