บทที่ 3 System Overload: คุกคามพื้นที่ส่วนตัว 1

          ความเงียบสงัดทิ้งตัวลงครอบคลุมห้องประชุมบอร์ดบริหารระดับวีไอพีทันทีที่ประโยคเชือดเฉือนอันแสนเย็นชาของภคินสิ้นสุดลง

          กฤตยืนนิ่งค้าง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มหยิ่งยโสบัดนี้เจื่อนสนิท สลับกับแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่ถูกพนักงานระดับหัวหน้าแผนกหักหน้าอย่างไม่ไยดี แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยกเอาเรื่องพื้นที่ส่วนตัวและการตรวจสอบอุปกรณ์มาอ้างอย่างเป็นทางการในสถานที่ทำงาน เขาในฐานะลูกค้าจึงไม่สามารถทำอาละวาดหรือแสดงความกักขฬะออกมาได้

          “ก็แค่ช่างคอมฯ”

          กฤตสบถเบา ๆ ในลำคอด้วยความหงุดหงิด เขาตวัดสายตามองใบหน้าเรียบนิ่งของภคินด้วยความอาฆาต ก่อนจะหันไปส่งยิ้มมุมปากให้ลลิตาที่ยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม

          “แล้วเจอกันนะลิตา ผมมีเรื่อง ‘ส่วนตัว’ ที่ต้องคุยกับคุณอีกเยอะเลย หวังว่าครั้งหน้าเราคงได้คุยกันแบบไม่มีคนนอกมาขัดจังหวะ”

          พูดจบ อดีตคนรักที่แสนเห็นแก่ตัวก็หมุนตัวเดินออกจากห้องประชุมไป ทิ้งให้บรรยากาศที่หนักอึ้งเมื่อครู่ค่อย ๆ คลายตัวลง

          บานประตูห้องประชุมปิดสนิทลงแล้ว ภายในห้องกว้างขวางเหลือเพียงคนสองคน ลลิตายืนนิ่งงันราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ลมหายใจของเธอหอบสะท้าน มือเรียวทั้งสองข้างที่ซ่อนอยู่ด้านหลังสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตที่เธอถูกทิ้งอย่างไม่ไยดี ตีกลับมาฉายซ้ำในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกดเล่นซ้ำ

         ทำไม... ทำไมหมอนั่นถึงต้องกลับมาในเวลานี้ด้วย!

          หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามเรียกสติและชุดเกราะแห่งความมั่นใจของตัวเองกลับคืนมา เธอต้องเป็นลลิตา ปรีดากุล พีอาร์สาวสุดฮอตที่ไม่มีใครหน้าไหนทำร้ายความรู้สึกได้อีกต่อไป

          ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ขยับตัว เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคนตรงหน้าก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ

          “จะยืนสั่นเป็นลูกนกตกน้ำอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมครับ หรือต้องให้ผมเขียนโค้ดสั่งการให้คุณขยับตัว”

          ลลิตาสะดุ้งเฮือก เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของภคินที่ค่อย ๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสจดจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มันไม่ได้มีความสงสาร ไม่ได้มีความเห็นใจ แต่เป็นความดุดันบางอย่างที่ลึกล้ำจนน่ากลัว

          “ลิตาไม่ได้สั่นสักหน่อย!” หญิงสาวเถียงคอเป็นเอ็น พยายามเชิดหน้าขึ้นและฝืนยิ้มตามสไตล์สาวจอมยั่ว “ลิตาแค่... แค่เหนื่อยจากการพรีเซนต์งานต่างหาก แล้วเมื่อกี้ ขอบคุณนะคะที่คุณหัวหน้าไอทีอุตส่าห์ออกโรงปกป้อง แหม... ทำเป็นปากแข็งว่ารำคาญลิตา แต่ที่แท้ก็ทนเห็นผู้ชายคนอื่นมาเข้าใกล้ลิตาไม่ได้ใช่ไหมล่ะคะ”

          เธอจงใจพูดแหย่ หวังจะใช้มุกแบบเดิม ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ และคาดหวังว่าเขาจะพ่นลมหายใจแรง ๆ ใส่หน้าเธอแล้วเดินหนีไปเหมือนทุกครั้ง

          แต่คราวนี้ภคินไม่ได้เดินหนี

          ชายหนุ่มขยับตัวก้าวเข้าหาเธอหนึ่งก้าว ลลิตาผงะถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะประชุมโดยอัตโนมัติ

