สกายร้ายรัก (จบเรื่อง)

สกายร้ายรัก (จบเรื่อง)

last updateLast Updated : 2025-07-14
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
52Chapters
1.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพียงแค่ไม่อยากเห็นเพื่อนสนิทของเธอเสียใจ เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อความสบายใจของเขา แม้แต่การใช้ร่างกาย ตัวเองปลอบโยนเขา..... แม้ว่ามันจะเกิดขึ้นจากความรักของเธอเพียงฝ่ายเดียว อย่างน้อยเธอก็ทำมันได้อย่างเต็มที่แล้ว.....

View More

Chapter 1

00

「柊さん。保護動物の救助活動は世界中を飛び回ることになります。家に帰る機会も少なくなるから、家族の理解が必要不可欠ですが、問題はありませんか?」

柊初音(ひいらぎ はつね)は一瞬言葉に詰まり、静かに答えた。

「私には、家族がいません」

会議室が、一瞬静まり返った。

「それなら……恋人の理解は得られているのですか?」

初音は少し沈黙し、脳裏に神崎蒼介(かんざき そうすけ)の冷ややかで気品のある顔を思い浮かべ、首を振った。

「いません」

面接官たちは目配せをし合い、最後に笑顔で手を差し出した。

「そういうことなら、歓迎します。七日後に出発です。最初の赴任先は南の果てにある大陸になります」

初音は頷いて礼を言い、面接会場のビルを出た。向かいの商店街にある巨大な街頭ビジョンでは、西園寺夏帆(さいおんじ かほ)の告白動画が繰り返し流れていた。

「蒼介、大好きだよ!」

画面の中の女性は華やかで自己主張が強く、満面の笑みを浮かべていた。

通りすがりの人々は次々と足を止め、感嘆の声を漏らしていた。

「西園寺グループのご令嬢と神崎社長、本当にお似合いね!」

初音は人ごみの外に立ち、突然、涙が出そうになるほど日差しが眩しいと感じた。

確かにお似合いだ。

高校すら中退した孤児の自分なんかより、ずっと。

……

初音はゆっくりと目を閉じると、気がつけば十六歳のあの凍えるような冬の夜に戻ったかのような錯覚に陥っていた。

それが、彼女と蒼介の初めての出会いだった。

あの時、彼女は深夜のコンビニのアルバイトを終えたばかりの帰り道で、遠くの橋の上に一人の少年が立っているのを見かけた。

彼は本当に綺麗な顔立ちをしていて、月明かりに照らされた横顔すら驚くほど美しかった。しかし次の瞬間、彼は凍てつく川へと身を投じたのだ。

彼女は何も考えず、後を追うように川へ飛び込んだ。

川の水は無数の針のように骨まで突き刺さったが、彼女は彼の服の裾を死に物狂いで掴み、必死に岸へと泳いだ。

彼が神崎蒼介という名前だと知ったのは、後になってからだった。

両親が交通事故で亡くなった後、親戚に遺産を不当に奪われ、家から追い出されたという。かつて周囲からちやほやされていたエリートの少年は、全てを失って自ら命を絶とうとしたのだ。

彼女は彼を自分の家に連れ帰った。わずか四畳半の狭いアパートで、二人で身を寄せ合うことになった。

「どうせ成績も悪いし、高校はもう中退する。これからは私が働いて、あんたの学費を稼ぐから」

彼女はコンビニの安い給料を数えながら彼に言った。

「あんたは勉強だけ頑張ってくれればいいのよ。私が養ってあげる」

彼は目を赤くして、なぜそこまでしてくれるのかと尋ねた。

彼女は笑ってごまかした。

「誰かが命を投げ出すのを見るのが、一番嫌いなだけ」

それは嘘だった。

本当は、月明かりの下で涙を流す少年の姿が、孤児院でいじめられても声を出して泣けなかったかつての自分自身にそっくりだったからだ。

それからの日々、彼女は独楽のように働き続けた。

早朝まで新聞配達をし、昼間はファミレスで働き、夜はコンビニのレジに立った。

蒼介の成績はどんどん伸びていったが、彼女の胃炎は悪化する一方だった。一度、激痛で血を吐いたことがあったが、彼女はこっそり袖で拭き取り、彼の復習プリントの整理を続けた。

