บทนำ 3

          ลิตาหน้าชาดิก รู้สึกเหมือนโดนฝ่ามือล่องหนตบเข้าที่หน้าอย่างแรง กำหมัดแน่นจนเล็บเจลสีแดงสดจิกเข้าเนื้อแน่น

          นี่เขากำลังหลอกด่าว่าเธอไม่มีสามัญสำนึกและไร้ความสามารถในการดูแลอุปกรณ์ไอทีขั้นพื้นฐานอยู่ใช่ไหม!

          “โอเคค่ะ! ในเมื่อคุณหัวหน้าแผนกไอทีผู้ทรงเกียรติยึดมั่นในกฎระเบียบและคิวงานสากลโลกขนาดนั้น ลิตาก็จะไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณอีก!”

          เธอกระแทกเสียงประชดประชัน คว้าแล็ปท็อปบนโต๊ะคืนมาถือไว้มั่นอย่างแรงจนเกิดเสียงดังตึง

          “ลิตาจะกลับขึ้นไปเปิดทิกเก็ตเดี๋ยวนี้ค่ะ! แล้วจะเขียนหมายเหตุตัวโต ๆ กำกับไว้เลยว่า ‘ด่วนที่สุด ด่วนจนไฟลุก!’ ดูสิว่าคิวงานอันทรงเกียรติของคุณจะเลื่อนมาถึงลิตาในชาติไหน!”

          พูดจบ หญิงสาวก็หมุนตัวกลับหลังหันแล้วเดินกระทืบส้นสูงปึงปังออกไปจากแผนกไอทีด้วยความฉุนเฉียว แผ่นหลังบางสั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ ทิ้งให้บรรยากาศในห้องทำงานกลับคืนสู่ความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงเซิร์ฟเวอร์ดังหึ่ง ๆ อีกครั้ง

          ภคินจดจ้องมองตามแผ่นหลังบางที่เยื้องกรายออกไปจนกระทั่งบานประตูเปิดปิดอัตโนมัติปิดสนิทลง ลมหายใจอุ่น ๆ ถูกพรูออกจากจมูกโด่งเป็นสันเบา ๆ ชายหนุ่มยกมือขึ้นถอดแว่นตากรอบเงินออก วางมันลงบนโต๊ะ ก่อนจะยกนิ้วเรียวยาวขึ้นนวดคลึงตรงบริเวณหัวตาเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด

          กลิ่นน้ำหอมที่ผสมผสานความหวานเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของลลิตายังคงลอยอวลอยู่ตรงหน้า กลิ่นที่เขาจดจำได้ขึ้นใจ และเป็นกลิ่นที่มักจะลอยมาแตะจมูกของเขาก่อนที่ตัวเจ้าของจะปรากฏกายให้เห็นเสมอในระยะหลังมานี้

          เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูน และไม่ใช่หุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกอย่างที่ใคร ๆ ตราหน้า คิดว่าผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งจะไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง เวลาที่มีผู้หญิงที่สวยสะกดสายตาและมีรูปร่างทรวดทรงองเอวเย้ายวนระดับท็อปของบริษัท จงใจเดินเข้ามาบดเบียด ก้มต่ำจนเผยเนินอกขาวผ่องให้เห็นในระยะประชิดขนาดนั้น กลิ่นกายสาวและสายตาแพรวพราวยามที่เธอเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน มันกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในกายของเขาให้ตื่นตัวจนแทบจะควบคุมไม่อยู่

          แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิด ลลิตาเป็นผู้หญิงประเภทที่รู้ซึ้งถึงคุณค่าและความสวยของตัวเองดี เธอใช้เสน่ห์ทางเพศและจริตจะก้านเหล่านั้นเป็นอาวุธในการหว่านล้อมผู้ชายทุกคนรอบตัวเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ เธอมักจะส่งรอยยิ้มหวานหยดย้อยแจกจ่ายเรี่ยราดให้ผู้ชายทั้งบริษัท ไม่ว่าจะเป็นไอ้พวกหนุ่ม ๆ แผนกเซลส์จอมกะล่อน หรือพวกมาร์เก็ตติ้งที่คอยมาทำตัวเป็นแมลงวันตอมตื้อรอบตัวเธอ ซึ่งภาพเหล่านั้นมันขัดหูขัดตาและกวนอารมณ์ของเขาให้ขุ่นมัวอย่างรุนแรงทุกครั้งที่ได้เห็น

         มันคือความหึงหวง ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่เรียบนิ่งชาเย็น

          ภามยอมรับกับตัวเองเงียบ ๆ ในใจอย่างตรงไปตรงมา เขารู้สึกหงุดหงิดและไม่ชอบใจอย่างมากเวลาเห็นเธอไปโปรยเสน่ห์ให้คนอื่น และยิ่งเดือดปุด ๆ มากขึ้นไปอีก เมื่อเธอคิดจะใช้วิธีการตื้น ๆ แบบเดียวกันนั้นมาจัดการกับเขา ราวกับเขาเป็นเพียงผู้ชายไร้น้ำยาอีกคนที่เธอจะปั่นหัวอย่างไรก็ได้

