LOGINShare
บทที่5 แวะมาดูเธออีกรอบ
publish date:
2026-02-18 09:19:31บทที่5 แวะมาดูเธออีกรอบ
ยามค่ำคืนในกรุงเทพ แสงไฟบนถนนสะท้อนลงพื้นเปียกชื้นจากฝนที่ตกเมื่อครู่ รถยนต์แล่นผ่านไปมามากมาย…อีกมุมหนึ่งของซอยเงียบๆ ใกล้คอนโดเล็กๆ ของไอริน เสียงเงียบที่เหมือนพายุเงียบก่อนจะโถมซัด ไอรินเพิ่งกลับจากมื้อเย็นกับพี่เอก เธอยืนโบกมือบอกลาเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ แล้วเดินกลับเข้าคอนโดยังไม่ทันถึงทางเข้า... เสียงรองเท้าหนังกระแทกพื้นดัง "กึก กึก กึก" ตามหลังเธอมาเร็วๆ “อีผู้หญิงสารเลว...” เสียงต่ำและชั่วร้ายของคนที่เธอจำได้ดี…ดังขึ้นด้านหลัง เธอหันขวับเงามืดของชายวัยกลางคนที่หน้าตาบูดเบี้ยวไปด้วยความแค้น ไอ้วิชัย “มึง ไอ้วิชัย!” ไอรินตะโกนด้วยความตกใจ เธอถอยหลังทันที แต่ไม่เร็วพอมันกระชากแขนเธอสุดแรง ก่อนจะตบเข้าหน้าเธอเต็มแรงจนหน้าหัน เพี๊ยะ! “โอ๊ยย!!” “ยังจำกูได้สินะ อีกะหรี่! กล้าทำกูอับอายกลางผับ มึงคิดว่ากูจะลืมเรอะ!?” “ไอ้ชั่วสารเลว! ปล่อยกูนะ!” ไอรินข่วนแขนมัน ผลักออกสุดแรง วิชัยเซไปเล็กน้อยก่อนจะพุ่งเข้ามาอีกคราวนี้มันชกเข้าที่ท้องเธอเต็มแรง ตุ้บ!! เธอทรุดลงทันที หายใจไม่ออก ร่างงอเป็นสองท่อน “ถีบกูใช่มั้ย? ตีหัวกูแตกใช่มั้ย? มึงคิดว่าเรื่องจะจบง่ายๆ เหรออีไอริน!?” มันจับผมเธอลากกะจะเอาหน้าเธอขูดพื้นแต่เธอทั้งดิ้นเงยหน้าขึ้น เธอขัดขืนสุดแรงที่มี เธอทั้งกัด ทั้งตะโกน แต่ไม่มีใครในซอยได้ยิน... ขณะเดียวกัน... ซันขับรถออกจากตึกเมฆาเขาเงียบผิดปกติ มือจับพวงมาลัยแน่นตลอดทาง จู่ๆ ก็หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าซอยด้านหลังคอนโดเธออย่างไม่มีเหตุผล เขาแค่อยาก...“ดูว่าเธอกลับมารึยัง” แต่แล้ว...เขาเห็นภาพตรงหน้าจากรถ ผู้หญิงในชุดเดรสสีเบจกระโปรงพริ้วที่เห็นตอนเธอออกไปกับผู้ชายอีกคนเมื่อช่วงเย็น กำลังโดนลากผมกลางถนนเลือดจากมุมปากไหลหยดลงพื้น เธอคือ “ไอริน” ประตูรถกระแทกดังปัง! ร่างสูงในสูทดำวิ่งเข้าหาแทบไม่ต้องคิดเสียงฝีเท้าหนักดังกึกก้อง วิชัยไม่ทันรู้ตัว...หมัดของซันซัดเข้าหน้ามันเต็มแรง ผัวะ! มันล้มทั้งยืน เลือดพุ่งจากจมูกทันที “มึงกล้าทำร้ายไอรินเหรอ ไอ้แก่สารเลว” ซันเสียงต่ำเย็นเฉียบ ขณะยืนคั่นกลางระหว่างไอรินกับวิชัย “มึงอีกแล้ว ไอ้ซัน! มึงคิดว่ามึงเป็นใคร!?” วิชัยพยายามยันตัวขึ้นมา “กูเหรอ?” ซันเหยียดยิ้มเย็น ดวงตานิ่งราวกับมัจจุราช “กูคือคนที่ถ้ามึงจะต้องจำไปจนวันตายไงล่ะ…โชคดีของมึงที่วันนี้กูไม่ได้พกปืนมาด้วย” สิ้นคำ เขากระชากคอเสื้อวิชัยขึ้น แล้วซัดเข้าไปอีกหมัดซ้าย ขวา เข่า ศอก ไม่เว้นจุดอ่อน ซัดจนเลือดกระเด็น เตะซ้ำจนเสียงกระดูกดังกร๊อบ ไอรินพยายามยันตัวขึ้น นั่งกอดเข่าด้วยแรงที่เหลือ เห็นซัน...