บทนำ

บ่ายวันหนึ่ง ณ ตึกสูงตระง่านใจกลางเมืองกรุงเทพฯ แสงอาทิตย์อ่อนๆสาดส่องเข้ามายังออฟฟิศอย่างนุ่มนวลเหมือนเป็นการบอกใบ้ว่าตอนนี้เป็นเวลาที่หัวหน้าแผนกอย่าง 'เมษ' ต้องลุกไปประชุมงานอีกรอบได้แล้ว 

 ก๊อก ก๊อก 

 เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้เขาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารใบสุดท้ายที่กำลังเซ็นอยู่ทันที

 "เข้ามาได้เลย"

 เลขาของเขาเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเอกสารและตารางงานในมือ พร้อมดันแว่นของเธอขึ้นเล็กน้อย กระนั้นในมือของเธอก็ไม่ได้มีแค่เอกสารเพียงอย่างเดียว แต่กลับมีกล้องสี่เหลี่ยมใบเล็กๆที่ถูกห่อไว้อย่างสวยงามพร้อมริบบิ้นสีชมพูมากับเธอด้วย 

 "คุณเมษคะ นี่เป็นรายงานการประชุมรอบถัดไปค่ะ อ่ะ แล้วก็นี่ค่ะ" เลขาของเขาวางกล่องสี่เหลี่ยมใบนั้นลงบนโต๊ะของเขา เมษหยิบขึ้นมาดูแล้วก็อดที่จะเอ่ยถามขึ้นไม่ได้ 

 "อันนี้ใครฝากมาเหรอครับ?" เมษหมุนกล่องเล่นไปมาระหว่างดูไปด้วย มันคือกล่องเค้กที่ถูกห่อมาอย่างน่ารักจริงๆ

 "ฮิฮิ แฟนคุณฝากมาให้น่ะค่ะ วันนี้เขามาเยี่ยม แต่พอรู้ว่าคุณมีประชุมรอบบ่ายเธอก็ฝากให้ฉันเอามาให้"

 "พลอยมาเหรอ? โธ่ แล้วทำไมไม่บอกผมให้เร็วกว่านี้เล่า ผมจะได้ไปทักทายเธอสักหน่อย" เมษวางกล่องลงพร้อมทำหน้าเสียดายที่ไม่ได้ไปทักทายภรรยาของเขาสักหน่อย ช่วงนี้เขางานยุ่งก็ใช่ แต่อย่างน้องเขาก็อยากที่จะหาเวลาว่างอยู่กับเธอบ้าง ตั้งแต่ได้แต่งงานกันเธอก็ช่วยเหลือและดูแลเขามาตลอด ตัวของเมษเองก็อยากจะตอบแทนเธอบ้าง

 แล้วก็.. ตัวเขาเองก็อยากใช้เวลาอยู่กับลูกสาวของเขาอย่าง 'น้ำชา' บ้าง.. แม้จะไม่ใช่ลูกแท้ๆและเป็นลูกติดของพลอยก็ตาม ถึงอย่างนั้นเขาก็รักเธอจริงๆเหมือนลูกสาวของเขาเองคนหนึ่ง 

 'สงสัยวันนี้้องซื้อของไปฝากเยอะหน่อยซะแล้ว' เมษคิดพลางมองเค้กในกล่องสุดแสนน่ารักที่ภรรยาของเขานำมาฝากอย่างเอ็นดูปนคิดถึง 

 'เดี๋ยวขอเอาแช่เย็นไว้ก่อนก็แล้วกัน ไว้ค่อยมากินหลังประชุมเสร็จ' เมษคิด หลังจากนำเค้กไปแช่เย็นในตู้เย็นประจำออฟฟิศแล้ว เขาก็ไปประชุมรอบบ่ายทันที 

 แสงอาทิย์บนฟ้าเริ่มลอยลับ แล้วถูกแทนทีด้วยท้องฟ้าสีดำที่เต็มไปด้วยดวงดาวที่พร่างพราว เมษเดินออกมาจากห้องประชุมแล้วบิดตัวไปมา วันนี้การประชุมก็ถือว่ามีความคืบหน้าบ้าง..