          “ผมไม่ได้ปกป้องคุณ” ภคินเอ่ยเสียงเรียบ “ผมแค่รำคาญที่เห็นพนักงานบริษัทตัวเองยืนนิ่งเป็นหุ่นกระบอก ปล่อยให้ลูกค้าลวนลามทางสายตาและการกระทำโดยไม่รู้จักปัดป้อง ทีกับผมล่ะเก่งนัก ทีกับไอ้หมอนั่น ทำไมถึงปล่อยให้มันจับมือถือแขนง่าย ๆ”

          คำพูดที่แทงตรงจุดอย่างไม่อ้อมค้อมทำเอาลลิตาหน้าชาดิก ความรู้สึกโกรธตัวเองที่เผลอแสดงความอ่อนแอออกมาผสมปนเปกับความน้อยใจที่ถูกเขาต่อว่า หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างแน่น รีบกวาดอุปกรณ์และแล็ปท็อปของตัวเองลงกระเป๋าอย่างลวก ๆ

          “มันเรื่องส่วนตัวของลิตาค่ะ คุณเป็นแค่หัวหน้าไอที มีหน้าที่ดูแลระบบคอมพิวเตอร์ ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของลิตา!”

          พูดจบเธอก็คว้ากระเป๋าแล้วเดินกระแทกส้นสูงหนีออกจากห้องประชุมไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนจ้องมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยแววตาที่วาวโรจน์ขึ้นกว่าเดิม

************************************

          ณ บริเวณบันไดหนีไฟ ชั้น 30 ลลิตาผลักบานประตูเหล็กหนักอึ้งของบันไดหนีไฟเข้าไป ก่อนจะปล่อยให้มันปิดลงตามเดิม เสียงสะท้อนของบานประตูที่กระทบวงกบดังก้องไปทั่วบริเวณที่เงียบสงัด แสงไฟสลัวสีส้มภายในช่องบันไดบวกกับอุณหภูมิที่เย็นเยียบ ทำให้ที่นี่กลายเป็นสถานที่หลบภัยชั้นดีสำหรับคนที่ต้องการซ่อนตัวจากสายตาผู้คน

          หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งบนขั้นบันไดอย่างหมดแรง แล็ปท็อปราคาแพงถูกวางทิ้งไว้ข้างกายอย่างไร้ความหมาย สองมือเรียวยกขึ้นปิดหน้าตัวเองแน่น ปล่อยให้น้ำตาแห่งความอัดอั้นและความอับอายที่พยายามกลั้นไว้ตลอดการประชุมไหลรินลงมาเงียบ ๆ

         ‘คุณลลิตา... ดูสวยและโตขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลยนะครับ’ ‘ผมจำได้ว่าเมื่อก่อนคุณเป็นคนที่มีไอเดียสร้างสรรค์ และร้อนแรงกว่านี้นี่นา...’

          ประโยคกวนประสาทและสายตาจาบจ้วงของกฤตยังคงตามหลอกหลอน เธอเกลียด เกลียดที่ตัวเองยังคงรู้สึกหวั่นไหวกับบาดแผลในอดีต เกลียดที่ต้องมาเผชิญหน้ากับผู้ชายที่เคยทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่า และที่สำคัญที่สุด เธอเกลียดที่ผู้ชายหน้านิ่งอย่างภคินดันมาเห็นเธอในสภาพที่น่าสมเพชที่สุดแบบนี้

          “คนบ้า ไอ้ช่างคอมฯ บ้า มาว่าฉันทำไม” เธอสะอื้นฮัก พึมพำด่าทอคนที่เพิ่งจะตอกหน้าเธอในห้องประชุมไปหมาด ๆ

         แอ๊ด...

          เสียงบานประตูเหล็กของบันไดหนีไฟถูกเปิดออกอย่างเชื่องช้า ลลิตาสะดุ้งเฮือก รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างลวก ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ เตรียมพร้อมจะปั้นหน้าเหวี่ยงใส่ใครก็ตามที่บังอาจมาขัดจังหวะการทำอารมณ์ของเธอ

          แต่แล้วดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้าง เมื่อเห็นร่างสูงของคนที่เพิ่งอยู่ในห้วงความคิดก้าวเข้ามาภายในช่องบันไดหนีไฟ

          ภคินยืนอยู่ตรงนั้น แสงสลัวสีส้มจากหลอดไฟสะท้อนลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่ดูคมคายและมีมิติมากกว่าเดิมเมื่ออยู่ในที่มืด ชายหนุ่มยกมือขึ้นถอดแว่นตากรอบเงินออก พับมันเก็บลงในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตอย่างใจเย็น การถอดแว่นตาออกทำให้ดวงตาคมดุจพญาเหยี่ยวของเขาถูกเปิดเผยอย่างชัดเจน มันไม่มีกระจกเลนส์มากั้นขวางความดุดันและรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมารอบตัวเขาอีกต่อไป