บทนำ 2

          “คุณภามคะ...”

          น้ำเสียงหวานใสถูกดัดให้ฟังดูนุ่มนวลและออดอ้อนกว่าปกติหลายเท่า ลิตาวางแล็ปท็อปเจ้าปัญหาลงบนขอบโต๊ะทำงานของเขาอย่างเบามือ พร้อมกับจงใจท้าวแขนเรียวลงบนพาร์ทิชันกั้นโต๊ะ เอนกายไปข้างหน้าเล็กน้อย

          ท่าทางนั้นทำให้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอและเขาลดลงเหลือเพียงไม่ถึงสองฟุต และเป็นมุมที่จงใจเปิดเผยคอระหงรวมถึงเนินเนื้อขาวนวลเนียนใต้คอเสื้อเชิ้ตอย่างมีจริตจะก้าน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมแนวฟลอรัลฟรุตตี้ที่ผสมผสานความหวานของมวลดอกไม้และความเย้ายวนของผลไม้ตระกูลเบอร์รี่โชยฟุ้งกระจายไปในอากาศ ปะทะเข้ากับระบบรับกลิ่นของคนหน้านิ่งอย่างจัง

          นิ้วยาวที่กำลังรัวเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดชะงักไปเล็กน้อยเพียงเสี้ยววินาที ทว่าภามกลับไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองร่างอวบอิ่มที่พยายามทอดสะพานอยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของเขายังคงจับจ้องอยู่บนบรรทัดโค้ดภาษาอังกฤษยาวเหยียดบนหน้าจอหลัก

          “มีอะไรครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำ ราบเรียบ และไร้ซึ้งคลื่นอารมณ์ใดๆ เอ่ยถามออกไป โดยที่มือหนายังคงขยับพิมพ์งานต่อหลังจากหยุดชะงักไปครู่เดียว

          “คือว่า... โน้ตบุ๊กของลิตามันดับไปเฉย ๆ เลยค่ะคุณภาม ดับไปตอนที่ลิตากำลังจะเซฟไฟล์งานพรีเซนต์สำคัญมากด้วยค่ะ ลิตาพยายามเปิดเท่าไหร่ก็เปิดไม่ติด คุณภามช่วยสละเวลาอันมีค่าดูให้ลิตาด่วนที่สุดเลยได้ไหมคะ ลิตาต้องใช้เข้าประชุมตอนบ่ายสามโมงนี้แล้ว ถ้าส่งงานไม่ทัน ลิตาต้องแย่แน่ ๆ เลยค่ะ”

          ลิตาแสร้งทำเสียงสั่นเครือ ช้อนดวงตากลมโตที่ล้อมกรอบด้วยขนตาหนางอนงามขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างอันหล่อเหลาไร้ที่ติของผู้ชายตรงหน้าอย่างน่าสงสาร มือเรียวแกล้งขยับไปแตะใกล้ ๆ กับท่อนแขนแกร่งของเขาอย่างแผ่วเบาราวกับไม่ได้ตั้งใจ หวังจะใช้ความใกล้ชิดทางกายภาพทำลายกำแพงน้ำแข็งของหัวหน้าไอทีคนนี้ทิ้งเสีย

          ทว่าปฏิกิริยาตอบรับจากภคินกลับมีเพียงความเงียบงันที่ยาวนานจนน่าอึดอัด

          ชายหนุ่มละมือออกจากคีย์บอร์ดช้า ๆ ก่อนจะหมุนเก้าอี้ทำงานหันมาเผชิญหน้ากับเธอตรง ๆ เขาเอื้อมมือขึ้นไปจับขาแว่นตาขยับเล็กน้อย

          ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจดจ้องใบหน้าสวยเฉี่ยวและไล่สายตาลงมามองการแต่งกายของลิตาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มันนิ่งสนิท ทว่าลึกซึ้งและเฉียบขาดจนลิตารู้สึกเหมือนกำลังถูกรังสีเอกซ์เรย์ตรวจจับพฤติกรรม มันไม่ใช่สายตาหื่นกระหายแบบที่เธอเคยเห็นจากผู้ชายคนอื่น แต่มันคือสายตาของ ‘ผู้คุมระบบ’ ที่กำลังมองตรวจหาจุดบกพร่อง

          “เปิดทิกเก็ตในระบบแจ้งซ่อมหรือยังครับ”

          ประโยคคำถามสั้น ๆ ห้วน ๆ และแสนจะเย็นชาหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก ทำเอาลิตาที่กำลังส่งยิ้มหวานถึงกับหน้าตึงไปในทันที

