INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่5 แวะมาดูเธออีกรอบ
Última actualización:
2026-02-18 09:19:31บทที่5 แวะมาดูเธออีกรอบ
ยามค่ำคืนในกรุงเทพ แสงไฟบนถนนสะท้อนลงพื้นเปียกชื้นจากฝนที่ตกเมื่อครู่ รถยนต์แล่นผ่านไปมามากมาย…อีกมุมหนึ่งของซอยเงียบๆ ใกล้คอนโดเล็กๆ ของไอริน เสียงเงียบที่เหมือนพายุเงียบก่อนจะโถมซัด ไอรินเพิ่งกลับจากมื้อเย็นกับพี่เอก เธอยืนโบกมือบอกลาเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ แล้วเดินกลับเข้าคอนโดยังไม่ทันถึงทางเข้า... เสียงรองเท้าหนังกระแทกพื้นดัง "กึก กึก กึก" ตามหลังเธอมาเร็วๆ “อีผู้หญิงสารเลว...” เสียงต่ำและชั่วร้ายของคนที่เธอจำได้ดี…ดังขึ้นด้านหลัง เธอหันขวับเงามืดของชายวัยกลางคนที่หน้าตาบูดเบี้ยวไปด้วยความแค้น ไอ้วิชัย “มึง ไอ้วิชัย!” ไอรินตะโกนด้วยความตกใจ เธอถอยหลังทันที แต่ไม่เร็วพอมันกระชากแขนเธอสุดแรง ก่อนจะตบเข้าหน้าเธอเต็มแรงจนหน้าหัน เพี๊ยะ! “โอ๊ยย!!” “ยังจำกูได้สินะ อีกะหรี่! กล้าทำกูอับอายกลางผับ มึงคิดว่ากูจะลืมเรอะ!?” “ไอ้ชั่วสารเลว! ปล่อยกูนะ!” ไอรินข่วนแขนมัน ผลักออกสุดแรง วิชัยเซไปเล็กน้อยก่อนจะพุ่งเข้ามาอีกคราวนี้มันชกเข้าที่ท้องเธอเต็มแรง ตุ้บ!! เธอทรุดลงทันที หายใจไม่ออก ร่างงอเป็นสองท่อน “ถีบกูใช่มั้ย? ตีหัวกูแตกใช่มั้ย? มึงคิดว่าเรื่องจะจบง่ายๆ เหรออีไอริน!?” มันจับผมเธอลากกะจะเอาหน้าเธอขูดพื้นแต่เธอทั้งดิ้นเงยหน้าขึ้น เธอขัดขืนสุดแรงที่มี เธอทั้งกัด ทั้งตะโกน แต่ไม่มีใครในซอยได้ยิน... ขณะเดียวกัน... ซันขับรถออกจากตึกเมฆาเขาเงียบผิดปกติ มือจับพวงมาลัยแน่นตลอดทาง จู่ๆ ก็หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าซอยด้านหลังคอนโดเธออย่างไม่มีเหตุผล เขาแค่อยาก...“ดูว่าเธอกลับมารึยัง” แต่แล้ว...เขาเห็นภาพตรงหน้าจากรถ ผู้หญิงในชุดเดรสสีเบจกระโปรงพริ้วที่เห็นตอนเธอออกไปกับผู้ชายอีกคนเมื่อช่วงเย็น กำลังโดนลากผมกลางถนนเลือดจากมุมปากไหลหยดลงพื้น เธอคือ “ไอริน” ประตูรถกระแทกดังปัง! ร่างสูงในสูทดำวิ่งเข้าหาแทบไม่ต้องคิดเสียงฝีเท้าหนักดังกึกก้อง วิชัยไม่ทันรู้ตัว...หมัดของซันซัดเข้าหน้ามันเต็มแรง ผัวะ! มันล้มทั้งยืน เลือดพุ่งจากจมูกทันที “มึงกล้าทำร้ายไอรินเหรอ ไอ้แก่สารเลว” ซันเสียงต่ำเย็นเฉียบ ขณะยืนคั่นกลางระหว่างไอรินกับวิชัย “มึงอีกแล้ว ไอ้ซัน! มึงคิดว่ามึงเป็นใคร!?” วิชัยพยายามยันตัวขึ้นมา “กูเหรอ?” ซันเหยียดยิ้มเย็น ดวงตานิ่งราวกับมัจจุราช “กูคือคนที่ถ้ามึงจะต้องจำไปจนวันตายไงล่ะ…โชคดีของมึงที่วันนี้กูไม่ได้พกปืนมาด้วย” สิ้นคำ เขากระชากคอเสื้อวิชัยขึ้น แล้วซัดเข้าไปอีกหมัดซ้าย ขวา เข่า ศอก ไม่เว้นจุดอ่อน ซัดจนเลือดกระเด็น เตะซ้ำจนเสียงกระดูกดังกร๊อบ ไอรินพยายามยันตัวขึ้น นั่งกอดเข่าด้วยแรงที่เหลือ เห็นซัน...