彼が難関大学に合格した日、初音は体に負担のかかる危険な治験のアルバイトに参加して稼いだお金で、彼に人生初となるスーツを買ってあげた。

大学の入学式で、蒼介は春の陽射しを浴びて輝いていた。彼女は一番後ろの席の隅で、馬鹿みたいに泣きじゃくった。

その後、彼は起業に成功し、会社は株式上場を果たした。

彼女は会社のビルの下にある隅に立ち、彼が記者たちに囲まれる様子を見つめていた。オーダーメイドのスーツを着こなし、堂々とインタビューに答える彼は、あの絶望して川に飛び込んだ少年とは別人のようだった。

その瞬間、初音は突然悟った。二人の距離は、もはやお互いの姿が見えないほど遠く離れてしまったのだと。

夏帆が現れたのは、ちょうどその頃だった。

彼女は家柄も良く、容姿も端麗で、蒼介の隣に立つと眩しいほどにお似合いだった。

蒼介が夏帆のために車のドアを開けるのを見たり、夏帆から贈られたプレゼントが彼のデスクに大切に飾られているのを見たりした。さらに、彼が夏帆の写真を見つめながらぼんやりしているのをこの目で見てしまった……

その日、初音は一晩中眠れず、書斎で彼が十六歳の時に書いてくれたメモを見つけた。

【初音、大人になったら絶対に幸せにするからな】

メモはすでに黄ばんでいたが、文字はまだはっきりと読めた。

彼女はそれをそっと引き出しに戻した。まるで、支え合って生きてきたあの歳月を、永遠に記憶の中に封じ込めるかのように。

彼女は、自分が去るべき時が来たと理解した。

去る前に、心の底に十年間秘めていたあの言葉を彼に伝えるつもりすらなかった。

蒼介、好きだよ。

以前は彼の邪魔になるのが怖くて言えなかった。今は言えない。なぜなら、二人はもう住む世界が違うからだ。

突然、スマートフォンの着信音が鳴り、彼女の思考を遮った。

「どこにいる?」

電話越しに聞こえる蒼介の声は、特有の冷ややかさの中に、珍しく微かな優しさを帯びていた。

「前、フレンチに行きたいって言ってただろ。今日は時間が空いたから迎えに行く」

初音はスマートフォンを握る指に、わずかに力を込めた。

断ろうと思ったが、これが二人きりで過ごす最後になるかもしれないと思い、最終的には小さな声で答えた。

「わかった」

二十分後、黒の高級車がゆっくりと道端に停まった。

窓が下り、蒼介の彫りの深い顔が現れた。

今日の彼はダークグレーのスーツを着ており、金縁眼鏡の奥の瞳は霜のように冷ややかだったが、彼女を見た時だけわずかに和らいだ。

初音が車のドアを開けようとしたその時、助手席に座る夏帆の姿が目に入った。

彼女は今日、クリームイエローのワンピースを着ており、首を傾げて初音に微笑みかけた。

「初音さん、こんにちは」

「あのレストランは、夏帆の家が経営する系列店でね」

蒼介が説明したが、その声は感情を読み取れないほど平坦だった。

「だから、一緒に来たんだ」

初音は一瞬沈黙したが、結局何も言わず、静かに後部座席に乗り込んだ。

車内には夏帆の香水の匂いが充満していた。初音は窓の外の飛ぶように過ぎ去る景色を見ながら、何年も前のことを不意に思い出した。あの時も、彼女は蒼介の自転車の後ろに乗り、夕日の中で長く伸びる彼の細い背中を見つめていたのだ。

「着いたぞ」

蒼介の声が現実に引き戻した。

レストランの内装は豪華で、クリスタルのシャンデリアが眩しい光を反射していた。

蒼介は手慣れた様子でテーブルいっぱいの料理を注文したが、それは全て夏帆の好みの料理だった。

「蒼介、このエビ、すごく美味しい」

夏帆が甘えた声で言った。

蒼介は優雅な動作でエビを夏帆の皿に乗せた。

彼の表情は穏やかだったが、初音は十六歳のあの年、彼が自分のためにもこうして取り分けてくれたことを思い出していた。

あの頃の二人は、カップラーメンすら分け合って食べるほど貧しかった。彼女が高熱を出した時、蒼介はこっそり市場へ走り、一ヶ月貯めたアルバイト代でエビを買ってきてくれたのだ。