 เขาเดินกลับมายังออฟฟิศส่วนตัวแล้วเปิดตู้เย็นออก เค้กที่พลอยนำมาฝากยังคงอยู่ภายในตู้นั้น เจ้าตัวยิ้มออกมานิดหน่อยก่อนจะหยิบมันออกมาวางไว้ที่โต๊ะแล้วเริ่มแกะกล่องออก มันคือเค้กรสช็อกโกแลต,ช็อกโกเลตที่ชอบเคยบอกว่าชอบทาน 

'จำได้ด้วยเหรอเนี่ย..' เมษอมยิ้มพลางใช้ช้อนตักเค้กขึ้นมากินอย่างอารมณ์ดี 

 หลังจากทานหมดเขาก็เก็บกล่องใส่ถุงแล้วทิ้งลงถังขยะอย่างเรียบร้อย 

 'เอาล่ะ ซื้อของไปฝากพลอยกับลูกดีกว่า' 

 เมษเก็บข้าวของของตนใส่กระเป๋าทำงานแล้วเดินออกจากบริษัทแล้วขับรถส่วนตัวของตนไปยังย่านขายของที่เขาและพลอยเคยชอบไปกัน 

 จากนั้นไม่นานเมษก็มาหยุดอยู่ที่ร้านซูชิร้านหนึ่ง เขาจำได้ว่าน้ำชาเคยบอกว่าอยากกินเซ็ตแซลม่อนจากร้านนี้ ดูเหมือนว่าพลอยเองก็ดูจะชอบทานเหมือนกัน เมื่อคิดได้ดังนั้นเมษก็ลงจากรถเพื่อไปซื้อของฝากประจำวันนี้ให้ เมื่อซื้อเสร็จเรียบร้อยเขาก็กลับมาที่รถพร้อมแล้วตรงดิ่งไปยังบ้านของเขาที่มีทั้งพลอยแล้วก็น้ำชากำลังรอเขาอยู่

 แต่ขับไปไม่นานสุดท้ายเจ้าตัวก็ติดไฟแดงยาวเหยียด 

"โธ่ ดันมาติดไฟแดงซะได้ หวังว่าซูชิจะไม่เย็นไปซะก่อนนะ" เมษบ่นอุบอิบแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

ขณะที่เจ้าตัวกำลังรอไฟเขียวอยู่นั้น โทรศัทพ์ของเขาก็ดังขึ้น มันคือเบอร์โทรของพลอยนั่นเอง

 "พลอย?" เมื่อเมษรับสาย เสียงที่ดังมาจากอีกฝั่งดันไม่ใช่ภรรยาของตน แต่เป็นเสียงของชายมีอายุหน่อยหนึ่งแทน

 "สวัสดีครับ คุณคือญาติของเจ้าของเบอร์หรือเปล่าครับ?" เสียงจากปลายสายเอ่ยถาม 

 'ใครน่ะ? หรือว่าพลอยทำมือถือหายอย่างนั้นเหรอ?' เมษคิด

 "อ่า ครับ ผมคือสามีของเจ้าของเบอร์ครับ แล้วคุณคือ?"  เมษถามออกไปด้วยความสงสัย ในตอนนั้นเขาไม่รู้เลยว่าคำตอบที่เขาจะได้รับกลับมาจากปลายสายจะเป็นสิ่งที่เปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล..

 "ผมคือเจ้าหน้าที่กู้ภัยนะครับ ภรรยาของคุณประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ตอนนี้ทางฝั่งของผมได้ส่งเธอไปยังโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้วนะครับ แต่ว่าอาการของเธอค่อนข้าง.."

เมษแทบไม่ต้องฟังคำพูดของกู้ภัยคำต่อไปด้วยซ้ำ มือที่ประคองมือถือของเขาตอนนี้แทบจะเย็นเฉียบและชาไปทั้งมืออยู่แล้ว ส่วนมือที่สัมผัสพวงมาลัยอยู่นั้นก็บีบแน่นจนข้อนิ้วมือเริ่มกลายเป็นสีขาว ณ ตอนนั้นเจ้าตัวแทบไม่รู้อะไรแล้ว ของฝากอย่างซูชิที่เขาวางไว้ที่เบาะหลังอย่างดีตอนนี้รสชาติของมันก็คงกลายเป็นสิ่งที่จืดชืดที่สุดเท่าที่เขาเคยซื้อมาไปแล้วด้วยซ้ำ 

 ณ คืนนั้น ณ เวลานั้นที่เขาเหยียบคันเร่งไปที่โรงพยาบาลอย่างสุดความสามารถ ณ คืนนั้นที่เขาพุ่งไปกอดลูกสาวเพียงคนเดียวของตนเมื่อมาถึงโรงพยาบาล ร่างเล็กที่สั่นเทาของลูกสาวในอ้อมกอดของเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้น 

