Chapter 3

“Hindi ako umiinom niyan.”

Tiningnan ni Mireya ang berdeng inumin na inilapag ni Darius sa harap niya. Tatlong linggo na mula nang pumirma siya sa contract, at sa loob ng panahong iyon ay may isang bagay na agad niyang napansin tungkol sa lalaki.

Masyado itong involved.

Nandoon ito sa first blood test niya, dumating sa ultrasound at sumama pa sa consultation tungkol sa hormonal medications. At ngayon, pati iniinom niya ay parang gusto nitong bantayan.

“It's part of your nutrition plan,” sabi ni Darius.

“May nutritionist ako.”

“She recommended it.”

Kinuha ni Mireya ang bote at binasa ang label bago siya muling tumingin dito. “And you personally delivered it because?”

“I was coming here anyway.”

“Darius, you're a CEO. Wala ka bang trabaho?”

Tiningnan nito ang relo. “I have a meeting in eleven minutes.”

“Then why are you here?”

“Because I want to be.”

Napailing siya. Iyon ang nakakainis kay Darius. Kapag tinanong mo ito, sasagot ito nang eksakto lang sa tanong. Hindi nito kailangang magpaliwanag nang mahaba para maramdaman mong wala kang maipipilit na ibang sagot dito.

“You don't need to attend every appointment.”

“I know.”

“Then stop acting like I'm going to disappear with your embryo.”

“I don't think that.”

“Good. Hindi ko rin alam kung saan ko ibebenta 'yon.”

Napatingin sa kanya si Darius bago bahagyang napailing. Hindi napigilan ni Mireya ang pagtawa, pero nang mapansin niyang may maliit ding ngiti sa mukha nito, mabilis niyang ibinalik ang tingin sa bote.

Iyon ang isa pang problema.

Mas madali na silang mag-usap ngayon. Unti-unti na niyang nakikilala kung kailan seryoso si Darius at kung kailan pinipigilan lang nitong matawa. Nasanay na siya sa dry answers nito, sa paminsan-minsang sarcasm at sa paraan nitong tila laging may napapansin kahit hindi nagsasalita.

At hindi niya gusto na nagiging komportable siya rito.

Hindi sila dapat nagiging pamilyar.

Tumayo siya nang tawagin ng nurse ang pangalan niya, pero masyado siyang mabilis na nakabangon. Biglang umikot ang paningin niya at napahawak siya sa gilid ng upuan.

Bago pa siya mawalan ng balance, mabilis siyang nasalo ni Darius.

Napunta ang isang kamay nito sa baywang niya habang ang isa ay humawak sa braso niya. Napakapit naman si Mireya sa balikat nito habang hinihintay na mawala ang hilo.

“Easy,” mahinang sabi nito.

For a few seconds, masyado niyang naging aware sa lapit nila. Sa init ng katawan nito, sa kamay sa baywang niya at sa faint scent ng cologne nito. Kaya nang luminaw ang paningin niya, mabilis siyang bumitaw.

“I'm fine.”

“You almost fell.”

“Nahilo lang ako.”

Dumating agad ang nurse at pinaupo siya. Normal naman ang blood pressure niya at posibleng side effect lang iyon ng medications, kaya pinayuhan siyang kumain nang maayos at uminom ng maraming tubig.

Pagkalabas ng nurse, agad siyang hinarap ni Darius.

“I'm taking you home.”

“No.”

“Mireya.”

“Darius.”

“You almost collapsed.”

“And now I'm fine.”

Humigpit ang panga nito, at pamilyar na kay Mireya ang ekspresyong iyon. Iyon ang mukha ni Darius kapag gusto nitong masunod pero pilit na hindi nag-uutos dahil alam nitong lalong maiinis siya.

“I can book a Grab.”

“My driver is downstairs.”

“I don't care.”

“Why do you always make things difficult?”

Napataas ang kilay ni Mireya. “I'm making things difficult?”

She lowered her voice. “You've been attending every appointment, checking my medications, pati kinakain ko pinapakialaman mo. Naiintindihan kong anak mo ang pinag-uusapan natin, pero hindi ibig sabihin no'n na pag-aari mo na pati katawan ko.”

Natahimik si Darius.

“I signed a surrogacy contract. Hindi ko pinirmahan ang right kong gumawa ng sarili kong decisions.”

Inasahan niyang makikipagtalo ito, pero bahagyang lumuwag ang mukha nito.