「初音、口を開けて」

少年は目を赤くし、震える手で彼女のためにエビを剥いた。殻で指先を切って血が滲んでも全く気にかける様子もなく、ただ意地になったように、たった一つのエビの身を彼女の口元に運んだ。

「お前の熱が下がったら、毎日料理を作ってやるからな」

彼女は涙を浮かべながらそのエビを飲み込んだことを覚えている。塩辛い涙とエビの甘みが混ざり合い、人生で最も忘れられない味になった。

だが今、かつて彼女のためにエビを剥いてくれたその手は、別の女性のために優しく尽くしている。

会計の際、店員が笑顔で言った。

「本日はキャンペーン中でして、指定のハッシュタグをつけてカップルのお写真をSNSに投稿していただくと、当店の限定ペアリングをプレゼントしております」

夏帆は目を輝かせ、蒼介の袖を引っ張って揺らした。

「蒼介、撮りに行こうよ!私、あの指輪が欲しい!」

蒼介は初音をちらりと見たが、初音は顔を背け、見ないふりをした。

「わかった」

彼は最終的に承諾した。

初音は元の席に座ったまま、二人が店内にあるフォトスポットの前に歩いていくのを見ていた。

一枚目、夏帆は蒼介の腕に絡みつき、彼の肩に寄りかかった。

二枚目、蒼介は片手で彼女の腰を抱き寄せた。

三枚目、夏帆は背伸びをして、彼の顔に顔を近づけ……

初音は手に持っていたナプキンをきつく握りしめた。胸が締め付けられるように痛い。

平然と受け入れられると思っていたが、実際に二人の親密な様子を目の当たりにすると、やはり心臓を鈍いナイフで少しずつ切り裂かれているようで、息ができないほど痛かった。