 พลอย ภรรยาของเขาได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เจ้าของรถที่ชนเธอนั้นเป็นประเภทขับแล้วหนี ตอนนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจพยายามตามรอยกันอย่างสุดความสามารถ แม้สุดท้ายเมษเองจะรู้ว่าอาจคว้าน้ำเหลวก็ตาม

 "ป๊าคะ ทำไมป๊าร้องไห้เหรอคะ"

 คำพูดอันไร้เดียงสาของลูกสาวของเขาเอ่ยขึ้นมา มันทำให้หัวใจของเมษแทบแตกสลาย

งานศพของพลอยถูกจัดขึ้นอย่างเงียบๆ คนที่มางานล้วนเป็นญาติของฝั่งพลอยทั้งนั้น ส่วนครอบครัวฝั่งของเขา.. แน่นอนว่านอกจากเขาแล้วแทบไม่โผล่มาให้เห็น จริงๆ พวกเขาก็ไม่โผล่มาที่งานแต่งของเขากับพลอยเลยด้วยซ้ำ ครอบครัวของเมษไม่เคยที่จะยินยอมเรื่องที่เขาได้คบหากับเธอเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเป็นเพราะพลอยฐานะไม่ดี มีลูดติด หรือที่เป็นแค่พนักงานร้านกาแฟธรรมดาทั่วไปก็ตาม ถึงอย่างนั้นเมษก็ยังถือว่าโชคเข้าข้างอยู่บ้าง เพราะครอบครัวฝั่งของพลอยนั้นรักและเคารพเมษมากกว่าคนที่เรียกได้ว่าเป็นพ่อของเขาเสียอีก 

หลายปีผ่านไปหลังจากที่เมษกลายเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว เขาพยายามทุกทางที่จะเป็นพ่อที่ดีให้กับน้ำชา ทั้งงานบ้าน การทำอาหาร สอนการบ้าน รวมไปถึงปรับเวลาตารางงานของเขาเพื่อให้ได้ใช้เวลาอยู่กับลูกมากขึ้น ทุกอย่างนี้ก็เพื่อให้น้ำชารู้สึกว่าชีวิตของเธอนั้นไม่เคยขาดอะไร 

ในส่วนของคดีนั้น แม้ว่าทางตำรวจจะบอกว่ากำลังติดตามคดีให้ แต่สุดท้ายก็ยังไม่มีความคืบหน้าใดๆ เลย เขานั้นเสียทั้งเงิน เสียทั้งเวลาไปกับคดีของภรรยาเขามานานเกินไปแล้ว นับวันเมษไปทำงานด้วยสมองที่เต็มไปด้วยกลุ่มควันแห่งความคิด ไม่มีวันไหนเลยที่เขาจะไม่คิดเรื่องการตายของภรรยาของตน ตอนนี้แสดงสว่างเพียงอย่างเดียวในชีวิตของเมษก็คือน้ำชา หากว่าไม่มีเธอ..

เมษก็ไม่รู้ว่าในชีวิตนี้เขาจะมีชีวิตอยู่ต่อได้ยังไงเหมือนกัน 

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูของห้องออฟฟิศของเขาดังขึ้นอีกครั้ง เวลาของเธอเดินเข้ามาในด้วยแววตาที่ดูเป็นห่วง เธอเดินมาหาแล้ววางเอกสารลงบนโต๊ะของเมษอย่างเงียบๆ บางทีอาจเป็นเพราะเธอรู้ดีว่าตอนนี้เมษกำลังอยู่ในห้วงอารมณ์แบบไหนอยู่ 

"ตารางการประชุมของวันนี้ค่ะ.." เธอพูดเบาๆ พยายามคุมเสียงของเธอให้ฟังดปกติมากที่สุดเพื่อไม่ให้เมษรู้สึกไม่สบายใจไปมากกว่านี้ 

"ขอบคุณนะ..คุณไปได้แล้วล่ะ" เมษตอบกลับด้วยน้ำเสียงของคนที่หมดอาลัยตายอยากเต็มที 

เลขาของเขามองเจ้านายของตนด้วยสีหน้าที่เป็นกังวลเป็นครั้งสุดท้ายของจะขอตัวออกจากห้องออฟฟิศของเมษไปอย่างเงียบๆ เสียงประตูถูกปิดลงดัง กึก ทำให้ภายในห้องได้กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง 

แม้จะผ่านมาได้สามเดือนแล้ว เขาก็ยังไม่ชินกับความเงียบนี่เสียที ไม่ว่าจะเป็นที่ทำงาน หรือว่าเป็นที่บ้านก็ตาม เสียงรอบตัวของเมษนั้นกลายเป็นแค่เสียงนกเสียงกาไปหมด จะมีก็เสียงของลูกสาวของเขาเท่านั้นที่ยังคงทำให้ชีวิตของเขายังคงมีสีสันขึ้นมาบ้าง ..