ในโหมด “เจ้าพ่อมาเฟีย” ตัวจริง ไม่มีความอ่อนโยนไม่มีรอยยิ้มมีแค่พายุที่พร้อมฆ่าคนได้จริง “พี่ซัน...พอ...” เสียงเธอแผ่ว แต่เขาได้ยิน ซันหายใจแรงมือเปื้อนเลือดก่อนเขาจะหันมามองเธอเมื่อเห็นเธอหน้าซีด ปากแตก เสื้อยับ ตัวสั่น ใจของเขา...เจ็บยิ่งกว่าที่เคยโดนยิง เขาทิ้งวิชัยไว้กับพื้น...เกือบหมดสติ เดินเข้าไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ ดวงตาเขาแดง...ไม่ใช่จากความโกรธ แต่จากน้ำตา “เจ็บตรงไหนบ้าง” เสียงเขาสั่น “พี่จะพาไปโรงบาล...ขอโทษ ขอโทษที่พี่ไม่มาเร็วกว่านี้” “พี่ซัน ไอรินเจ็บ ฮึก...ฮือๆ” เธอมองเขานิ่งก่อนจะทรุดตัวลงซบอกเขาในที่สุด มือเขาสั่นไปหมดตอนกอดเธอไว้แต่มืออีกข้างก็หยิบมือถือขึ้นมา “ต้น เอารถมารับไอ้เหี้ยนี่ที่ซอยค้างคอนโดไอริน...เอาร่างไอ้ชัยไปทิ้งหน้าโรงพักตอนนี้ด่วน แล้วก่อนไปให้มึงกระทืบมันเอาให้ปางตาย” “ครับเฮียรอง” ร่างของไอรินแน่นิ่งอยู่ในอ้อมแขนเลือดจากแผลมุมปากไหลซึมเปื้อนแขนเสื้อสูทของเขา มือของเธอสั่นเล็กน้อย แต่ดวงตา...ปิดสนิท “ไอริน… เฮ้ย อย่าหลับนะ” เสียงของซันแตกพร่า เขาเอียงหน้าแนบหน้าผากกับขมับของเธอขณะอุ้มวิ่งตรงไปที่รถ “ทนไว้นะ พี่จะพาเธอไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้…” เขาแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าพูดซ้ำไปกี่ครั้ง รถเบนซ์หรูทะยานออกจากซอยราวกับจรวดเสียงแตร เสียงล้อเบรกกระแทกผิวถนนดังลั่นกลางคืน ในห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลเอกชนระดับสูงไฟสว่างพรึ่บทันทีที่ซันผลักประตูเข้า “ช่วยด้วยครับ! ผู้หญิงคนนี้โดนทำร้ายร่างกาย หมดสติ ขอความช่วยเหลือด่วน!” เสียงเขาดังฟังชัด เจือสั่นน้อยๆ เป็นครั้งแรกในชีวิต พยาบาลกับเจ้าหน้าที่รีบวิ่งเข้ามารับตัวไอรินจากอ้อมแขนเขา แต่เขายังจับมือเธอแน่น ไม่ยอมปล่อยจนต้องมีคนมาจับแขนเขาเบาๆ “คุณคะ เราขอทำการปฐมพยาบาลก่อนนะคะ...ช่วยให้ความร่วมมือด้วยค่ะ” ซันกัดฟัน ยอมปล่อยมือเธออย่างฝืนใจมองร่างนั้นหายเข้าไปในห้องสีขาว เขายืนอยู่ตรงนั้น...ไม่ขยับไปไหน เลือดที่เปื้อนมือยังไม่สน สูทที่เปรอะเปื้อนก็ไม่สน เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนคนสูญเสียทุกอย่างในวินาทีเดียว เวลาผ่านไปกว่า 40 นาทีหมอเดินออกมา ซันพุ่งเข้าไปทันที “เธอเป็นยังไงบ้างครับ?” “ปลอดภัยแล้วครับ ไม่มีเลือดคั่งภายใน โดนกระแทกกับพื้นและถูกทำร้ายร่างกายหลายจุด บวกกับมีอาการช็อกจากความเครียดและร่างกายอ่อนเพลีย เราให้ยาและน้ำเกลือแล้ว เธอจะต้องพักฟื้นอย่างน้อยสองสามวันครับ” “ขอห้องดีที่สุดในโรงพยาบาลนี้ให้เธอครับ ค่าใช้จ่ายทั้งหมด...ส่งมาที่ผม” คืนนั้น...ร่างของไอรินถูกย้ายมานอนในห้อง VIP ขนาดใหญ่ ผ้าห่มหนานุ่มคลุมถึงคางเครื่องวัดชีพจรมีเสียงติ๊กเบาๆ ข้างเตียง ดอกไม้สีขาววางอยู่มุมโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างเรียบร้อย แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ—ผู้ชายในชุดสูทเปื้อนเลือด คนนั้นยังไม่กลับไปไหน ซันนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงมือยังจับมือเธอไว้แน่น ไม่ใช่เพื่อให้เธออบอุ่นแต่เพื่อให้เขา...แน่ใจว่าเธอยังอยู่กับเขา เขาเงยหน้ามองใบหน้าซีดเซียวของเธอริมฝีปากที่เคยเถียงกับเขา แววตาที่เคยสู้คนทุกสถานการณ์...ตอนนี้หลับสนิท ไม่มีแรงแม้แต่จะขมวดคิ้ว “ฉันผิดเอง” เสียงเขาเบาเหมือนคำสารภาพ “ฉันไม่ควร ไม่ควรมัวแต่ยืนมองไม่ควร...ห่างออกมาเลยสักวินาที” เขาก้มหน้าลงแนบหน้าผากลงกับหลังมือของเธอที่เขากำแน่นไว้ “คืนนี้…ฉันกลัวจะเสียเธอไปจริงๆ” ..... วันต่อมา 9 โมงเช้าบริษัทแห่งใหม่ที่ไอรินทำงาน ซันสืบรู้หมดว่าที่ไหนและเขาก็ไป ยังไม่มีใครรู้ว่าเมื่อคืนเธอเกือบเอาชีวิตไม่รอด “ไอ้เอกอยู่ไหม” เสียงทุ้มต่ำดังก้องทั่วชั้นเจ้าหน้าที่ต้อนรับที่โต๊ะหน้าเงยหน้าขึ้นมองชายในสูทดำสนิท เขาไม่แสดงบัตร ไม่โทรแจ้งล่วงหน้าเพราะ...เขาไม่จำเป็นต้องขออนุญาตใคร “เอ่อ...ขอทราบชื่อ—” “อาทิตย์ บารมีอนันต์” สิ้นชื่อนั้น ทุกคนในแถบนั้นก็เหมือนถูกแช่แข็ง ห้องผู้บริหารด้านใน เอกกำลังเซ็นเอกสาร บรรยากาศเงียบดี...จนกระทั่งประตูเปิดออกแรงจนแทบกระแทกผนัง ปึง!! ซันยืนอยู่ตรงประตู แววตาเย็นจัดจนพนักงานในห้องถอยหลังไปคนละก้าว “คุณเป็นใคร?” เอกลุกขึ้นด้วยความแปลกใจ “มีอะไรหรือเปล่า?” ยังไม่ทันได้ถามจบ ผัวะ!!! หมัดของซันพุ่งเข้าหน้าเอกเต็มแรงจนเซไปชนโต๊ะ เสียงร้องของพนักงานดังขึ้น แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาขวาง ทุกคนรู้ว่า...นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะห้ามกันได้ด้วยคำพูด “ทำบ้าอะไรของนาย!?” เอกขึ้นเสียง มือจับข้างแก้มที่บวมช้ำทันที ซันหายใจแรง กัดกรามแน่น ดวงตาแดงก่ำ เหมือนคนที่แบกความโกรธ ความเจ็บ และความกลัวไว้จนล้นทะลัก “เพราะมึงไม่พาเธอส่งให้ถึงห้อง” เสียงเขาดังฟังชัด “ถ้ามึงไม่ทิ้งเธอไว้ที่หน้าคอนโด ไอ้เหี้ยนั่นจะไม่มีโอกาสทำร้ายเธอ!” พี่เอกชะงัก “ไอริน…?” เขาถามเสียงสั่น ซันขยับเข้าไปอีกก้าวทั้งตัวเขาสั่นน้อยๆ จากอารมณ์ที่ยังไม่คลาย “เมื่อคืน ฉันอุ้มเธอขึ้นรถ...