บทที่ 3 System Overload: คุกคามพื้นที่ส่วนตัว 2

          ภาพของเขาในตอนนี้ ดูดิบเถื่อน อันตราย และเซ็กซี่จนลลิตาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง

          “ตามมาทำไมคะ” หญิงสาวพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ เชิดหน้าขึ้นท้าทาย “จะมาตามเก็บค่าซ่อมคอมฯ นอกสถานที่หรือไง หรือว่าเป็นห่วงลิตาจนทนไม่ไหว ต้องตามมาดูใจกันถึงนี่”

          ภคินไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาก้าวเดินลงบันไดมาหาเธออย่างเชื่องช้า จังหวะการก้าวเดินของเขามั่นคงและเงียบกริบราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม

          ลลิตาถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งแผ่นหลังบางของเธอไปชนเข้ากับผนังปูนเย็นเยียบ หมดทางหนี

          ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ผสมผสานความเย็นของมินต์และความอบอุ่นของเปลือกไม้ โชยเข้าปะทะจมูกของลลิตาอย่างจัง มันเป็นกลิ่นที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง

          ภคินยกแขนข้างซ้ายขึ้นทาบลงบนผนังปูนเหนือศีรษะของหญิงสาว กักขังร่างบางเอาไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

          “ผมมาตรวจสอบระบบ” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นในความเงียบ “ว่าไวรัสตัวป่วนของผม... มันโดนสปายแวร์จากอดีตเล่นงานจนระบบรวนไปถึงไหนแล้ว”

          “ลิตาไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ!”

          เธอเถียงกลับทันควัน พยายามดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่าง ทว่าสัมผัสจากฝ่ามือที่แตะลงบนกล้ามเนื้อหน้าอกแน่นตึงภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตจนต้องรีบชักมือกลับ

          ภคินก้มหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นจัดของเขารินรดอยู่บนหน้าผากมนของเธอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ยังคงมีรอยแดงช้ำจากการร้องไห้เมื่อครู่

          “ปากเก่ง”

          เขาแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความตลกขบขัน

          “ปากเก่งแต่ตัวสั่นเป็นลูกนก คุณคิดว่าหน้ากากที่คุณใส่อยู่มันหลอกผมได้งั้นเหรอ ลลิตา”

          “คุณไม่ต้องมายุ่ง!”

          ลลิตาตวาดเสียงสั่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อรื้นขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่

          “ลิตาจะเป็นยังไงมันก็เรื่องของลิตา คุณเป็นแค่คนนอก คุณไม่รู้หรอกว่าลิตาต้องเจออะไรมาบ้าง!”

          “ผมไม่สนใจว่าคุณจะเคยเจออะไรมา”

          ประโยคที่สวนกลับมาอย่างเยือกเย็นทำเอาลลิตาชะงัก

          “แต่อย่าปล่อยให้ไอ้ผู้ชายพรรค์นั้น มาแตะต้องตัวคุณอีก”

          คำพูดของเขาไม่ใช่ประโยคขอร้อง แต่มันคือคำสั่งที่แฝงไปด้วยความหวงแหนอย่างรุนแรง

          ภคินเอื้อมมือขวาไปจับข้อมือข้างที่กฤตเพิ่งจะกระชากเธอเมื่อครู่ในห้องประชุม ลลิตาสะดุ้งเตรียมจะสะบัดหนี ทว่ามือหนากลับรวบจับเอาไว้แน่นแต่ไม่ทำให้รู้สึกเจ็บ นิ้วหัวแม่มือที่สากเล็กน้อยจากการทำงาน ลากไล้และถูไถไปมาเบา ๆ บนผิวเนื้ออ่อนบริเวณข้อมือของเธอ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเขากำลังพยายามลบสัมผัสและร่องรอยของผู้ชายคนอื่นออกไปจากร่างกายของเธอให้หมดสิ้น

          สัมผัสนั้นทั้งหนักแน่น ดุดัน แต่กลับแฝงไปด้วยความอบอุ่นที่ซึมลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนถูกกระทำ

          ลลิตาเบิกตากว้าง ร่างกายของเธออ่อนระทวยลงอย่างประหลาด อาการสั่นเทาจากความหวาดกลัวอดีตมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความร้อนรุ่มที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจากสัมผัสเพียงเล็กน้อยของผู้ชายหน้านิ่งคนนี้

          “คุณภาม...” เธอครางเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว ใบหน้าสวยเฉี่ยวซับสีเลือดฝาดอย่างห้ามไม่อยู่

          ภคินหยุดการกระทำของนิ้วโป้ง เขาเลื่อนมือหนาขึ้นมาสอดประสานเข้ากับนิ้วเรียวของเธออย่างถือวิสาสะ บีบกระชับแน่นจนฝ่ามือของทั้งสองแนบสนิทกัน