          เขาเป็นคนประเภทที่เกลียดความวุ่นวาย เกลียดการสูญเสียการควบคุม และลลิตาก็คือตัวแทนของความวุ่นวายเหล่านั้นทั้งหมด เธอเปรียบเสมือนไวรัสคอมพิวเตอร์สายพันธุ์อันตรายที่ระบุตัวตนไม่ได้ ซึ่งพร้อมจะเจาะทะลวงผ่านไฟร์วอลล์ระบบรักษาความปลอดภัยอันหนาแน่นของหัวใจเขาให้พังทลายลงได้ในพริบตา

          ชายหนุ่มหยิบแว่นตากลับมาสวมตามเดิม ดวงตาคมกริบปรับเปลี่ยนเป็นความราบเรียบเฉียบคม นำมือหนาไปจับเมาส์แล้วคลิกเปิดหน้าต่างระบบรับแจ้งซ่อมส่วนกลางขึ้นมาบนหน้าจอหลักขนาดใหญ่

          ไม่ถึงห้านาทีตามคาด รายชื่อผู้แจ้งซ่อมที่ชื่อ ‘Lalita P.’ ก็เด้งขึ้นมาพร้อมกับแถบสีแดงกระพริบถี่ ๆ ระบุสถานะความสำคัญระดับสูงสุด พร้อมข้อความบรรยายอาการที่พิมพ์ปิดท้ายด้วยเครื่องหมายตกใจติด ๆ กัน ราวกับเจ้าตัวกำลังตะโกนใส่หน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยความอัดอั้น

         ‘เครื่องดับสนิท เปิดไม่ติด! งานด่วนที่สุดระดับพันล้านต้องส่งลูกค้าบ่ายสามโมงนี้! ถ้าฝ่ายไอทีซ่อมไม่ทันและทำระบบล่าช้า ลิตาจะเดินไปฟ้องท่านประธานบริหารโดยตรงแน่นอนค่ะ!!!’

          มุมปากหยักลึกที่มักจะเหยียดตรงอยู่เสมอ บัดนี้ค่อย ๆ กระตุกขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดุดันและแฝงไปด้วยความอันตรายอย่างลึกซึ้ง ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีพนักงานคนไหนในแผนกไอทีเคยมีโอกาสได้เห็นมาก่อนเลยในชีวิต

          “ดื้อรั้น ขี้โวยวาย แล้วก็ชอบเอาชนะไม่มีเปลี่ยน” เขาส่งเสียงพึมพำในลำคอเบา ๆ

          มือหนาบังคับเมาส์ลากเคอร์เซอร์ไปวางไว้เหนือชื่อทิกเก็ตของลิตา ก่อนจะกดคลิกเมาส์รัว ๆ เพื่อเปลี่ยนสถานะผู้รับผิดชอบงานจากช่อง ‘รอการมอบหมาย’ ให้กลายเป็นชื่อของเขาเองในทันที

          ‘Bhakin S.’ เขาใช้อำนาจหัวหน้าแผนกสั่งข้ามคิวงานอื่น ๆ ที่ค้างอยู่ในระบบทั้งหมดอย่างหน้าตาเฉย โดยไม่สนใจกฎเกณฑ์ที่ตัวเองเพิ่งจะใช้สั่งสอนหญิงสาวไปเมื่อครู่นี้เลยแม้แต่น้อย

          “อยากได้คิวเร่งด่วน ผมก็จะจัดให้ด่วนสมใจ” แววตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นส่องประกายวาวโรจน์ “จะซ่อมตัวเครื่อง แล้วก็ซ่อม ‘เด็กดื้อ’ ให้เข็ดหลาบ จนไม่มีแรงลุกเดินไปโปรยเสน่ห์ให้ผู้ชายคนไหนได้อีกเลยคอยดู”

          ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดการกลัดกระดุมเสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อให้เข้าที่ หยิบกล่องเครื่องมือขนาดเล็กและอุปกรณ์ตรวจสอบระบบเฉพาะทางขึ้นมาถือไว้มั่น ก่อนจะก้าวเท้ายาว ๆ ออกจากอาณาเขตแผนกไอที มุ่งตรงไปยังลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังชั้นยี่สิบแปด สมรภูมิรบที่พีอาร์สาวจอมยั่วกำลังยืนรอคอยเขาอยู่ด้วยความเดือดดาล โดยที่เธอไม่มีวันรู้เลยว่า การไปจงใจท้าทายระบบและกวนตะกอนความหวงก้างของผู้ชายหน้านิ่งอย่างภคินนั้น มันคือการเปิดประตูรับมหันตภัยความเร่าร้อนที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้หลอมละลายจนไม่เหลือชิ้นดี

          สงครามประสาทและความสัมพันธ์ต้องห้ามที่ซ่อนเร้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และระบบรักษาความปลอดภัยของเขา ก็ไม่เคยปล่อยให้ไวรัสตัวป่วนตัวไหนรอดพ้นเงื้อมมือไปได้ง่าย ๆ โดยเฉพาะไวรัสที่แสนเซ็กซี่และน่าขย้ำอย่าง ‘ลลิตา’ !