ทั้งที่ตัวเธอเต็มไปด้วยเลือด แผล ฟกช้ำ...” เสียงเขาแหบเล็กน้อย “เธอสู้จนหมดแรง จนเกือบตาย เพราะไม่มีใครอยู่ตรงนั้นกับเธอเลย” “...” เอกเงียบไปอึดใจเขาเองก็รู้สึกผิด แต่ในความเจ็บจากหมัดเมื่อครู่ กลับมีความจริงที่เจ็บยิ่งกว่า เขาถอนหายใจเงียบๆ ก่อนจะพูดว่า “ไอรินไม่ยอมให้ผมไปส่งถึงห้องเธอขอลงตรงนั้นและคุณรู้ไหมและเมื่อคืนเธอบอกปฏิเสธผม” ซันนิ่งดวงตาเขาขยับน้อยๆ เอกยิ้มจางๆ ปนเศร้า “เธอบอกว่า เธอยังลืมคนบางคนไม่ได้ ยังมีบางอย่างในใจที่ค้างคา...ที่เธอจัดการไม่ได้” เขาสบตาซันตรงๆ “ผมคิดว่า...คุณรู้ดีว่าใคร” หลังจากเอกเดินจากไป ซันยังยืนอยู่กลางห้องทำงานชั้นสูงของบริษัทบัญชี ท่ามกลางเสียงพนักงานกระซิบกันเบาๆ ที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แววตาของเขายังค้างคา...กับคำพูดสุดท้ายของเอก “ไอรินบอกปฏิเสธผม เพราะยังลืมใครบางคนไม่ได้” “ผมคิดว่า...คุณรู้ดีว่าใคร” ซันไม่พูดอะไรเลย เขาหันหลัง เดินออกไปจากบริษัทเงียบๆ เปิดประตูรถ แล้วขับตรงไปยังโรงพยาบาลทันที หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนิ้วมือกระชับพวงมาลัยแน่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “เธอมีใจให้ฉันงั้นเหรอ...” “แต่ฉันกลับปล่อยให้เธอเข้าใจมาตลอด ว่าฉันไม่รู้สึกอะไรเลย...” โรงพยาบาล – ห้องพักฟื้น VIP เสียงประตูเปิดเบาๆ แสงแดดยามสายลอดม่านเข้ามา ร่างบางบนเตียงยังนอนหลับด้วยฤทธิ์ยาสีหน้าเธอซีดจาง แต่ไม่ทรมานเหมือนคืนแรกแล้ว ซันเดินเข้ามาเงียบๆ ในมือถือโจ๊กที่ซื้อจากร้านดังอีกมือถือถุงยาส่วนตัวที่เขาสั่งให้จัดพิเศษ เขาวางของลงอย่างระวังนั่งลงข้างเตียงมองหน้าเธอนิ่งนาน...นานมาก เขาเอื้อมมือไปแตะกลุ่มผมของเธอเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว “เธอรู้มั้ย ว่าคืนก่อน ฉันกลัวกว่าตอนโดนยิงครั้งแรกในชีวิตอีก” “ฉันกลัวจะเสียเธอไป...ทั้งที่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย” เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ดวงตาของไอรินค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ เธอหันมองซ้าย ขวาเห็นร่างสูงในสูทนั่งอยู่ข้างเตียง มือเธออยู่ในมือเขาอย่างเงียบงันเธอเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะพูดแผ่วเบา “...