ในโหมด “เจ้าพ่อมาเฟีย” ตัวจริง ไม่มีความอ่อนโยนไม่มีรอยยิ้มมีแค่พายุที่พร้อมฆ่าคนได้จริง “พี่ซัน...พอ...” เสียงเธอแผ่ว แต่เขาได้ยิน ซันหายใจแรงมือเปื้อนเลือดก่อนเขาจะหันมามองเธอเมื่อเห็นเธอหน้าซีด ปากแตก เสื้อยับ ตัวสั่น ใจของเขา...เจ็บยิ่งกว่าที่เคยโดนยิง เขาทิ้งวิชัยไว้กับพื้น...เกือบหมดสติ เดินเข้าไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ ดวงตาเขาแดง...ไม่ใช่จากความโกรธ แต่จากน้ำตา “เจ็บตรงไหนบ้าง” เสียงเขาสั่น “พี่จะพาไปโรงบาล...ขอโทษ ขอโทษที่พี่ไม่มาเร็วกว่านี้” “พี่ซัน ไอรินเจ็บ ฮึก...ฮือๆ” เธอมองเขานิ่งก่อนจะทรุดตัวลงซบอกเขาในที่สุด มือเขาสั่นไปหมดตอนกอดเธอไว้แต่มืออีกข้างก็หยิบมือถือขึ้นมา “ต้น เอารถมารับไอ้เหี้ยนี่ที่ซอยค้างคอนโดไอริน...เอาร่างไอ้ชัยไปทิ้งหน้าโรงพักตอนนี้ด่วน แล้วก่อนไปให้มึงกระทืบมันเอาให้ปางตาย” “ครับเฮียรอง” ร่างของไอรินแน่นิ่งอยู่ในอ้อมแขนเลือดจากแผลมุมปากไหลซึมเปื้อนแขนเสื้อสูทของเขา มือของเธอสั่นเล็กน้อย แต่ดวงตา...ปิดสนิท “ไอริน… เฮ้ย อย่าหลับนะ” เสียงของซันแตกพร่า เขาเอียงหน้าแนบหน้าผากกับขมับของเธอขณะอุ้มวิ่งตรงไปที่รถ “ทนไว้นะ พี่จะพาเธอไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้…” เขาแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าพูดซ้ำไปกี่ครั้ง รถเบนซ์หรูทะยานออกจากซอยราวกับจรวดเสียงแตร เสียงล้อเบรกกระแทกผิวถนนดังลั่นกลางคืน ในห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลเอกชนระดับสูงไฟสว่างพรึ่บทันทีที่ซันผลักประตูเข้า “ช่วยด้วยครับ! ผู้หญิงคนนี้โดนทำร้ายร่างกาย หมดสติ ขอความช่วยเหลือด่วน!” เสียงเขาดังฟังชัด เจือสั่นน้อยๆ เป็นครั้งแรกในชีวิต พยาบาลกับเจ้าหน้าที่รีบวิ่งเข้ามารับตัวไอรินจากอ้อมแขนเขา แต่เขายังจับมือเธอแน่น ไม่ยอมปล่อยจนต้องมีคนมาจับแขนเขาเบาๆ “คุณคะ เราขอทำการปฐมพยาบาลก่อนนะคะ...ช่วยให้ความร่วมมือด้วยค่ะ” ซันกัดฟัน ยอมปล่อยมือเธออย่างฝืนใจมองร่างนั้นหายเข้าไปในห้องสีขาว เขายืนอยู่ตรงนั้น...