Chapter 4

Darius Valmonte wasn't simply rich.

Iyon ang unang naisip ni Mireya nang makita niya ang pangalan nito sa isang business article habang nagtatrabaho sa apartment niya.

DARIUS VALMONTE LEADS VALMONTE HOLDINGS' ₱48-BILLION EXPANSION.

“Forty-eight billion?” bulong niya bago binuksan ang isa pang article.

Hotels, luxury residences, logistics, infrastructure at property development. Halos bawat article tungkol sa Valmonte Holdings ay may litrato ni Darius na naka-dark suit at parehong seryoso ang mukha.

Tumunog ang cellphone niya.

Si Darius, tumatawag na naman.

Sinagot iyon ni Mireya. “Darius, did you know that when people search your name, lumalabas ka sa business news?”

“Good morning to you too.” Darius replied mockingly. Dire-diretso ba naman kasi si Mireya.

“You're a billionaire.”

“So I've been told.”

“You never said that.”

“You never asked.”

Napatingin siya sa laptop. “Who asks someone, ‘By the way, billionaire ka ba?’”

 “What happened?”

“Nothing. I searched you.” Napairap si Mireya bago pinatay ang tawag, pero hindi niya agad isinara ang articles. Doon niya mas naintindihan kung gaano kalaki ang mundong ginagalawan ni Darius. Hindi lang ito mayaman. Makapangyarihan ang pangalan nito, at siya ang babaeng kasalukuyang nagdadala sa anak nito.

Mas naging conscious siya sa paraan nitong dumadalo sa appointments at sa mga simpleng messages na natatanggap niya.

Kumain ka na?

Do you need a driver?

Matapos ang pagtatalo nila tungkol sa boundaries niya, hindi na basta nagdedesisyon si Darius para sa kanya. Nagtatanong na ito, at mas mahirap tuloy tanggihan ang concern nito. Mas ayaw niyang aminin na minsan ay hinihintay niya ang messages nito.

At six weeks, nagising si Mireya dahil sa pananakit ng puson. Hindi siya agad nag-panic dahil sinabi ng doctor na normal ang mild cramping, pero nang makakita siya ng dugo sa bathroom, tuluyan siyang nanlamig.

Within thirty minutes, nasa fertility clinic na siya.

Dumating si Darius habang ginagawa ang ultrasound. Maluwag ang necktie nito at hindi maayos ang buhok.

“What happened?”

“I'm okay.”

Tumingin agad ito sa doctor. “Is the baby okay?”

“We're checking.”

Tahimik si Mireya habang sinusuri siya, pero napansin niyang mahigpit ang kamay ni Darius.

Then the heartbeat filled the room.

Napapikit siya sa relief.

“The pregnancy is viable,” sabi ng doctor. “Minor spotting, but I want stricter monitoring. Less stress, less unnecessary travel, and easier access to medical care.”

Paglabas nila ng clinic, agad siyang hinarap ni Darius.

“You're moving.”

“No.”

“One of my residences is fifteen minutes away.”

“Still no.”

“Mireya—”

“I heard the doctor. She said less stress. Living with you sounds stressful.”

Normally, may isasagot agad ito. This time, pinili nitong huminga muna. “There'll be full-time staff. A nurse can visit whenever necessary.”

“I have an apartment.”

“Forty-five minutes away in traffic.”

“It's still my apartment.”

“You were bleeding this morning.”

“And the baby is fine.”

“For twenty minutes, I didn't know that.”

Natahimik siya.

“I know this is your body. I know I don't get to control you.” May kung ano sa boses nito na nagpahinto sa kanya. “This morning, I got a call saying you were bleeding while carrying my child. For twenty minutes, hindi ko alam kung okay ang baby. Hindi ko rin alam kung okay ka.”

Napatingin si Mireya rito.

“I was terrified.”

Walang drama sa pagkakasabi nito, kaya naniwala siya.

“How long?”

“Two weeks.”

“Separate rooms.”

“Obviously.”

“You don't enter mine without permission.”

“Agreed.”

“I keep working remotely.”

“As long as your doctor allows.”

“After two weeks, uuwi ako.”

“If you're cleared.”

Pumayag si Mireya.

The following afternoon, lumipat siya sa bahay ni Darius at inilagay sa guest suite sa second floor.

Sa unang mga araw, naging maayos ang arrangement. Minsan sabay silang kumakain o nagtatrabaho sa iisang dining table. Nakakabahala kung gaano kabilis naging normal ang lahat.

On her fourth night there, nagising si Mireya nang halos alas-dos dahil sa nausea. Pagbaba niya sa kitchen, nadatnan niyang gising pa si Darius at nagtatrabaho sa laptop.

“Why are you awake?” tanong nito.

“Why are you?”

“Nauseous.”

Isinara nito ang laptop at binuksan ang refrigerator. “Crackers?”

“Umay.”

“Fruit?”

“No.”

“Soup?”

Napatingin siya rito. “It's two in the morning.”

“So?”

“You're going to cook?”

“I know how to heat soup.”

Napangiti siya. “That's different.”

Ilang minuto lang, may mainit nang soup at crackers sa harap niya. Umupo si Darius sa kabilang side ng kitchen island habang kumakain siya.

Tumango siya. “Thanks.”

Tahimik silang dalawa, at doon biglang naging aware si Mireya sa sitwasyon. Dalawa silang gising sa madaling-araw dahil sa pregnancy niya.

Kung may makakakita sa kanila, madali silang mapagkakamalang mag-asawang naghihintay sa unang anak nila.

Agad niyang ibinaba ang kutsara.

“What?” tanong ni Darius.

 “I'll take my food upstairs.”

Inabot nito ang bowl sa kanya at nagkasagi ang mga daliri nila. Mabilis na binawi ni Mireya ang kamay, pero napansin niyang bumaba ang tingin ni Darius sa ginawa niya.

Wala nagsalita sa kanila tungkol doon.

Kinabukasan, nanatili si Mireya sa kwarto at hindi sumabay sa breakfast, pilit ibinabalik ang distansiyang unti-unting nawawala sa pagitan nila.

On her fifth evening there, maagang umuwi si Darius. Nasa sofa si Mireya habang nagtatrabaho nang huminto ito sa harap niya. “My wife is coming back.”

Natigil ang daliri niya sa keyboard. “Oh.”

Biglang bumalik sa isip niya ang katotohanang ilang araw niyang halos nakalimutan. May asawa si Darius. “Does she know I'm staying here?”

“Yes.”

“Does she know I'm the surrogate?”

“Yes.” Masyadong maingat ang sagot nito.

“Maybe I should go back to my apartment.” Mireya suggested. “Your wife might be uncomfortable.”

“She knows a surrogate is staying here.”

Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Mireya. “A surrogate?” Hindi sumagot si Darius. “Does your wife know my name?”

Nanatili itong tahimik. “She'll meet you tomorrow.”

“That wasn't my question.”

“Mireya.”

Isinara niya ang laptop. Hindi na niya nagustuhan ang paraan nitong umiiwas. “When is she coming?”

“Tomorrow.”

At sa unang pagkakataon mula nang lumipat siya roon, hindi ang asawa ni Darius ang pinakanag-alala kay Mireya.

Kundi ang pakiramdam na may alam ito tungkol sa kanya na hanggang ngayon ay pinipili pa rin nitong itago.