พี่ซัน?” เขายิ้มจางๆ ดวงตาอ่อนลงจนน่าแปลกใจ “ตื่นแล้วเหรอ?” “พี่มาทำไมคะ” เขาเงียบไปนิด ก่อนจะตอบเสียงนุ่ม “มาดูว่าผู้หญิงดื้อๆ คนหนึ่งฟื้นขึ้นมาด่าฉันได้หรือยัง” ไอรินหลบตาเธอยังจำทุกอย่างได้เมื่อคืน...แม้จะไม่ครบ แต่จำได้ว่ามีเขาจำได้ว่าเขาอุ้มเธอ ร้องเรียกชื่อเธอ และจำได้ว่าเขาอยู่ตรงนั้นคนแรก ที่เธอเจ็บที่สุด “ขอบคุณนะคะ...ที่ช่วยไอริน” “ไม่ต้องขอบคุณหรอก” ซันพูดเรียบๆ “เพราะมันคือสิ่งที่ฉันควรทำตั้งแต่แรก” เธอเงยหน้ามองเขาสบตาเขาโดยไม่รู้ตัว...และซันก็มองกลับ สายตานั้นไม่ได้เฉยชาไม่ได้เย็นเหมือนทุกทีแต่มีอะไรบางอย่าง…อ่อนโยน ลึกซึ้ง และสั่นคลอนหัวใจเธออย่างบอกไม่ถูก เขาค่อยๆ เปิดฝากล่องโจ๊ก แล้วยื่นช้อนให้เธอ “กินหน่อย...หมอให้งดของมันของเผ็ด ฉันเลยซื้อโจ๊กมาให้” ไอรินลังเล ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าเขาตักโจ๊กป้อนให้เธอช้าๆ เธอทานไปทีละคำ ทีละคำแต่สิ่งที่เต็มปากเธอไม่ใช่โจ๊ก...มันคือ “ความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน” หลังทานเสร็จ เขาเช็ดปากเธอด้วยผ้าสะอาดอย่างเบามือก่อนจะพูดขึ้นช้าๆ “ฉันรู้เรื่องจากเอกแล้ว...” ไอรินนิ่ง ซันสบตาเธอ “เธอปฏิเสธเขา...เพราะยังมีใครบางคนในหัวใจ…ใคร?” ไอรินหลบตา รีบพูดเบาๆ “มันไม่เกี่ยวกับพี่หรอกค่ะ...” ซันยิ้มบางๆ แล้วพูดคำที่ทำให้เธอหยุดหายใจไปหนึ่งจังหวะ “แต่พี่อยากให้มันเกี่ยว” ไอรินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัวซันโน้มหน้าเข้าไปใกล้เล็กน้อย พูดช้าๆ ชัดๆ “อย่าเก็บพี่ไว้ในใจ...ถ้าเธอคิดจะลืม” “แต่ถ้ายังอยากให้พี่อยู่ตรงนั้น...พี่จะไม่หายไปไหนอีก” เสียงเครื่องวัดชีพจรยังดังติ๊กๆ แต่หัวใจของไอรินกลับเต้นแรงกว่ามันหลายเท่า
Latest chapter
Sun&Ireneซันไอริน บทที่45 พิเศษ จบ
บทที่45 ตอนพิเศษซันไอรินเช้าวันอากาศสดใสในเพนเฮ้าส์แสนอบอุ่น ไอรินสะดุ้งลุกขึ้นมาจากเตียงแบบไม่ทันตั้งตัว ก่อนรีบวิ่งปรู๊ดเข้าห้องน้ำไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ“ไอริน!” ซันที่ยังนอนกึ่งหลับกึ่งตื่นรีบดีดตัวขึ้นตามไปทันที ใจหายวาบ เพราะเสียงไอรินอาเจียนดังสะท้อนออกมาจากในห้องน้ำเขาผลักประตูเข้าไปอย่างร้อนรน เจอเธอนั่งคุกเข่าอยู่ตรงชักโครกใบหน้าซีดนิด ๆ เหงื่อซึมตามขมับ มือเล็ก ๆ กำขอบอ่างไว้แน่น“เป็นอะไร ทำไมไม่ปลุกพี่ก่อน!” เสียงเข้มแฝงความห่วงใยดังขึ้นทันที ก่อนที่เขาจะรีบเข้าไปนั่งยอง ๆ ข้างหลัง ใช้มือใหญ่ลูบหลังเบา ๆ “ไหวไหมครับ หื้ม?”