ไม่ขยับไปไหน เลือดที่เปื้อนมือยังไม่สน สูทที่เปรอะเปื้อนก็ไม่สน เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนคนสูญเสียทุกอย่างในวินาทีเดียว เวลาผ่านไปกว่า 40 นาทีหมอเดินออกมา ซันพุ่งเข้าไปทันที “เธอเป็นยังไงบ้างครับ?” “ปลอดภัยแล้วครับ ไม่มีเลือดคั่งภายใน โดนกระแทกกับพื้นและถูกทำร้ายร่างกายหลายจุด บวกกับมีอาการช็อกจากความเครียดและร่างกายอ่อนเพลีย เราให้ยาและน้ำเกลือแล้ว เธอจะต้องพักฟื้นอย่างน้อยสองสามวันครับ” “ขอห้องดีที่สุดในโรงพยาบาลนี้ให้เธอครับ ค่าใช้จ่ายทั้งหมด...ส่งมาที่ผม” คืนนั้น...ร่างของไอรินถูกย้ายมานอนในห้อง VIP ขนาดใหญ่ ผ้าห่มหนานุ่มคลุมถึงคางเครื่องวัดชีพจรมีเสียงติ๊กเบาๆ ข้างเตียง ดอกไม้สีขาววางอยู่มุมโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างเรียบร้อย แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ—ผู้ชายในชุดสูทเปื้อนเลือด คนนั้นยังไม่กลับไปไหน ซันนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงมือยังจับมือเธอไว้แน่น ไม่ใช่เพื่อให้เธออบอุ่นแต่เพื่อให้เขา...แน่ใจว่าเธอยังอยู่กับเขา เขาเงยหน้ามองใบหน้าซีดเซียวของเธอริมฝีปากที่เคยเถียงกับเขา แววตาที่เคยสู้คนทุกสถานการณ์...ตอนนี้หลับสนิท ไม่มีแรงแม้แต่จะขมวดคิ้ว “ฉันผิดเอง” เสียงเขาเบาเหมือนคำสารภาพ “ฉันไม่ควร ไม่ควรมัวแต่ยืนมองไม่ควร...ห่างออกมาเลยสักวินาที” เขาก้มหน้าลงแนบหน้าผากลงกับหลังมือของเธอที่เขากำแน่นไว้ “คืนนี้…ฉันกลัวจะเสียเธอไปจริงๆ” ..... วันต่อมา 9 โมงเช้าบริษัทแห่งใหม่ที่ไอรินทำงาน ซันสืบรู้หมดว่าที่ไหนและเขาก็ไป ยังไม่มีใครรู้ว่าเมื่อคืนเธอเกือบเอาชีวิตไม่รอด “ไอ้เอกอยู่ไหม” เสียงทุ้มต่ำดังก้องทั่วชั้นเจ้าหน้าที่ต้อนรับที่โต๊ะหน้าเงยหน้าขึ้นมองชายในสูทดำสนิท เขาไม่แสดงบัตร ไม่โทรแจ้งล่วงหน้าเพราะ...เขาไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใคร “เอ่อ...ขอทราบชื่อ—” “อาทิตย์ บารมีอนันต์” สิ้นชื่อนั้น ทุกคนในแถบนั้นก็เหมือนถูกแช่แข็ง ห้องผู้บริหารด้านใน เอกกำลังเซ็นเอกสาร บรรยากาศเงียบดี...จนกระทั่งประตูเปิดออกแรงจนแทบกระแทกผนัง ปึง!! ซันยืนอยู่ตรงประตู แววตาเย็นจัดจนพนักงานในห้องถอยหลังไปคนละก้าว “คุณเป็นใคร?” เอกลุกขึ้นด้วยความแปลกใจ “มีอะไรหรือเปล่า?” ยังไม่ทันได้ถามจบ ผัวะ!!! หมัดของซันพุ่งเข้าหน้าเอกเต็มแรงจนเซไปชนโต๊ะ เสียงร้องของพนักงานดังขึ้น แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาขวาง ทุกคนรู้ว่า...นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะห้ามกันได้ด้วยคำพูด “ทำบ้าอะไรของนาย!?” เอกขึ้นเสียง มือจับข้างแก้มที่บวมช้ำทันที ซันหายใจแรง กัดกรามแน่น ดวงตาแดงก่ำ เหมือนคนที่แบกความโกรธ ความเจ็บ และความกลัวไว้จนล้นทะลัก “เพราะมึงไม่พาเธอส่งให้ถึงห้อง” เสียงเขาดังฟังชัด “ถ้ามึงไม่ทิ้งเธอไว้ที่หน้าคอนโด ไอ้เหี้ยนั่นจะไม่มีโอกาสทำร้ายเธอ!” พี่เอกชะงัก “ไอริน…?” เขาถามเสียงสั่น ซันขยับเข้าไปอีกก้าวทั้งตัวเขาสั่นน้อยๆ จากอารมณ์ที่ยังไม่คลาย “เมื่อคืน ฉันอุ้มเธอขึ้นรถ...