          “ถ้าคุณอยากจะเล่นบทสาวจอมยั่วบริหารเสน่ห์ใส่ใคร ผมไม่ว่า”

          นัยน์ตาคมดุจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะสะกดวิญญาณ

          “แต่อย่าทำตัวอ่อนแอให้ผู้ชายคนอื่นเห็น และจำเอาไว้ว่า พื้นที่ตรงนี้”

          เขาใช้มืออีกข้างแตะลงเบา ๆ ตรงตำแหน่งหัวใจของเธอผ่านเนื้อผ้าพลิ้วบาง

          “ถ้าคุณยังควบคุมระบบมันไม่ได้ อย่าปล่อยให้ใครหน้าไหนเข้ามาแฮ็กมันง่าย ๆ อีก เข้าใจไหม?”

          จังหวะหัวใจของลลิตาเต้นกระหน่ำรัวเร็วระดับทะลุขีดจำกัด การกระทำและคำพูดที่ย้อนแย้งของผู้ชายคนนี้กำลังทำให้ระบบความคิดของเธอรวนขั้นสุด เขาบอกว่าไม่สนใจอดีตของเธอ เขาทำตัวเย็นชาและปากร้ายใส่เธอ แต่การกระทำของเขากลับเป็นการปกป้องและแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างโจ่งแจ้งที่สุด

          “ลิตา...”

          หญิงสาวพยายามหาเสียงของตัวเองให้เจอ

          “ลิตาไม่ยอมให้ใครเข้ามาแฮ็กง่าย ๆ หรอกค่ะ เว้นแต่ว่า...”

          เธอตัดสินใจงัดความใจกล้าเฮือกสุดท้าย ช้อนสายตาหวานเยิ้มขึ้นมองสบตากับคนตรงหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มขยับยิ้มบาง ๆ

          “เว้นแต่ว่าแฮกเกอร์คนนั้น จะชื่อ ‘ภคิน’ ลิตาอาจจะยอมปิดไฟร์วอลล์ให้เจาะเข้ามาง่าย ๆ ก็ได้นะคะ”

          ดวงตาของภคินหรี่ลงเล็กน้อยกับประโยคท้าทายนั้น สันกรามคมกริบขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกเฉียดผ่านใบหูเล็กของหญิงสาว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนลลิตาต้องหดคอหนีด้วยความสยิว

          “อย่ามาท้าทายระบบกับผม ลลิตา”

          เขาบีบกระชับฝ่ามือที่สอดประสานกันแน่นขึ้นอีกนิด

          “เพราะถ้าผมตัดสินใจเจาะเข้าไปในระบบของคุณแล้วล่ะก็ ผมจะล็อกพาสเวิร์ด ยึดทุกพื้นที่ และคุณจะไม่มีวันเอาตัวรอดออกไปจากระบบของผมได้ตลอดชีวิต”

          ประโยคข่มขู่ที่แสนจะเร่าร้อนนั้น จบลงพร้อมกับที่ภคินผละตัวออกห่าง ปล่อยมือของเธอให้เป็นอิสระ ชายหนุ่มหยิบแว่นตาขึ้นมาสวมกลับเข้าไปตามเดิม ซ่อนความอันตรายและแววตาพญาเสือไว้ภายใต้เลนส์แว่นสีเงิน กลายเป็นหัวหน้าไอทีหน้านิ่งคนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

          “เลิกร้องไห้ แล้วกลับไปทำงานของคุณซะ”

          เขาออกคำสั่งทิ้งท้าย ก่อนจะล้วงมือทั้งสองข้างเข้ากระเป๋ากางเกงสแล็ก แล้วหมุนตัวเดินขึ้นบันไดหนีไฟกลับไปยังชั้นของตัวเองอย่างสง่างาม ทิ้งให้ลลิตายืนพิงผนังปูนด้วยอาการหอบหายใจแรงราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอน

          หญิงสาวยกมือขึ้นทาบลงบนหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง ตำแหน่งที่ถูกนิ้วยาวของเขาสัมผัสเมื่อครู่ยังคงร้อนผ่าว หัวใจของเธอเต้นแรงและดังเสียยิ่งกว่าตอนที่เผชิญหน้ากับกฤตในห้องประชุมเสียอีก

          ไวรัสจากอดีตที่ชื่อกฤตอาจจะทำให้เธอเจ็บปวดและหวาดกลัว แต่โปรแกรมเมอร์หน้านิ่งจอมหวงก้างอย่างภคินกำลังจะทำให้ระบบหัวใจของเธอรวนจนพังทลายอย่างไม่อาจกู้คืนได้อย่างแน่นอน