最後の一枚は、キスをする必要があった。

初音はこれ以上見ていられず、立ち上がって立ち去ろうとしたが、突然ドーンという轟音が聞こえた。

フォトスポットの巨大なパネルが、何の予兆もなく倒壊したのだ。

初音が反応する間もなく、重い装飾の壁が彼女に向かって倒れてきた。額から激痛が走り、鮮血が頬を伝って流れ落ちた。

霞む血の色の中で、彼女は蒼介が初音うことなく夏帆を胸に抱き寄せ、自分の体で夏帆をすべての危険から守っているのを見た。

夏帆は無傷のまま彼に抱きしめられていた。まるで、かけがえのない宝物のように。

初音は冷たい床に横たわり、鮮血が体の下に広がっていく。

彼はやっぱり……夏帆のことが好きになったんだ……

それでいい。

自分が去った後も、彼のそばには少なくとも寄り添ってくれる人がいるのだから。

もう十六歳のあの年みたいに、絶望して孤独になることはない。

そして自分も、これで完全に手を引くことができる。

暗闇に沈む直前、初音はそっと目を閉じた。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
52 Chapters
00
บทนำRrr Rrrเสียงแจ้งเตือนโปรแกรมแชทยอดนิยม เรียกความสนใจจากปลายฟ้าที่กำลังนั่งทำบัญชีจัดการร่ายรับรายจ่ายของร้านของบิดาที่เปิดเป็นร้านอาหารกึ่งบาร์เหล้าให้ละสายตาไปมอง มือเรียววางปากกาและใบเสร็จค่าใช้จ่ายในมือลงกับโต๊ะ พลางเอื้อมคว้าเอาสมาร์ทโฟนรุ่นเก่าของตัวเองขึ้นมาเปิดโปรแกรมแชทเพื่อพิมพ์ตอบเพื่อนๆ ที่กลางค่ำกลางคืนยังไม่ยอมหลับยอมนอนกันอีกแชทกลุ่ม(2สาว เกย์ 1 ชาย 2)โช :: เพื่อนๆ ค่า คือว่านะไม่เจอกันนานแล้ว นัดเจอกันหน่อยไหมจ้ะลินดา :: กูไปๆ ไม่ได้เจอพวกมึงนานแล้ว อัพเดทชีวิตกันหน่อยเก้า :: ไปด้วยค้าบ คิดถึงเพื่อนสัสเก้า:: ว่าแต่ร้านไหนลินดา :: ร้านเดิมไหมปลายฟ้า :: ร้านเฮียคินนะเหรอโช :: ใช่จ้าริมฝีปากบางเม้มแน่น นัยน์ตาสีน้ำตาลกรอกไปมาอย่างใช่ความคิด แน่นอนว่าเธอคิดถึงเพื่อนแต่สถานการณ์ที่บ้านเธอตอนนี้ไม่ค่อยดี แถมตอนนี้เธอต้องประหยัดเพื่อนำเงินมารักษาพ่อและดูแลกิจการที่บ้านให้ไปรอด ไม่งั้นจะมีคนอีกเกือบสิบชีวิตต้องตกงาน‘ควรไปหรือไม่ควรไปนะ...’เสียงแชทดังขึ้นอีกครั้งเรียกปลายฟ้าให้หลุดออกจากภวังค์ เธอก้มลงอ่านข้อความที่ทำให้เธอตัดสินใจว่าจะไปหรือไม่ไปตามนัดหมายของเ
Read more
01
รุ่งเช้าปลายฟ้าตื่นแต่เช้ามาจัดการกับธุระส่วนตัว ทำอาหาร ดูแลพ่อ จัดร้านและเรียกเมฆผู้เป็นน้องชายให้ตื่นมาดูอาบน้ำ กินข้าว ดูแลบิดาเพราะเช้านี้ตัวเธอต้องทำบัญชีให้เรียบร้อยก่อนจะออกไปเจอกลุ่มเพื่อนในตอนบ่าย“พี่ฟ้าไม่กินข้าวเหรอ” เสียงของเมฆน้องชายดังขึ้น เรียกความสนใจของเธอจากใบเสร็จในมือแต่ปลายฟ้าก็ไม่ได้เงยหน้ามองแต่อย่างใด เธอทำเพียงตอบน้องชายไปด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบว่า“พี่ทานไปแล้วละ เมฆไปกินเถอะ ตอนบ่ายถึงเย็นพี่ไม่อยู่นะ ออกไปเจอเพื่อน ดูแลพ่อด้วย เดี๋ยวพี่ทิ้งเงินไว้ให้ ถ้าหิวก็สั่งทานเอานะ”ปลายฟ้าเอ่ยตอบพร้อมบอกตารางในวันนี้ของเธอด้วยรอยยิ้ม เธอมองน้องชายที่พยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไป ก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อเพื่อให้เสร็จทันก่อนเธอจะออกไปตามนัดมือเรียวขยับปลายปากกาเขียนร่ายรับร่ายจ่ายของร้านและในบ้านเพื่อคำนวนหักลบให้พอจ่ายเงินเดือลูกน้องและผ่อนจ่ายหนี้สินที่พ่อเธอกู้ยืมมาเปิดร้านจนถึง 11 โมงครึ่งก็วางปากกาและใบเสร็จทุกใบลง“เสร็จสักที แม้เดือนหน้าจะต้องมาทำใหม่ก็เถอะ” แน่นอนว่าสิ่งที่เธอทำ ไม่ใช่แค่เพื่อคำนวณรายรับรายจ่ายแต่เพื่อเอาไว้ลดหย่อนภาษีภายหลัง มือบางจัดเก็บใบเสร็จ
Read more
02
ดวงตาคมทอดมองร่างเพรียวของเพื่อนสนิทอย่างสำรวจ ก่อนจะเอ่ยทักทายไปตามปกติ แต่ไม่รู้ทำเพื่อนสาวของเขาคนนี้ถึงแสดงท่าทีเลิกลั่กก็ไม่ทราบ “สบายดีนะ” “อื้อ เรื่อยๆ แหละ สกายอ่ะ เป็นไงบ้าง งานเยอะไหม?” “อืม เยอะอยู่ แล้วนี่มายังไง แท็กซี่?” ปลายฟ้ากระพริบตาสองสามครั้งก่อนจะกลั้นใจโกหกออกไป โดยไม่รู้เลยว่านั้นเป็นกับดักที่สกายจงใจหย่อนให้เธอติด เพราะเขารู้จักเธอมานานพอจะรว่าปลายฟ้าเป็นคนอย่างไร “อืม เรานั่งแท็กซี่มา” “แน่นะว่านั่งแท็กซี่ ไม่ใช่เดินมา” ดวงตาคมหรี่ตามองเพื่อนสาวคนสนิท ยิ่งหญิงสาวพนักหน้ายืนยันว่านั่งแท็กซี่มาแววตาก็ยิ่งทวีคูณความดุดันมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะสกายจำได้ว่า เขาและเพื่อนคนอื่นๆ เสนอตัวไปรับปลายฟ้าที่บ้านแต่เจ้าตัวปฏิเสธเพราะไม่อยากรบกวนและบอกจะนั่งแท็กซี่มาเอง แต่เขารู้จักหญิงสาวดีกว่านั้น และรู้ว่าอีกฝ่ายต้องเดินมาอย่างแน่นอน ไม่มีทางนั่งแท็กซี่ที่มีราคาแพงเกือบเท่าราคาชานมแบรนด์ดัง 1 แก้วเด็ดขาด สกายถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะขยับเข้าใกล้ร่างปลายฟ้าและยกมือขึ้นลูบผมของเธอสองสามครั้งก่อนจะออกแรงยีจนยุ่งฟูพาลเอาหัวใจดวงน้อยของปลายฟ้าสั่นไหวจากการกระทำของชายหนุ่ม พวงแ
Read more
03
ตอนที่ 32 เดือนต่อมาณ บริษัทเอกชนแห่งหนึ่งปลายฟ้ากำลังเครียด...ระยะเวลากว่าสองเดือนที่ผ่านมาเธอแทบไม่ได้สัมผัสกับคำว่า ‘พัก’ เลยแม้แต่วันเดียว งานของเธอมากขึ้นและมากขึ้นตั้งแต่กลับมาจากปาร์ตี้วันนั้น จนวันนี้ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะลดลงเลยแม้แต่น้อย เดิมทีเธอเข้ามาทำงานในบริษัทด้วยใจแน่วแน่ มีไฟและต้องการทำงานเพื่อพัฒนาองค์กรที่ให้โอกาสเธอทำงานให้ก้าวหน้าต่อไป แต่เพราะความสวยและดีกรีนักศึกษาเกียรตินิยมอันดับสองผนวกกับความสามารถในการทำงานของเธอ ทำให้มีคนอิจฉาและค่อยกลั่นแกล้งเธอเสมอ โครงการนับสิบโครงการถูกปฏิเสธ งานโดนตำหนิบ่อยทั้ง ๆ ที่ไม่มีจุดผิด เธอเคยไปร้องไห้กับหัวหน้าฝ่ายที่เธอสังกัดอยู่ครั้งหนึ่ง ก่อนจะจับได้ว่าเธอคนนั้นนั่นเองที่เป็นคนกลั่นแกล้งเธอมาตลอดแม้จะโชคดีที่เพื่อนร่วมงานดี เข้าใจเธอ ค่อยช่วยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีใครทนอำนาจจากหัวหน้าของเธอได้นาน ต้องล่าถอยไปค่อยช่วยอยู่เบื้องหลังแทน ตัวเธอในตอนนี้อยากลาออกใจแทบขาด แต่เธอทำแบบนั้นไม่ได้...“เฮ้อออ” หญิงสาวร่างเพรียวบางถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะยื่นเอกสารส่งให้ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งที่เดินตรงดิ่งเข้ามารับแฟ้