หลายปีผ่านไป น้ำชาได้เติบโคเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมและมีความฝันตามประสาวัยรุ่นทั่วไป เมษจึงได้ส่งเธอไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเพื่อให้เธอได้ทำตามความฝันที่อยากจะเป็นดีไซน์เนอร์ระดับโลก 

เมษยังคงจำได้ วันที่เขาได้บอกลาลูกสาวของตนก่อนจะขึ้นเครื่อง 

"ป๊าคะ คือว่า..."

"หืม? มีอะไรเหรอ ลืมอะไรหรือเปล่า?"

น้ำชาในวัยสาวอ้ำอึ้งกับสิ่งที่ตนจะพูดอยู่พักหนึ่งก่อนที่เธอจะส่ายหน้าไปมาแล้วยิ้มให้กับคนที่เรียกได้ว่าเป็น 'พ่อ' ของเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนออกเดินทาง

"เปล่าค่ะ หนูแค่..จะส่งโทรแล้วก็ข้อความมาหาบ่อยๆ นะคะ!"

"ให้มันจริงเถอะ ปกติพ่อโทรไปก็ไม่ค่อยจะรับอยู่แล้ว ไปต่างประเทศจะโทรมาหาป๊าบ่อยๆ ได้จริงหรือเปล่า" เมษตอบกลับพร้อมกับแซวลูกสาวของเขาเบาๆ เพราะเธอก็ชอบรับสายของเขาช้าตลอด บางครั้งส่งข้อความไปก็ใช้เวลาหลายนาทีหรือเป็นชั่วโมงกว่าจะอ่าน แต่เมษก็พอเข้าใจ ยังไงลูกสาวของเขาก็โตเป็นวัยรุ่นแล้ว... คงจะอยากมีเวลาส่วนตัวกับเขาตามประสาวัยรุ่นบ้าง

"ค คราวนี้หนูจะส่งหาจริงๆ นะ! ป๊าเตรียมอ่านจนตาแฉะได้เลย!" 

น้ำชาชี้หน้าเมษไปทีด้วยความมุ่งมั่น เมื่อเมษเห็นดังนั้นจึงอดแกล้งเจ้าหล่อนด้วยการขยี้ผมของเธอไม่ได้ 

"ได้ ได้ ป๊าจะรออ่านก็แล้วกัน อ่านจนตาแฉะอย่างที่ต้องการเลย"

น้ำชาไมได้พูดอะไรตอบ เธอทำเพียงแค่หลบตาของเมษไปทางอื่นก็เท่านั้น เหมือนว่าเธอกำลังเขินอยู่เล็กน้อย

"พอเลย เลิกขยี้หัวหนูได้แล้ว เครื่องจะออกแล้วเนี่ย" น้ำชาพูดพร้อมกับดันมือของเมษออกไปอย่างช้าๆ 

"หึหึ โอเค๊" เมษหัวเราะ ลูกสาวของเขาโตขึ้นแล้วจริงๆ 

"ไปดีมาดีนะ ป๊าจะรออยู่ที่ไทยนี่แหละ.." 

"..อื้อ หนูสัญญาว่าถ้าเรียนจบแล้วหนูจะกลับมาหาป๊านะคะ"

ทั้งสองคนกอดลากันเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นน้ำชาก็ลากประเป๋าเดินทางของตนขึ้นเครื่องไปในที่สุด เมษมองเครื่องบินจากในหน้าต่างบานสูง เครื่องบินลำที่น้ำชานั่งอยู่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ราวกับนกที่บินออกจากรังของมันเป็นครั้งแรก 

"...พลอยเห็นไหม ลูกเราบินได้สูงขนาดนั้นเลยแหละ"

เมษมองเครื่องบินลำนั้นจนมันลับสายตา หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความยินดี 

..หากแต่ก็ยังมีความรู้สึกเหงาเข้ามาแทนที่เป็นระยะ 

TBC.