“You're right.”

Napakurap siya.

“I overstepped. I'll follow your doctor's recommendations. I won't interfere unless necessary.”

Mireya stared at him suspiciously. “That's it?”

“What else do you want?”

“I don't know. Usually people like you don't admit they're wrong.”

“People like me?”

“Rich. Bossy. Sanay masunod.”

Darius looked mildly offended. “You forgot handsome.”

Napanganga siya. “Did you seriously just say that?”

Tumayo ito. “I have a meeting.”

“Darius!”

Naglakad ito palayo habang halatang pinipigilan ang ngiti. Napailing si Mireya, pero napansin niyang nakangiti rin siya.

At iyon ang mas nakakainis.

Apat na araw pagkatapos noon, scheduled na ang embryo transfer.

Mas tahimik si Mireya habang naghihintay sa clinic. Sa loob ng ilang linggo, puro documents, injections at examinations lang ang surrogacy. Pero ngayong araw, biglang naging mas totoo ang lahat.

Kapag naging successful ang procedure, maaaring may mabuo na sa loob niya.

Napansin ni Darius ang katahimikan niya.

“Nervous?”

“A little.”

“You can still stop.”

Napatingin siya rito. “Even now?”

“Yes.”

“What about everything you've spent?”

“I'll survive.”

Napangiti siya nang bahagya. “Very billionaire answer.”

“Mireya.”

“I'm not backing out.”

Bahagyang lumuwag ang balikat ni Darius, at hindi nakaligtas iyon sa paningin ni Mireya.

“Are you nervous?” Mireya asked.

Tumingin si Darius at bahagyang ngumiti. “No, I don't get nervous.”

“That sounds emotionally unhealthy.”

Darius sighed. “I don't like situations I can't control.”

“There. Mas believable.”

Tahimik silang dalawa nang ilang sandali bago naalala ni Mireya ang tanong na matagal nang gumugulo sa isip niya.

“Your wife really wants this baby?”

Nagbago ang ekspresyon ni Darius.

“Yes.”

“Then why isn't she here?”

“She has commitments abroad.”

“Even today?”

“She'll be back.”

Hindi na siya nagtanong. Marriage nila iyon at wala siyang karapatang makialam, kahit hindi niya maintindihan kung bakit tila halos walang presence ang asawa ni Darius sa buong process.

Matapos ang procedure, ilang oras siyang nagpahinga bago pinayagang umuwi.

Naghihintay si Darius sa labas. “I'll take you home. My driver is downstairs.”

Pagod na makipagtalo ni Mireya, kaya pumayag na lamang siya.

Tahimik sila sa sasakyan. Nagtatrabaho si Darius sa laptop habang nakasandal si Mireya sa upuan, pero sa isang stoplight ay nahuli niyang nakatingin ito sa kanya.

“What?”

“Nothing.”

“You were staring.”

“I was checking if you're asleep.”

“With my eyes open?”

“You're argumentative even after a medical procedure.”

“And you're annoying even when you're pretending not to be.”

Napangiti siya at bumaling sa bintana. Doon siya natauhan sa isang bagay na unti-unti niyang ayaw aminin.

She was getting comfortable with him.

Too comfortable.

Darius was married.

Hindi mahalaga kung hindi niya pa nakikita ang asawa nito o kung bihira itong magkuwento tungkol sa marriage nila. May asawa pa rin ito, at hindi dapat natutuwa si Mireya sa tuwing napapangiti niya ang lalaki.

Two weeks later, magkatabi silang nakaupo sa doctor's office habang hinihintay ang resulta.

Hindi mapakali ang tuhod ni Mireya.

“Stop moving,” sabi ni Darius.

“I'm nervous.”

“You're shaking the chair.”

Ilang sandali pa, pumasok ang doctor dala ang results. Napahigpit ang hawak ni Mireya sa sarili niyang mga daliri habang tahimik din si Darius sa tabi niya.

Ngumiti ang doctor.

“Congratulations, Ms. Sarmiento. You're pregnant.”

Napatigil si Mireya. Hindi niya alam kung ano ang unang dapat maramdaman, pero bago pa siya makapagsalita, naramdaman niyang humigpit ang kamay ni Darius sa kamay niya.

Hindi niya alam kung sino sa kanilang dalawa ang unang humawak.

At mas ayaw niyang isipin kung bakit hindi niya agad binawi ang kamay niya.