          “คะ? ทิกเก็ต... อ๋อ ระบบแจ้งซ่อมส่วนกลางน่ะเหรอคะ คือลิตารีบมากจริง ๆ ค่ะคุณภาม คอมฯ มันดับไปเลย หน้าจอมืดสนิท ลิตาเลยเปิดระบบเพื่อแจ้งซ่อมตามขั้นตอนปกติไม่ได้ ก็เลยต้องรีบวิ่งหอบเครื่องลงมาหาคุณภามที่นี่ด้วยตัวเองยังไงล่ะคะ” หญิงสาวยังคงไม่ยอมแพ้ เธอขยับยิ้มกว้างขึ้น ส่งสายตาอ้อนวอนระดับสูงสุด “ช่วยลิตาเป็นกรณีพิเศษหน่อยนะคะ แป๊บเดียวเอง น้า... นะคะคุณภามขา”

          คำว่า ‘คุณภามขา’ พร้อมกับน้ำเสียงอ่อนหวานที่อาจทำให้ชายหนุ่มครึ่งค่อนบริษัท ยอมกระโดดลงไปในกองเพลิงแทนเธอได้ดื้อ ๆ กลับไม่สามารถสั่นคลอนปราการเหล็กของผู้ชายคนนี้ได้เลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว

          “กฎเกณฑ์ของบริษัทมีไว้เพื่อให้ทุกคนปฏิบัติตามครับ คุณลลิตา” ภามตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและเด็ดขาดไร้เยื่อใย “แผนกไอทีมีขั้นตอนการทำงานและคิวงานที่ต้องจัดการตามลำดับความสำคัญของระบบเครือข่ายส่วนกลาง ถ้าพนักงานทุกคนในตึกเดินถือคอมพิวเตอร์ลงมาหาผมโดยตรงแล้วอ้างว่างานของตัวเองด่วนที่สุดทุกคน ระบบการบริหารจัดการของผมก็คงจะรวนไม่ต่างจากคอมพิวเตอร์ของคุณ รบกวนคุณเดินไปใช้คอมพิวเตอร์ส่วนกลางที่แผนกของคุณ ล็อกอินเข้าหน้าเว็บ แล้วเปิดทิกเก็ตแจ้งซ่อมเข้ามาตามระบบครับ เดี๋ยวผมจะจัดสรรงานให้เจ้าหน้าที่ในทีมไปดูแลให้ตามคิว”

          ลิตาอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ

          ผู้ชายคนนี้ปฏิเสธเธอ!

          ปฏิเสธลลิตา ดาวเด่นจอมบริหารเสน่ห์ผู้ไม่เคยขอความช่วยเหลือจากผู้ชายคนไหนแล้วไม่ได้อย่างหน้าตาเฉย!

          ความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่ตอนที่งานพังพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทะลุปรอท ความมั่นใจในตัวเองที่เคยมีอยู่เต็มเปี่ยมถูกทุบทำลายจนป่นปี้ด้วยประโยคที่ยึดมั่นในกฎระเบียบราวกับหุ่นยนต์ของคนตรงหน้า ลิตาหุบยิ้มหวาน ๆ ลงทันควัน เปลี่ยนสลับโหมดมาเป็นเชิดหน้าขึ้นดื้อรั้น ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธ

          “แต่คิวงานของแผนกคุณมันยาวไปถึงชาติหน้าเลยนี่คะ! งานพรีเซนต์ของลิตามูลค่าความเสียหายหลายล้าน แล้วถ้าโปรเจกต์นี้ต้องหลุดมือไปเพียงเพราะฝ่ายไอทีซ่อมคอมฯ ให้ไม่ทันเวลา คุณหัวหน้าแผนกจะรับผิดชอบความเสียหายไหวไหมคะ”

          “ผมรับผิดชอบระบบโครงสร้างพื้นฐานและข้อมูลความลับทั้งหมดของบริษัทครับ มูลค่ารวมและผลกระทบของมันมากกว่าโปรเจกต์ของคุณหลายเท่า”

          ภามสวนกลับทันควันโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด น้ำเสียงของเขายังคงนิ่งสนิท ไม่มีความสะทกสะท้านหรือหวั่นเกรงต่ออารมณ์โกรธที่พร้อมจะระเบิดของหญิงสาวตรงหน้าเลยสักนิด

          “และถ้าจะให้พูดถึงสาเหตุที่คอมฯ ของคุณดับบ่อยจนเป็นเรื่องด่วนขนาดนี้ มันก็เป็นเพราะคุณชอบดาวน์โหลดไฟล์ภาพความละเอียดสูงที่ไม่เกี่ยวข้องกับงานมาสุมไว้ในไดร์ฟเซ็ตอัพจนพื้นที่เต็ม แถมยังเปิดแท็บเบราว์เซอร์ทิ้งไว้พร้อม ๆ กันทีละสามสิบสี่สิบแท็บเพื่อดูของออนไลน์ ผมเคยส่งอีเมลแจ้งเตือนและอธิบายเรื่องนี้ให้คุณฟังไปไม่ต่ำกว่าสามรอบแล้วไม่ใช่เหรอครับ แต่คุณไม่เคยใส่ใจที่จะจัดการมันเลย”