ทั้งที่ตัวเธอเต็มไปด้วยเลือด แผล ฟกช้ำ...” เสียงเขาแหบเล็กน้อย “เธอสู้จนหมดแรง จนเกือบตาย เพราะไม่มีใครอยู่ตรงนั้นกับเธอเลย” “...” เอกเงียบไปอึดใจเขาเองก็รู้สึกผิด แต่ในความเจ็บจากหมัดเมื่อครู่ กลับมีความจริงที่เจ็บยิ่งกว่า เขาถอนหายใจเงียบๆ ก่อนจะพูดว่า “ไอรินไม่ยอมให้ผมไปส่งถึงห้องเธอขอลงตรงนั้นและคุณรู้ไหมและเมื่อคืนเธอบอกปฏิเสธผม” ซันนิ่งดวงตาเขาขยับน้อยๆ เอกยิ้มจางๆ ปนเศร้า “เธอบอกว่า เธอยังลืมคนบางคนไม่ได้ ยังมีบางอย่างในใจที่ค้างคา...ที่เธอจัดการไม่ได้” เขาสบตาซันตรงๆ “ผมคิดว่า...คุณรู้ดีว่าใคร” หลังจากเอกเดินจากไป ซันยังยืนอยู่กลางห้องทำงานชั้นสูงของบริษัทบัญชี ท่ามกลางเสียงพนักงานกระซิบกันเบาๆ ที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แววตาของเขายังค้างคา...กับคำพูดสุดท้ายของเอก “ไอรินบอกปฏิเสธผม เพราะยังลืมใครบางคนไม่ได้” “ผมคิดว่า...คุณรู้ดีว่าใคร” ซันไม่พูดอะไรเลย เขาหันหลัง เดินออกไปจากบริษัทเงียบๆ เปิดประตูรถ แล้วขับตรงไปยังโรงพยาบาลทันที หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนิ้วมือกระชับพวงมาลัยแน่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “เธอมีใจให้ฉันงั้นเหรอ...” “แต่ฉันกลับปล่อยให้เธอเข้าใจมาตลอด ว่าฉันไม่รู้สึกอะไรเลย...” โรงพยาบาล – ห้องพักฟื้น VIP เสียงประตูเปิดเบาๆ แสงแดดยามสายลอดม่านเข้ามา ร่างบางบนเตียงยังนอนหลับด้วยฤทธิ์ยาสีหน้าเธอซีดจาง แต่ไม่ทรมานเหมือนคืนแรกแล้ว ซันเดินเข้ามาเงียบๆ ในมือถือโจ๊กที่ซื้อจากร้านดังอีกมือถือถุงยาส่วนตัวที่เขาสั่งให้จัดพิเศษ เขาวางของลงอย่างระวังนั่งลงข้างเตียงมองหน้าเธอนิ่งนาน...นานมาก เขาเอื้อมมือไปแตะกลุ่มผมของเธอเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว “เธอรู้มั้ย ว่าคืนก่อน ฉันกลัวกว่าตอนโดนยิงครั้งแรกในชีวิตอีก” “ฉันกลัวจะเสียเธอไป...ทั้งที่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย” เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ดวงตาของไอรินค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ เธอหันมองซ้าย ขวาเห็นร่างสูงในสูทนั่งอยู่ข้างเตียง มือเธออยู่ในมือเขาอย่างเงียบงันเธอเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดแผ่วเบา “...