All Chapters of Sun&Ireneซันไอริน: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่1 เธอคือเสียงเพลง EDM ดังกระหึ่มสะเทือนพื้นผับ "GrooveWizz" ยามค่ำคืน อุณหภูมิในห้องสั่นสะเทือนด้วยบีตจากลำโพงระดับพรีเมียม ผับหรูย่านกลางเมืองกรุงเทพที่ใครๆ ก็รู้ว่าเป็นของเจ้าพ่อมาเฟีย เมฆ หรือ เมฆา บารมีอนันต์ แต่คืนนั้นเจ้าของตัวจริงไม่ได้อยู่มีเพียง “ซัน” — อาทิตย์ บารมีอนันต์ (น้องชายแท้ๆ ของเมฆ) ผู้ชายในสูทดำตัดเย็บเนี้ยบ ที่นั่งอยู่มุม VIP ชั้นลอย ดวงตานิ่งเรียบใต้กรอบแว่นบาง หยิบแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้าๆ มองภาพผู้คนเบื้องล่างอย่างไม่ยี่หระในสายตาคนนอก เขาอาจเหมือนนักธุรกิจมาดเท่ แต่ในวงในไม่มีใครไม่รู้ว่า...เขาเป็น “มือประสานหลังฉาก” ของทั้งวงการมาเฟียและธุรกิจใหญ่ เป็นทั้งแฮกเกอร์ ทนาย และผู้คุมจัดการเงินในเงามืดและตอนนี้...เขาเห็น “ผู้หญิงคนหนึ่ง” กำลังเดินเข้ามาในผับไอริน อัครวัฒน์ ปรากฏตัวในเดรสเข้ารูปสีดำโชว์แผ่นหลัง เน้นหุ่นทรงนาฬิกาทรายจนหลายคนต้องเหลียวมอง ผมยาวสลวยม้วนลอนอย่างไม่ตั้งใจ แววตาดื้อรั้นแต่เศร้า... เธอเดินเข้ามากับเพื่อนสาวรวมกับเธอเป็นสี่คน สั่งเหล้ามายกเซต พร้อมเสียงหัวเราะที่ดูฝืน“คืนนี้กูจะเมาให้ลืมว่ากูเคยทำงานกับไอ้เหี้ยวิชัย!”ไอรินกระแทกแก้

บทที่3 เดินหน้าต่อไปเสียงประตูเพนต์เฮาส์ดังแกรกเบาๆ ขณะที่ไอรินค่อยๆ แง้มประตูออก เธอหันกลับมามองภายในห้องอีกครั้ง...เงียบสนิทซันไม่ได้ตามออกมา “ดีแล้ว”เธอพึมพำกับตัวเองในใจไม่อยากเผชิญหน้ากับเขาอีกเมื่อคืนมันเป็นความผิดพลาดเธอคิดแบบนั้นไอรินก้มมองร่างกายตัวเองที่เจ็บหนึบไปหมด ขาแทบไม่มีแรงก้าว แต่เธอก็ยังลากตัวเองเข้าแท็กซี่หน้าคอนโดของเขาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เธอก็กลับมาถึง “คอนโดเล็กๆ” ที่เธอเช่าอยู่ ห้องเก่าแต่สะอาด เพดานต่ำกว่าในเพนต์เฮาส์ของซันมากนักแต่นี่คือที่ของเธอเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า พยายามแต่งหน้าให้ดูดี ทั้งที่แทบไม่ไหว หยิบซองเอกสารสมัครงานแนบอกแล้วเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าแน่วแน่...แม้ขาจะสั่นก็ตามแต่ทั้งหมดนี้ ซันเห็น ทุกอย่างจากอีกฝั่งของถนน เขานั่งในรถมองผ่านกระจกบานหนึ่งขึ้นไปยังห้องของเธอตั้งแต่ตอนที่เห็นเธอหายเข้าไปในคอนโดเล็กๆ ตั้งแต่ตอนที่เธอลากขากลับเข้าห้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและจนกระทั่ง...เธอแต่งตัวแล้วเดินออกมาอีกครั้ง พร้อมจะขึ้นรถเมล์ไปสมัครงานทั้งที่เพิ่งผ่านคืนแรกกับเขา“ดื้อเป็นบ้า” เขากระซิบกับตัวเองอย่างหัวเสียมือจับพวงมาลัยแน่น เท้าเหยียบคันเร

บทที่5 แวะมาดูเธออีกรอบยามค่ำคืนในกรุงเทพแสงไฟบนถนนสะท้อนลงพื้นเปียกชื้นจากฝนที่ตกเมื่อครู่รถยนต์แล่นผ่านไปมามากมาย…อีกมุมหนึ่งของซอยเงียบๆ ใกล้คอนโดเล็กๆ ของไอรินเสียงเงียบที่เหมือนพายุเงียบก่อนจะโถมซัดไอรินเพิ่งกลับจากมื้อเย็นกับพี่เอกเธอยืนโบกมือบอกลาเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ แล้วเดินกลับเข้าคอนโดยังไม่ทันถึงทางเข้า...เสียงรองเท้าหนังกระแทกพื้นดัง "กึก กึก กึก" ตามหลังเธอมาเร็วๆ“อีผู้หญิงสารเลว...”เสียงต่ำและชั่วร้ายของคนที่เธอจำได้ดี…ดังขึ้นด้านหลังเธอหันขวับเงามืดของชายวัยกลางคนที่หน้าตาบูดเบี้ยวไปด้วยความแค้นไอ้วิชัย“มึง ไอ้วิชัย!” ไอรินตะโกนด้วยความตกใจเธอถอยหลังทันที แต่ไม่เร็วพอมันกระชากแขนเธอสุดแรง ก่อนจะตบเข้าหน้าเธอเต็มแรงจนหน้าหันเพี๊ยะ!“โอ๊ยย!!”“ยังจำกูได้สินะ อีกะหรี่! กล้าทำกูอับอายกลางผับ มึงคิดว่ากูจะลืมเรอะ!?”“ไอ้ชั่วสารเลว! ปล่อยกูนะ!” ไอรินข่วนแขนมัน ผลักออกสุดแรงวิชัยเซไปเล็กน้อยก่อนจะพุ่งเข้ามาอีกคราวนี้มันชกเข้าที่ท้องเธอเต็มแรงตุ้บ!!เธอทรุดลงทันที หายใจไม่ออก ร่างงอเป็นสองท่อน“ถีบกูใช่มั้ย? ตีหัวกูแตกใช่มั้ย? มึงคิดว่าเรื่องจะจบง่ายๆ เหรออีไอริน!