Read more
04
ตอนที่ 4[ที่ทำงานของปลายฟ้า]17:30 น.มือเรียวหยิบจับข้าวของลงกระเป๋าอย่างคล่องแคล้วก่อนจะรีบเดินทางกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวสำหรับคืนนี้ รถโดนสารประจำทางถูกยกมือโบกเรียกก่อนที่ร่างเพรียวของปลายฟ้าจะกระโดดขึ้นไป จากที่ทำงานจนถึงบ้านเธอเป็นระยะที่แค่นั่งรถเมล์เพียง 5 ป้ายเท่านั้น แต่อุปสรรคหลัก ๆ ของการเดินทางก็คงไม่พ้นการจราจรที่ติดขัดในช่วงเย็นวันศุกร์แบบนี้ แต่ถึงแบบนั้นเธอก็ถึงบ้านในเวลาไม่ถึงชั่วโมง นี่นับเป็นข้อดีอีกข้อของการทำงานที่บริษัทแห่งนี้ “อ้าว เจ้ ทำไมวันนี้กลับเร็วจังอ่ะ” เมฆเอ่ยทักขึ้นเมื่อเห็นว่าพี่สาวคนสวยกลับมาเร็วกว่าปกติ ดวงตาคมของเด็กหนุ่มมองพี่สาวตนเองที่อารมณ์ดีกว่าทุกวันด้วยความสงสัย ก่อนจะยิ่งงุนงงยิ่งกว่าเดิมเมื่อปลายฟ้าเดินเลยผ่านตนขึ้นห้องไป ปลายฟ้าที่จิตใจอยู่กับงานปาร์ตี้เล็ก ๆ ในวันนี้ของเธอและเพื่อน ๆ เมินเฉยทุกสิ่งอย่างราวกับร่างกายที่ถูกใช้งานอย่างหนักมาตลอดสองเดือนกำลังสะกดจิตปลายฟ้าให้สนใจแค่เรื่องพักผ่อนและออกเที่ยวเท่านั้น หญิงสาวร่างเพรียวบางลองชุดในตู้เสื้อผ้าของตนเองตัวแล้วตัวเล่า ก่อนจะค่อย ๆ คัดเอาเสื้อโทนสีขาวออกมาว่างเรียงพร้อ
Read more
05
“เธอจะยืนอีกนานไหม?” เสียงสกายดังขึ้นพร้อมแรงดึงที่ข้อมือพาให้ปลายฟ้าหลุดออกจากภวังค์กลับมาที่โลกแห่งความจริง เธอมัวแต่คิดเรื่องเหมาะสมไม่เหมาะสมจนเหม่อลอย ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าใครเรียกเธอไปบ้าง แต่ดูจากสีหน้าของลินดาและสกายก็เดาได้ไม่อยากว่าคงเรียกไปเกิน 10 ครั้ง“ขอโทษที ช่วงนี้...งานเราเยอะจนเบลอ ๆ นะ” ปลายฟ้าเอ่ยขอโทษพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ ร่างเพรียวหมุนกายเดินเลี่ยงไปทางชิงช้าที่เคยนั่งแต่กลับโดนแรงดึงปริศนารั้งแขนเอาไว้ก่อน“จะไปนั่งไกลทำไม นั่งกับเราก็ได้นิ” เป็นสกายที่คว้าแขนและดึงรั้งเธอไว้ พลางเอ่ยชวนให้นั่งข้างกัน ปลายฟ้ารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นไข้ ทั้งที่สกายก็แค่ชวนนั่งปกติ แต่กลับเป็นเธอเองที่ขัดเขินจนไม่มีความกล้าพอจะนั่งลงข้างชายหนุ่ม“ไม่...”“นั่งเถอะ ฉันไม่กัดเธอหรอกน่า” คำกล่าวเชื้อเชิญดังขึ้นอีกครั้ง สั่นคลอนศีลธรรมทุกอย่างในจิตใจจนหมดสิ้น ร่างเพรียวบางทรุดกายลงนั่งข้าง ๆ เพื่อนสนิทที่เธอแอบหลงรัก แน่นอนว่ามันเป็นทั้งเรื่องที่ดีและไม่ดี เรื่องที่ดี คือเธอได้มีโอกาสใกล้ชิดกว่าปกติ เรื่องไม่ดี คือถ้ามีคนเห็นภาพของเธอและสกายในโซเชี่ยลมีเดีย อาจเกิดการเข้าใจผิด