พี่ซัน?” เขายิ้มจางๆ ดวงตาอ่อนลงจนน่าแปลกใจ “ตื่นแล้วเหรอ?” “พี่มาทำไมคะ” เขาเงียบไปนิด ก่อนจะตอบเสียงนุ่ม “มาดูว่าผู้หญิงดื้อๆ คนหนึ่งฟื้นขึ้นมาด่าฉันได้หรือยัง” ไอรินหลบตาเธอยังจำทุกอย่างได้เมื่อคืน...แม้จะไม่ครบ แต่จำได้ว่ามีเขาจำได้ว่าเขาอุ้มเธอ ร้องเรียกชื่อเธอ และจำได้ว่าเขาอยู่ตรงนั้นคนแรก ที่เธอเจ็บที่สุด “ขอบคุณนะคะ...ที่ช่วยไอริน” “ไม่ต้องขอบคุณหรอก” ซันพูดเรียบๆ “เพราะมันคือสิ่งที่ฉันควรทำตั้งแต่แรก” เธอเงยหน้ามองเขาสบตาเขาโดยไม่รู้ตัว...และซันก็มองกลับ สายตานั้นไม่ได้เฉยชาไม่ได้เย็นเหมือนทุกทีแต่มีอะไรบางอย่าง…อ่อนโยน ลึกซึ้ง และสั่นคลอนหัวใจเธออย่างบอกไม่ถูก เขาค่อยๆ เปิดฝากล่องโจ๊ก แล้วยื่นช้อนให้เธอ “กินหน่อย...หมอให้งดของมันของเผ็ด ฉันเลยซื้อโจ๊กมาให้” ไอรินลังเล ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าเขาตักโจ๊กป้อนให้เธอช้าๆ เธอทานไปทีละคำ ทีละคำแต่สิ่งที่เต็มปากเธอไม่ใช่โจ๊ก...มันคือ “ความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน” หลังทานเสร็จ เขาเช็ดปากเธอด้วยผ้าสะอาดอย่างเบามือก่อนจะพูดขึ้นช้าๆ “ฉันรู้เรื่องจากเอกแล้ว...” ไอรินนิ่ง ซันสบตาเธอ “เธอปฏิเสธเขา...เพราะยังมีใครบางคนในหัวใจ…ใคร?” ไอรินหลบตา รีบพูดเบาๆ “มันไม่เกี่ยวกับพี่หรอกค่ะ...” ซันยิ้มบางๆ แล้วพูดคำที่ทำให้เธอหยุดหายใจไปหนึ่งจังหวะ “แต่พี่อยากให้มันเกี่ยว” ไอรินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัวซันโน้มหน้าเข้าไปใกล้เล็กน้อย พูดช้าๆ ชัดๆ “อย่าเก็บพี่ไว้ในใจ...ถ้าเธอคิดจะลืม” “แต่ถ้ายังอยากให้พี่อยู่ตรงนั้น...พี่จะไม่หายไปไหนอีก” เสียงเครื่องวัดชีพจรยังดังติ๊กๆ แต่หัวใจของไอรินกลับเต้นแรงกว่ามันหลายเท่า
Último capítulo
Sun&Ireneซันไอริน บทที่20 ให้20ล้านเลยnc
บทที่20 ให้20ล้านเลยNCหลังจากจบการประชุมวันนั้นไอรินเดินออกมาจากห้องประชุมพร้อมซัน ทุกคนในทีมมองมาด้วยรอยยิ้มโล่งใจ สุดท้ายความเข้าใจผิดระหว่างสองคนนี้ก็คลี่คลายลงได้ซักทีซันก้มลงกระซิบที่ข้างหูไอรินเสียงเบา“ขึ้นรถเลยครับคุณแม่ของลูก… พ่อจะเลี้ยงดูให้เหมือนเป็นทองคำแท่งพันล้าน”ไอรินเลิกคิ้วหัวเราะหึๆ เบาๆ“พันล้านเลยเหรอ...เว่อร์นะเธอ”“ถ้าเมียจะน่ารักขนาดนี้… โอนให้เลยก็ได้นะ”ไอรินยังไม่ทันตอบอะไร โทรศัพท์ของเธอก็เด้งแจ้งเตือนจากแอปธนาคารติ๊ง! เงินเข้าบัญชี 10,000,000 บาทเธอเบิกตากว้าง หันขวับไปมองซันที่กำลังนั่งทำหน้ายิ้มร้าย ๆ อยู่ข้าง ๆ“สิบล้านแรก สำหรับลูกเรา”“ส่วนอันนี้…”ติ๊ง! เงินเข้าบัญชีอีก 10,000,000 บาท“สิบล้านที่เมียพี่ให้อภัย อย่าหนีอีกนะเว้ย ไม่งั้นจะตามถึงดวงจันทร์”ไอรินทั้งอึ้งทั้งขำ จนต้องตบอกเขาเบาๆ“บ้าเอ๊ย! โอนมาแบบนี้จะให้เอาไปทำไร!?”