ไอรินเงยหน้ามองเขานิดหน่อย พยายามฝืนยิ้ม แต่เสียงยังแผ่ว“หนู… อ้วกค่ะตั้งแต่เมื่อคืน รู้สึกแปลก ๆ ด้วย”ซันขมวดคิ้วทันที ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาคือ หรือว่า… แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงเคาะประตู ตึกตัก ๆ ก็ดังขึ้น“แม่ แม่ๆ ค้าบ~”เสียงทะเลดังมาก่อน ตามด้วยเสียงตะวัน “แม่ หนูหิว หม่ำ ๆๆ”สองแฝดวัยสองขวบกว่า ๆ ยืนดุกดิ๊กอยู่หน้าประตู เคาะไม่หยุด ซันได้ยินก็ถอนหายใจยาว แต่หันไปมองไอรินที่ยังนั่งอ่อนแรงอยู่ เขารีบเอาผ้าขนหนูเช็ดปากเช็ดหน้าเมียให้เรียบร้อย
Sun&Ireneซันไอริน บทที่44 ทะเลหมอก
บทที่44 ทะเลหมอกหนึ่งสัปดาห์ถัดมารถเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตอำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์อย่างสง่างาม รถเบนซ์คันหรูสองคันตามด้วย ทั้งสามครอบครัวนั่งกันมาพร้อมหน้า พร้อมลูกน้องติดตามคุ้มกันอีกห้าคน“โอ้โห…วิวแบบนี้ สุดกว่านี้ไม่มีแล้วมั้งคะพี่ซัน!” ไอรินที่นั่งข้างซันหันมาเบิกตากว้าง ขณะที่รถกำลังเลี้ยวเข้าสู่ถนนลาดขึ้นเขา โอบล้อมด้วยสายหมอกบาง ๆ ลอยเคลื่อนขนาบสองข้างทาง“แค่เห็นหนูตื่นเต้น พี่ก็ถือว่าคุ้มแล้วล่ะ” ซันยิ้มมุมปาก ลูบหัวภรรยาเบา ๆ ขณะสายตายังจับที่เส้นทางข้างหน้าอย่างมั่นคงพอรถมาถึงหน้าบ้านพักที่เช่าไว้ — บ้านพักสไตล์วิลล่าหรู 4 หลัง แยกเป็นสัดส่วน มีวิวหันหน้าสู่ไหล่เขา เปิดม่านกระจกกว้างปุ๊บ เจอหมอกปั๊บ! ด้านข้างมีสนามหญ้ากว้างไว้ให้เด็กวิ่งเล่น และโซนบาร์บีคิวที่เตรียมไว้พร้อมกับเก้าอี้ไม้ยาว ๆ พร้อมมุมถ่ายรูปที่ไม่ต้องใส่ฟิลเตอร์เลยแม้แต่นิดเดียว“บ้านของพี่กับพลับตรงนี้เลยนะ” เมฆลงจากรถ พาเด็ก ๆ วิ่งไปดูสนามหญ้า ส่วนพลับยืนถ่ายวิดีโอไว้ลงสตอรีพร้อมเสียงหัวเราะแสบหู“บ้านของเราหลังนี้นะคะ!” ไอรินหันมายิ้มกว้างแล้วเปิดประตูรั้วเข้าไปสำรวจ ก่อนหันกลับมาโบกมือเรียกเด็ก ๆ แล
Sun&Ireneซันไอริน บทที่43 โกรธnc
บทที่43 โกรธNCเสียงน้ำอุ่นจากฝักบัวไหลรินเป็นสายบางเบา ไอน้ำลอยฟุ้งอบอวลไปทั่วห้องน้ำขนาดใหญ่ของเพนเฮาส์ ไอรินกำลังใช้มือถูฟองสบู่เบา ๆ ที่แขนตัวเอง ท่ามกลางความรู้สึกเหนื่อยอ่อนทันใดนั้น — แกร๊ก“พี่ซัน!” เธอร้องเสียงหลงเมื่อเห็นร่างสูงเปิดประตูเข้ามาในห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัวพาดบ่า“อย่าไล่เลยน่า...” ซันยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมคู่อย่างกับเสือย่องเข้ามาในคอก “ก็เมียทั้งคนจะปล่อยให้อาบน้ำคนเดียวได้ยังไง”“อาบก็อาบไปสิคะ อย่ามาทำเนียน—” ไอรินถอยหนี แต่ก็ชนเข้ากับผนังพอดีซันโน้มตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่น ๆ แผ่วที่แก้มเธอ “ยังโกรธอยู่เหรอ”“โกรธสิคะ...