Read more
06
ลินดายืนกัดฟันด้วยความเจ็บใจที่ตนเองขึ้นมาช้าไปเพียงก้าวเดียว ไม่งั้นเธอคงมาทันตะครุบปากเพื่อนสุดแสบของเธอไม่ให้พูดเรื่องที่ไม่ควรพูด พวกเธอทั้งกลุ่มไม่ได้เกลียดกัน กลับกันแล้วพวกเธอรักใคร่กันดีมาตั้งแต่ตอนเรียนแต่คนที่ทั้งเธอ โช และ เก้า เรียกได้ว่า รังเกียจ คือ ญาดา แฟนสาวของสกาย ที่ทำราวกับเพื่อนของเธอเป็นของเล่นแก้เบื่อ จนเธออยากเขย่าตัวชายหนุ่มเรียกสติหลายต่อครั้ง แต่ด้วยชีวิตใครชีวิตมันและพวกเธอทุกคนก็โตพอที่จะรู้ขอบเขตของตัวเอง ทำให้เธอเลือกที่จะปล่อยผ่านไปโดยหวังว่าสกายจะรู้ตัวได้เอง แต่โชไม่ใช่แบบนั้นกับคนอื่น โช คือผู้ใหญ่ที่เติบโตมาอย่างสมบูรณ์แบบ เรื่องของตัวเอง ไม่ว่าจะการวางตัว หน้าที่การงาน ความรับผิดชอบ โชทำได้ดีทุกอย่าง หากแต่พอเป็นเรื่องเพื่อนโชจะกลายเป็นหมาบ้าทันที กัดได้กัด ชนได้ชน ไม่ไว้หน้าใครแม้แต่ตัวเอง ชั่วโมงที่รู้ข่าว ‘แอบคบกัน’ ของญาดาและลูกชายผู้กำกับนั้น เธอถึงขั้นต้องลากโชมาทำข้อตกลงว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับสกายเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะเสียใจสุดท้ายเจ้าเพื่อนตัวดีก็เอามาพูดกลางวงเหล้าจนได้ ทั้งยังเสแสร้งแกล้งเมาหลอกเธอให้ตายใจว่าอีกไม่นานก็จะโดนฤทธิ์ข
Read more
07
“อ่ะ เหล้าหมดแล้ว ฟ้า ฟ้าๆๆ อย่าเพิ่งไป เราฝากไปเอาเหล้าก่อน”เก้าที่ทำหน้าที่มือชงในวันนี้ร้องขึ้นหลังจากที่ปลายฟ้าหันหลังเดินลงจากบันไดไปได้ไม่กี่ก้าวพร้อมรายการเหล้าในปริมาณที่หญิงสาวสามารถยกขึ้นมาเองไหว“แต่..เราต้องไปทำกับข้าว-”“ไปเอาเหล้าก่อนก็ได้ เดี๋ยวพวกฉันไปปลุกเฮียก่อน” ลินดาเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินลงมายืนเคียงข้างปลายฟ้าตรงบันได“เอางั้นเหรอ”“อื้อ เอาแบบนั้นแหละ ตราบใดที่เฮียไม่ตื่นเราก็ไม่รู้ไม่ใช่เหรอว่าอะไรอยู่ตรงไหน ฟ้าไปเอาเหล้าก่อน ค่อยไปเจอกันที่ห้องครัวก็ได้”“เอาแบบนั้นก็ได้ งั้นเจอกันนะ” มือเรียวสวยที่มีร่องรอยจากการจับปากกาทำงานเอื้อมไปหยิบโน้ตเครื่องดื่มที่เก้าต้องการมาไว้ในมือแล้ววิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว“ส่วนกู...ขอตัวไปปลุกเฮียคินซะหน่อยดีกว่า” เรียวลิ้นสีแดงสดแลบเลียที่ริมฝีปากอย่างหมายมาด ก่อนจะวิ่งเยาะ ๆ ลงบันไดไป “เดี๋ยว อีลินกูไปด้วย เดี๋ยวมึงปล้ำเฮียยย” เสียงโวยวายและเสียงวิ่งลงบันไดตึงตังดังขึ้นไล่หลังลินดาไป โชที่พอจับสังเกตเพื่อนตัวแสบของตัวเองได้ก็วิ่งสอยเท้าลงไปประกบลินดาทันที แน่นอนว่าโชไม่ได้กลัวว่าลินดาจะปล้ำอคินจริงๆตามคำว่า แต่เพราะอยากจะไปช