“จะได้ไม่มีข้ออ้างหนีผัวอีกไง... อยู่ด้วยกันยันลงโลงเลยน่ะเมียจ๋า”พอขึ้นรถได้ ซันก็พาไอรินไปที่ร้านอาหารหรูริมแม่น้ำ ซึ่งเขาจองโต๊ะไว้ล่วงหน้า(ทั้งที่เพิ่งคืนดีกันเมื่อกี้นั่นแหละ)พอไปถึง ก็จัดเมนูที่เธอชอบที่สุด ทั้ง
Sun&Ireneซันไอริน บทที่19 อยู่คนเดียว
บทที่19 อยู่คนเดียวณ มุมร้านกาแฟในห้างเซ็นทรัล – ช่วงสายวันจันทร์“ไอริน?” เสียงเรียกของพลอยดังขึ้นทันทีที่เห็นใบหน้าคุ้นเคยในชุดสุภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ที่เดินออกมาจากร้านรับสมัครงานไอรินชะงัก หันไปมอง ตาเบิกโพลง “พี่พลอย? พี่พลับ?”ลูกพลับยกมือทักพลางรีบเดินเข้าไปกอด “หายไปไหนมา ทำไมไม่กลับบ้าน ทุกคนเป็นห่วงมากรู้มั้ย?”“พี่ซันตามหาทั้งคืนเลยนะ” พลอยพูดพลางจ้องเธอเขม็งแต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใย “นี่หน้ายังซีดอยู่เลย กินข้าวหรือยัง?”ไอรินยิ้มจาง ๆ ก่อนตอบเบา ๆ “กินแล้วค่ะ...เหนื่อยนิดหน่อย”ทั้งสามพากันนั่งลงในร้านกาแฟมุมสงบ ลูกพลับเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา“เรารู้ว่าพี่ซันผิด ไม่เคลียร์ตั้งแต่แรก แต่พี่ซันรักไอรินนะ เชื่อพี่เถอะ”“หนูก็เคยเชื่อคะ...” ไอรินยิ้มเศร้า น้ำเสียงปนแข็งเล็กน้อย “แต่ภาพที่เห็น มันเจ็บจนไม่อยากกลับไปซ้ำอีก”พลับเหลือบไปเห็นถุงยาโรงบาลและใบฝากครรภ์วางอยู่ข้างกระเป๋าไอริน เธอเลิกคิ้ว แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา แค่เก็บถุงนั้นไว้ในใจไอรินสังเกตสายตาของพลับเหมือนจะถามอะไร แต่เธอกลับนิ่ง เลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องแทน“หนูขอตัวก่อนนะคะ มีธุระต่อ ต้องรีบไป...” ไอรินพูดเสียงเบา
Sun&Ireneซันไอริน บทที่18 ไม่คุยไม่มองไม่สนใจ
บทที่18 ไม่คุย ไม่มอง ไม่สนใจหลังจากกลับมาถึงเพนต์เฮ้าส์ ไอรินไม่พูดอะไรกับซันอีกแม้แต่คำเดียวเธอเดินเข้าไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้ว…ล็อกประตูห้องนอนอีกต่างหาก ทิ้งให้ซันนั่งเงียบ ๆ อยู่โซฟาคนเดียวเสียงล็อกประตูดัง แกร๊ก!