พี่ทำลูกหัวโน แฝดร้องจ้าเลยเห็นมั้ย!”“พี่ขอโทษแล้วไง คนมันเผลอไปหน่อย แฝดน่ะตัวหนักจะตาย” เขายื่นมือไปลูบผมเธอเบา ๆ“อย่าอ้อน หนูยังโกรธอยู่!” ไอรินเบะปาก สะบัดหน้าหนี แต่ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อเพราะแรงสายตาที่อีกฝ่ายส่งมาซันไม่ยอมแพ้ เอามือโอบเอวเธอเข้ามาแนบตัว แล้วกระซิบเสียงพร่า “แล้วต้องทำยังไงหนูถึงจะหายโกรธล่ะ หื้ม?”ไอรินชะงัก “ก็...ก็ไม่รู้ แต่...อุ้ย! อะไรมันทิ่มหน้าท้องหนูอะ!”ซันหัวเราะเบา ๆ “อ้าว...หายโกรธแล้วเหรอ ยังไม่ทันได้อธิบา
Sun&Ireneซันไอริน บทที่42 เพนเฮ้าส์
บทที่42 เพนเฮ้าส์เช้าวันใหม่ที่เพนเฮ้าส์ครอบครัวบารมีอนันต์หลังจากวันที่ไปเยือนบ้านพี่เมฆกับพลับอย่างเต็มอิ่ม ครอบครัวเล็กๆ ของซันก็กลับมาใช้เวลาสงบ ๆ ในเพนเฮ้าส์ของตัวเองบ้างไอรินกับซันนอนตื่นสายกว่าปกตินิดหน่อยเพราะความเหนื่อย แต่ก็ยังมีโมเมนต์น่ารัก ๆ กันตั้งแต่เช้า ไอรินในเสื้อยืดตัวโคร่งของซัน เดินมาหอมแก้มสามีหนึ่งที ก่อนที่เจ้าลูกชายฝาแฝดตัวจ้อยจะมานอนซ้อนทับทั้งพ่อทั้งแม่แล้วส่งเสียงงอแงเบา ๆ"หิว หิว หิว พะโล้!""ปะป๊า หิวแล้วอะ หม่าม๊าไข่พะโล้~"ซันหัวเราะเบา ๆ ลูบผมลูกชายแล้วหันไปมองไอรินที่กำลังลุกจากเตียง"พี่ว่าเราเลี้ยงหมูน้อยสองคนรึเปล่า...ทำไมกินจุเหมือนคนโตเลย?"ไอรินหัวเราะแล้วหอมแก้มลูกชาย "ก็ลูกพี่ซันไงล่ะคะ! สงสัยได้พ่อมาเต็ม ๆ"เธอรีบเดินไปที่ครัว เตรียมวัตถุดิบแบบมืออาชีพ ทั้งไข่ต้ม หมูสามชั้น ซอสซีอิ๊วหอม ๆ และเครื่องเทศครบชุด ซันเดินตามมาแบบเนียน ๆ แล้วกอดจากด้านหลังแน่นขณะเธอกำลังหั่นหมู"เดี๋ยวโดนมีดนะคะ พี่ซัน!""ไม่ต้องมาห้ามเลย พี่อยากหอมเมีย" เขากระซิบเสียงต่ำใกล้หู จนไอรินหน้าร้อนวูบ"อย่าหยอดตอนหนูหั่นของได้มั้ย!""โอเค ๆ งั้นพี่ไปจัดโต๊ะก็ได้"ลูก
Sun&Ireneซันไอริน บทที่41 20นาทีnc
บทที่41 20นาทีNC“พะ...พี่ซัน อื้อ” ซันกดริมฝีปากลงที่ปากหยักได้รูปของไอรินทันทีเมื่อวางเธอบนเตียง แล้วจุมพิตเบาๆ ไปทั่วซอกคอ ความร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายบางเบาของไอริน และเธอก็เอียงคอรับปากและลิ้นร้อนๆ ชองเขาซันเอาเข่าแทรกกลางหว่างขาไอรินให้อ้าออก แล้วกดนิ้วแทรกลงไปที่เนินสาวอย่างรวดเร็ว แล้วนิ้วร้อนก็หลุบเข้าไป“อื้ออ...