Read more
08
เสียงอ่อนเสียงหวานของญาดาที่ดังออกมาจากลำโพงแทบจะทำลายระบบความคิดของปลายฟ้าไปจนหมด เธอไม่ได้เกลียดญาดากลับกันพวกเธอสองสนิทกันพอสมควร เคยเรียน เคยทำงานด้วยกันอยู่พักใหญ่จนญาดาคบกับสกายเธอจึงตีตัวออกห่างมา เพราะไม่อยากรู้สึกผิดที่เพื่อนแตกต่างจาก โช เก้า และ ลินดาที่ดูจะเกลียดญาดาเข้าไส้ ด้วยสาเหตุที่ปลายฟ้าก็ไม่ทราบเหตุผลเหมือนกันว่าทำไม แต่หลัง ๆ มานี่ เธอชักจะเข้าใจเหตุผลนั้นขึ้นเรื่อยๆ จนแอบคิดไม่ได้เลยว่าถ้าสกายมาเป็นคนของเธอตั้งแต่แรก เขาคงไม่ต้องเจ็บปวดอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้“โช...โช” เก้าเอ่ยเรียกเพื่อนสาวของตัวเองเสียงเบา ก่อนจะกระซิบกระซ่าบกันอย่างเมามัน“มีคลิปจริงเหรอวะ ตอนแรกกูนึกว่ามึงกุข่าวแล้วสกายเพิ่งรู้แต่แกล้งรู้แล้ว”“มีคลิปจริง รูปก็จากกล้องคนที่ตามนางไป อยากดูไหมละ” โชล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดเปิดวิดีโอที่เขาได้มาจากสายข่าวมือดีคนหนึ่งในสังกัดเป็นคลิปที่ญาดา นางเอกสาวเดินควงแขนออกมาจากโรงแรมแห่งหนึ่งกับลูกชายผู้กำกับ และ รูปถ่ายอีกเกือบสิบรูปที่ถ่ายทั้งสองคนไปไหนมาไหนด้วยกันราวกับคู่รักที่คบกันมานานแรมปี“เชี้ย เดินออกมาทั้งสภาพนี้อ่ะนะ เหอะ เด็ก
Read more
09
[หลายวันต่อมา]ไม่มีการติดต่อจากสกายอีกเลยนับจากนั้น ปลายฟ้าพยายามทั้งโทรหาและส่งข้อความ แต่ไม่มีทีท่าว่าชายหนุ่มจะตอบกลับมา ไม่ใช่แค่เธอที่เป็นห่วง แต่เพื่อน ๆ อีกสามคนก็เป็นห่วงไม่ต่างกัน เพราะสกายเล่นไม่ตอบทั้งข้อความส่วนตัวและในกลุ่ม ไม่ว่าเพื่อนจะคุยกันเยอะแค่ไหนก็ไม่ยอมมาตอบ ยิ่งสกายหายไปนานมากเท่าไร ข่าวของนางเอกสาวชื่อดังที่กำลังออกเดทกับลูกชายผู้กำกับหนุ่มอนาคตไกลก็ยิ่งกระแสดีขึ้นเรื่อย ๆ พาลเอาปลายฟ้าที่ตามดูข่าวของญาดาในทีวีเศร้าซึมหนักยิ่งกว่าเพราะเป็นห่วงความรู้สึกของสกาย“แกเห็นข่าวญาดากับลูกชายผู้กำกับหรือยัง เหมาะสมกันมากเลยเนอะ”“อื้อ ๆ ฉันได้ยินว่าลูกชายผู้กำกับจะขอคุณญาดาแต่งงานด้วยนะเว้ย หวี๊ด” “จริงป่ะ โอย ฉันอิจฉา แต่ก็นะ คนสวยก็ต้องคู่กับหล่อสิ จริงไหม”ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่นด้วยความไม่พอใจ ที่แฟนคลับและคนทั่วไปไม่มีใครรู้ความจริงเลยแม้แต่คนเดียว ทั้งยังเชียร์ทั้งคู่ออกนอกหน้าด้วยเพราะหลงคิดว่าญาดานั้นเพียบพร้อม ทั้งหน้าตาและฐานะทางสังคม ไม่เคยมีข่าวเสียหายกับใครหรือดาราคนไหนทั้ง ๆ ที่ดาราสาวคบกับสกายตั้งแต่ตัวเองยังเป็นแค่นักศึกษาและนางแบบโนเนมคนหนึ่งด้วยซ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status