เหมือนเสียงกรีดลงกลางหัวใจซัน“ไอริน…เปิดประตูเถอะ พี่ขอโทษ…”ไม่มีเสียงตอบกลับจนเช้าไอรินตื่นก่อน ฟ้าเพิ่งสาง เธอแต่งตัวเงียบ ๆ จนเรียบร้อยเดินผ่านหน้าซันที่หลับอยู่บนโซฟา…แบบ ไม่แม้แต่จะมองซันสะดุ้งตื่นตอนประตูเปิด“ไอริน… จะไปไหน เดี๋ยวพี่ไปส่ง…”“ไม่เป็นไรค่ะ หนูเรียกแท็กซี่เอง”เธอพูดสั้น ๆ เย็นชา แล้วเดินออกจากห้องทันทีซันได้แต่มองตามหลังเธอไป…แบบหมดคำพูดหัวใจเขารู้สึกเหมือนกำลังโดนลงโทษด้วย “ความเงียบ” ที่ทรมานกว่าการถูกตบวันนี้ไอรินยังคงมาทำงานตรงเวลา แต่งตัวเรียบร้อยสมบทบาทแต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนไปคือ — เธอ ไม่พูดกับซันเลยแม้จะต้องเข้าไปในห้องทำงานเดียวกันแม้จะต้องทำงานตรงข้ามกัน ไอรินก็ไม่พูดแม้แต่คำว่า “ค่ะ” หรือ “พี่ซัน”แม้แต่ตอนพักกลางวัน ไอรินก็ลงไปกินข้าวคนเดียวปล่อยให้ซันนั่งมองข้าวในกล่องอย่างหมดอารมณ์อยู่คนเดียวทุกครั้งที่ซันพยายามจ
Sun&Ireneซันไอริน บทที่17 จ้องมอง
บทที่17 จ้องมองหลายเดือนผ่านไป—ชีวิตของไอรินดูจะเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความสุขแบบที่เธอไม่เคยมีมาก่อน…เช้าแต่ละวันเธอลุกขึ้นมาแต่งตัวไปทำงานพร้อมกับซัน ได้ทำงานที่ชอบ ได้อยู่ใกล้คนที่รัก และมีครอบครัวของซันที่ให้ความอบอุ่นเหมือนครอบครัวจริง ๆ ไม่ว่าจะพี่เมฆ พี่ภูผา พลับ พลอย หรือหลานฝาแฝดที่มักจะมากอด มาอ้อนเธอทุกครั้งที่เจอทุกคนรักไอริน…แต่ในเงามืด ไม่ใช่ทุกคนที่ยินดีกับความสุขของเธอที่ตึกเก่าร้างในเขตชานเมือง รถเก๋งสีดำเก่า ๆ คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดสนิท ชายหนุ่มรูปร่างสันทัด หน้าตาธรรมดา แต่ดวงตาเจ้าเล่ห์และเต็มไปด้วยความมุ่งร้ายเปิดประตูลงมา เขาคือ "ยศ" ลูกน้องคนสนิทของวิชัยเขาเดินเข้าไปในห้องที่มีกลิ่นอับ ภายในห้องมีเพียงเก้าอี้ตัวหนึ่ง กับชายผู้หนึ่งนั่งสูบบุหรี่อย่างใจเย็น“เป็นไง มึงตามดูมันมานานแล้ว มีอะไรคืบหน้า”เสียงห้าวกระด้างของวิชัยถามโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองยศพยักหน้า ก่อนส่งแฟ้มเอกสารบางอย่างให้ไป พร้อมพูดเสียงต่ำอย่างเคารพ“ไอ้ซัน—มันจะออกจากเพนเฮ้าพร้อมกับไอริน ไปถึงตึกเมฆาประมาณแปดโมงกว่า ๆ ทุกวันครับ ทำงานที่นั่น เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของมัน...วันไหนเจ้านั่นยุ่งมาก ๆ
Sun&Ireneซันไอริน บทที่16 เริ่มงานวันแรก
บทที่16 เริ่มงานวันแรกด้านไอ้วิชัยหลังจากถูกซันและวิทย์กระทืบจนยับและโยนร่างที่มีแต่บาดแผลทิ้งไว้หน้าสถานีตำรวจในตอนนั้น ชื่อของ “วิชัย” ก็ค่อย ๆ เลือนหายไปจากแวดวงที่เขาเคยแวะเวียนและกร่างไว้มากมาย ใคร ๆ ก็คิดว่าเขาคงรามือแล้ว... แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าในหัวของมัน ยังเต็มไปด้วยไฟแค้นที่รอวันลุกโชนอีกครั้ง“มึงคิดว่ากระทืบกูครั้งเดียว แล้วเรื่องจะจบง่าย ๆ เหรอ ไอ้ซัน... ไอ้สันดานมาเฟีย”“อีเด็กห้าวนั่น... กูจะเอาคืนให้ได้ กูไม่ลืมหรอก ว่ากูเคยโดนเอาขวดฟาดหัวไว้ยังไง”มันเก็บงำความอาฆาตไว้เงียบ ๆ ไม่ปรากฏตัว ไม่เคลื่อนไหวอะไรให้สะดุดตาแต่ในเงามืด “ยศ” มือขวาคนสนิทที่มันไว้ใจที่สุด ถูกสั่งให้คอย ตามดูไอรินอย่างลับ ๆ ตลอดสองปีที่ผ่านมา“ไปดูมันให้แน่ ๆ ว่าตอนนี้มันอยู่กับใคร อยู่ที่ไหน ไปไหนมาไหนยังไง กูจะเอาทุกอย่างมาวางแผนชำระหนี้เลือดเอง”ยศทำตามคำสั่งอย่างเงียบเชียบ ด้วยความที่มันชำนาญในการติดตาม ทำให้ไม่มีใครรู้เลยว่า “ไอริน” ถูกจับตามองมานานแล้วตอนออกจากคอนโด กระทั่ง…ช่วงที่เธออยู่กับซันในเพนเฮ้าหรู มันก็ยังมีคอยจับจ้องคอยรายงานทุกอย่างกลับไปให้วิชัยเสมอ“ตอนนี้อยู่กับไอ้ซันจริง ๆ
Sun&Ireneซันไอริน บทที่15 ไม่ให้นอนnc
บทที่15 ไม่ให้นอนNCซันลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง หันมามองไอรินที่นอนแผ่หราอยู่ข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากประจำตัว“จะนอนแล้วเหรอ? อย่าเพิ่งนอน”“หายยัง?”“ไม่หาย” เธอตอบเสียงเรียบ ซันโน้มตัวลงมาใกล้ แล้วใช้นิ้วเขี่ยเบา ๆ ที่เอวเธอ “แต่พี่จะรักษาให้เอง...ด้วยการ จี้เอว”“อ้ะ! พี่ซัน!! ไม่เอาาา ฮ่าๆๆๆ” ไอรินสะดุ้งสุดตัวทันทีเมื่อมือใหญ่ของเขาจี้เอวข้างหนึ่ง ก่อนจะไถลนิ้วลูบเบา ๆ ขึ้นมาตามลำตัว“หนูมันขี้งอน ต้องให้พี่ปูไต่ไล่ระดับความดื้อ... เริ่มจากเท้า...ขึ้นมาน่อง...ต้นขา...”“พอเลย! เดี๋ยวโดนตบ!” ไอรินยกหมอนมาตีเขาเบา ๆ แต่ซันก็หลบได้ทัน แล้วทำหน้าเจ้าเล่ห์“ปูไต่ขึ้นมาแล้วนะครับ... ต่อไปก็สะโพก... เอว... ท้องน้อย...”“กรี๊ดดดด!! พอแล้วพี่ซัน! หนูยอมแล้ว ฮ่าๆๆๆ” เธอทั้งหัวเราะทั้งดิ้น แต่ก็ไม่หลุดจากอ้อมแขนเขาสักทีแล้วเขาก็โน้มหน้าไปหอมแก้มซ้าย “หอมตรงนี้...”แล้วก็แก้มขวา “หอมตรงนี้อีก...”ตามด้วยจุ๊บเบา ๆ ที่ปลายจมูก “ตรงนี้น่ารักที่สุดเลย”แล้วก็ไล่จุ๊บไปที่หน้าผาก “ตรงนี้...ของคนพิเศษของพี่เท่านั้น”จุ๊บที่คางเบา ๆ แล้วหัวเราะ “ตรงนี้...ก็เอาไว้จุ๊บอ้อนเมีย เวลาทำหน้าเหมือนจะกัดพี่อ
También te puede gustar
พันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+
เนตรกวี / Natekavees12.0K vistasเสพติดหัวใจมาเฟีย
มดตัวจี๊ด9.8K vistasBAD FIANCE พันธะรักคู่หมั้นใจร้าย
Piggy.g427.2K vistasIt’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย
Ballamira8.9K vistasบำเรอรักนายมาเฟีย
ลินญาร์19.7K vistasตีตรา
ดากานดา อัคนียา ทิวลม กลีบบัว1.3K vistasThe Mafia Heirs กำราบรักลูกสาวมาเฟีย
ฌารันดา1.7K vistasพิษรักมาเฟียร้าย
มงกุฎดอกหญ้า29.0K vistas