อ๊ะ”ไอรินยกเอวขึ้นเล็กน้อย เธอเกร็งเสียวไปทั้งตัว มืออีกข้างของซันก็บดเบียดที่ติ่งเสียวของไอรินไม่หยุด“อ๊า อ๊า หนูชอบแบบนี้ อ้าส์”“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ” ไอรินครางกระเส่า แล้วดึงใบหน้าเขาขึ้นมาจูบซอกคอและบดจูบที่ริมฝีปากเขาอย่างดูดดื่ม ท่อนล่างของไอรินก็ส่ายร่อนรับความเสียวซันชักเรียวนิ้วกระหนำจนไอรินหน่ำใจ ปลดปล่อยน้ำรักใสๆ พุ่งออกมา และถอนนิ้วออกก่อนเขาจะจับลำรักท่อนใหญ่จ่อไปที่เนินสาวของเธอ แล้วค่อยๆ เสียบแทงลงไป“อ๊ะ อ๊า”เมื่อลำรักเข้าจนมิดลำไอรินสะท้านทั้งตัวด้วยความเสียว มือสองข้างโอบไหล่เขาแล้วซบหน้าไปที่ซอกคอของซันเอวสอบขยับข้าเนินนาบก่อนจะเร่งจังหว่ะเร็วแรงขึ้น“อ๊ะ อื้อ อ๊า”ขาที่อ้าออกของไอรินเป็นรูปตัวเอ็มเริ่มยกขึ้นสูงตามแรงกระแทก และมือหนาสองข้างของซั
Sun&Ireneซันไอริน บทที่40 ทำลาย
บทที่40 ทำลายไฟสปอตไลต์ฉายวับวาบกลางลานจัดแสดงแฟชั่นโชว์หรูของแบรนด์ฝรั่งเศสชื่อดัง บรรยากาศคึกคักไปด้วยแขกวีไอพี ดารา นางแบบ นายแบบ และเหล่าผู้จัดจำหน่ายหรูทั้งไทยและต่างประเทศ แฟชั่นโชว์กำลังจะเริ่ม และหนึ่งในพรีเซนเตอร์หลักของแคมเปญนี้…ก็คือ แอนนา นางแบบสาวระดับเอเชียที่หวนคืนสู่วงการไทยด้วยเสียงฮือฮาเสียงประกาศจากพิธีกรเริ่มต้นขึ้น พร้อมไฟบนเวทีที่หรี่ลง เหลือเพียงแสงจากรันเวย์… และทันทีที่แอนนาเดินก้าวออกมาด้วยชุดเดรสปักคริสตัลหรูหรา บรรยากาศในฮอลล์ก็เปลี่ยนไปทันทีเสียงปรบมือดังขึ้น...แต่ไม่ทันถึงกลางรันเวย์ เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากฝั่งประตูด้านข้าง“ปัง!!”“หยุดการแสดงทั้งหมดเดี๋ยวนี้!!”เสียงทุ้มต่ำ แหลมคมของชายคนหนึ่ง ดังแทรกทะลุกำแพงหูของทุกคนในงานซัน ในชุดสูทดำเรียบขรึม เดินตรงเข้ามากลางฮอลล์ พร้อม พี่เจษ และลูกน้องในแก๊งค์เมฆาของซันอีกสองคน เดินแหวกกลุ่มแขกวีไอพีอย่างไม่แยแสเขาหยุดยืนตรงกลางรันเวย์ข้างหลังคือฉากแบรนด์หรูข้างหน้า คือแอนนา ที่ชะงักอยู่กลางเวทีซันยกมือขึ้นและพูดเสียงนิ่ง ชัดถ้อยชัดคำ“ผมคือเจ้าของห้างนี้—เมฆา ผมมีเรื่องจำเป็นต้องแจ้งให้ทุกท่านท
You May Also Like
พิษรักคุณหมอมาเฟีย
มดตัวจี๊ด83.2K viewsผัวแก่ 25++( nc ไม่อั้น )
ศานิชล14.8K viewsคลั่งรักเด็กซื่อ NC20+
Beefy Cat32.6K viewsROARING LION | ใต้เงาราชสีห์
อยู่ในตะเกียงแก้ว14.2K viewsBadass Mafia วังวนรักร้าย
นัวร์เนีย363 viewsRain Over Me ติดฝน
Melyssa41 viewsมือปืนกระชากเธอ
เกศิณีแอดมินสกั้ง444 viewsดีลลับประธานมาเฟีย
นามปากกา อายดอลลี่488 views