บทที่7 เขินจะตายแล้วเนี่ยNC“หายดีแน่แล้วใช่มั้ย?”เสียงทุ้มต่ำของซันดังขึ้นข้างตัวไอริน ขณะที่เขาเปิดประตูรถให้เธอขึ้น ร่างสูงในสูทสีดำเรียบยังคงเนี้ยบทุกกระเบียดแม้จะเป็นวันหยุด เขายืนพิงประตูอย่างสบายๆ แต่สายตายังคงจ้องมองเธอด้วยความห่วงใยไอรินยิ้มบางๆ พยักหน้า“หมอบอกว่าพักพอแล้วค่ะ...แค่ยังเจ็บแผลช้ำนิดหน่อย”“ก็ยังไม่ต้องทำอะไรพักก่อน” เขาว่า ก่อนจะพาเธอขึ้นรถปลายทางคือคอนโดของเธอ — ที่ที่เขาจะพาเธอไปเก็บของก่อนย้ายออกตลอดทางไม่มีใครพูดอะไร ไอรินนั่งนิ่ง มองนอกหน้าต่าง…แต่ใจเต้นตุบๆ เพราะเธอรู้ดีว่า “จุดหมาย” ต่อจากนี้ ไม่ใช่แค่ย้ายบ้าน — แต่คือการเริ่มต้นใช้ชีวิตร่วมกับใครบางคนจริงๆใครบางคนที่เธอไม่คิดว่าจะได้รักและไม่คิดว่า...เขาจะจริงจังกับเธอถึงขนาดนี้คอนโดเก่าของไอรินเป็นห้องเล็กๆ ขนาด 26 ตารางเมตร อยู่ใกล้ป้ายรถเมล์ และเสียงรถจากถนนก็ได้ยินลอดหน้าต่างตลอดเวลาซันยืนอยู่กลางห้องอย่างนิ่งๆ มองไปรอบๆ มุมห้องที่มีพัดลมเก่าๆ ชุดครัวเล็กๆ และเตียงขนาดพอดีสำหรับคนเดียวเขาไม่พูดอะไรแต่แค่แววตาก็เห็นชัดว่า...เขา ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะอยู่ที่แบบนี้คนเดียวได้ตั้งหลายปีเธอยิ้มแ

บทที่9 สนามแข่งรถแดดบ่ายอ่อนๆ ส่องลอดผ้าม่านลงมาบนโต๊ะกลางซึ่งเต็มไปด้วยของว่าง ขนม และเครื่องดื่มเด็กแฝดทั้งสี่คน—นาวา, พาย, ขุนเขา, สายลม—วิ่งไล่จับกันอยู่ข้างโซฟาขณะที่ผู้ใหญ่ล้อมวงนั่งคุยกันบนโซฟาหนานุ่มอย่างออกรสซันนั่งไขว่ห้างพิงหมอนอิง ถัดไปคือไอรินที่นั่งขัดสมาธิบนพรมอย่างสบาย ๆลูกพลับกำลังกินเค้กผลไม้ พลอยเล่นโทรศัพท์ ส่วนเมฆกับภูผาคุยกันเรื่องธุรกิจ“เออ...วันนี้วันอาทิตย์” ซันพูดขึ้นลอย ๆ ขณะเทน้ำส้มใส่แก้วให้ไอริน“พี่จะไปสนามแข่งรถนะ พอดีเพื่อนชวนไปซ้อมรถ...ไอรินอยากไปดูไหม?”“หืม?” ไอรินเลิกคิ้ว ขณะที่ลูกพลับกับพลอยหันขวับมามองทันที“ไปดูพี่ซิ่งรถเหรอคะ?” ไอรินถาม พร้อมยกแก้วน้ำน้ำส้มขึ้นจิบ“หนูเคยดูแต่ในหนัง ไม่เคยไปสนามจริงเลย...”“วันนี้เราก็ไปด้วยกัน” ซันพูดหน้าตาเฉย“พี่จะขับคันที่แรงที่สุดให้ดูเลย”“โอ๊ยยยยยย” พลอยร้องลากเสียงยาว“เฮียซันนี่...คือแบบ ตัวติดไอรินหนึบ ห่างไม่ได้?”ลูกพลับหัวเราะเสียงใส“ใช่! แล้วดูไอรินสิ เขินหน้าแดงเลย”“ไม่ได้เขินจ้า!” ไอรินรีบปฏิเสธ แต่หน้ากลับแดงแจ๋“คงจะเท่ห์มากเลยเนอะพี่ยิ่งหล่ออยู่แล้วด้วย ขับรถแข่งอะไรงี้”“งั้นตกลงนะ”