บทที่ 1 Firewall Breach: อาการรวนระยะประชิด 1

          บรรยากาศของแผนกประชาสัมพันธ์บนชั้นยี่สิบแปดมักจะเต็มไปด้วยสีสันและชีวิตชีวาเสมอ เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานที่ถูกเปิดคลอเบา ๆ จากลำโพงบลูทูธเข้ากันได้ดีกับเสียงเจื้อยแจ้วพูดคุยของเหล่าพนักงานหนุ่มสาวที่แต่งตัวจัดจ้านราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น ทว่าในเวลานี้ บริเวณโต๊ะทำงานที่อยู่มุมหน้าสุดของแผนกกลับแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนไม่มีใครกล้าเดินเฉียดใกล้

          ลลิตาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของตัวเองอย่างแรงจนล้อเก้าอี้ไถลไปด้านหลังเล็กน้อย แขนเรียวทั้งสองข้างยกขึ้นกอดอก ใบหน้าสวยเฉี่ยวง้ำงอ บ่งบอกระดับความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดทะลุเพดาน หลังจากที่เพิ่งเดินกระแทกส้นสูงกลับมาจากแผนกไอทีด้วยความหัวเสียขั้นสุด

          “หน้ามุ่ยเป็นม้าหมากรุกเลยนะยะชะนี” เสียงแหลมปรี๊ดของเจ๊มดแดง ครีเอทีฟหนุ่มหัวใจสาวที่นั่งโต๊ะติดกันเอ่ยทัก พร้อมกับชะโงกหน้าข้ามพาร์ทิชันมามอง “เป็นอะไรยะ เมื่อกี้เห็นอุ้มคอมฯ วิ่งหน้าตั้งลงไปชั้นสิบห้า แล้วทำไมหอบกลับมาแบบหน้าจอพับปิดสนิทเหมือนเดิมล่ะ โดนช่างตอกหน้าหงายมาหรือไง”

          “อย่าพูดถึงไอ้แผนกเฮงซวยนั่นให้ฉันได้ยินนะเจ๊!” ลลิตาแหวเสียงขุ่น “โดยเฉพาะอีตาหัวหน้าแผนกหน้าตายนั่นน่ะ คิดว่าตัวเองเป็นใคร แค่ขอให้ช่วยดูคอมฯ ให้ด่วนนิดเดียว ทำเป็นอ้างกฎอ้างคิวร้อยแปดพันเก้า ฉันเลยด่าเปิงแล้วเดินสะบัดบ๊อบใส่มาเนี่ย”

          “ว้าย! แกหมายถึงคุณภามเหรอยะ!” เจ๊มดแดงยกมือทาบอก ดวงตาเบิกกว้าง “ตายแล้ว นังลิตา! นั่นสมบัติของบริษัทเลยนะยะ ผู้ชายหน้านิ่งที่เซ็กซี่ที่สุดในตึกนี้ แกกล้าไปวีนแตกใส่เขาสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง เกิดเขาแบนไม่ยอมซ่อมคอมฯ ให้แกขึ้นมา งานพรีเซนต์ตอนบ่ายสามของแกจะทำยังไงฮะ!”

          คำถามนั้นแทงฉึกเข้ากลางใจ ลลิตาชะงักไปชั่วครู่ ความโกรธเมื่อครู่เริ่มถูกแทนที่ด้วยความกังวล

          ใช่... เธอมีพรีเซนต์งานมูลค่าหลายพันล้านกับลูกค้าระดับวีไอพีในอีกไม่ถึงสามชั่วโมง และไฟล์งานทั้งหมดก็ฝังอยู่ในเจ้าก้อนเหล็กสีเงินราคาแพงที่ตอนนี้กลายสภาพเป็นที่ทับกระดาษไปแล้วเรียบร้อย

          หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวที่แต่งแต้มด้วยเล็บเจลสีแดงสดเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะรัวเร็ว

          “ก็... ก็ฉันเปิดทิกเก็ตแจ้งซ่อมเข้าระบบไปแล้วไง เขียนด่า... เอ๊ย เขียนย้ำความด่วนตัวโต ๆ ไปแล้วด้วย ยังไงแผนกไอทีก็ต้องส่งคนขึ้นมาดูให้ฉันอยู่ดีนั่นแหละ” เธอเถียงข้าง ๆ คู ๆ พยายามปลอบใจตัวเอง

          ทว่ายังไม่ทันที่เจ๊มดแดงจะได้อ้าปากสั่งสอนเพื่อนสาวต่อ บรรยากาศจอแจภายในแผนกประชาสัมพันธ์ก็พลันเงียบกริบลงราวกับมีคนกดปุ่มปิดเสียง เสียงเจื้อยแจ้วหดหายไปในลำคอของทุกคน สายตาทุกคู่ของพนักงานในแผนกต่างพร้อมใจกันหันไปมองยังบริเวณประตูทางเข้าหลักของชั้นยี่สิบแปด

          ร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาในอาณาเขตของพวกเธอ

          ภคิน ศิรประภาวงศ์ ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับรังสีความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมารอบตัว เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดที่ถูกปลดกระดุมบนออกหนึ่งเม็ด แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวก ๆ เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและเส้นเลือดปูดโปนอย่างคนดูแลตัวเองดีเยี่ยม มือขวาของเขาถือกล่องเครื่องมือช่างขนาดย่อมสีดำสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสสีเงินกวาดมองไปรอบ ๆ ห้องเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะล็อกเป้าหมายมาที่โต๊ะทำงานของลลิตาอย่างแม่นยำ

          “กะ... แก นังลิตา” เจ๊มดแดงครางเสียงสั่น ตีแขนเพื่อนรัว ๆ “คุณภาม... คุณภามตัวเป็น ๆ เดินถือกล่องเครื่องมือมาหาแกถึงที่เลยแม่!”

          ลลิตาหันขวับไปมองตามสายตาเพื่อน รูม่านตาของเธอขยายกว้างด้วยความตกตะลึง ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอออกเล็กน้อยอย่างลืมตัว

          ภาพผู้ชายหน้านิ่งที่เพิ่งจะปฏิเสธเธออย่างเลือดเย็นเมื่อสิบห้านาทีก่อน กำลังเดินตรงดิ่งเข้ามาหาเธอด้วยท่วงท่าที่สง่างามและดุดันราวกับนายแบบบนรันเวย์ มันช่างเป็นภาพที่คอนทราสต์กับบรรยากาศฟรุ้งฟริ้งของแผนกพีอาร์อย่างสิ้นเชิง

          ชายหนุ่มก้าวเดินผ่านโต๊ะทำงานของพนักงานคนอื่น ๆ โดยไม่สนใจสายตาหวานเชื่อมหรือเสียงกระซิบกระซาบชื่นชมที่ดังขึ้นรอบตัว เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของลลิตา วางกล่องเครื่องมือลงบนโต๊ะด้วยเสียงดังทึบ ๆ ที่ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย

          “คุณ...” ลลิตาอึกอัก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “คุณภาม... มาทำไมคะ?”

          “มาซ่อมคอมพิวเตอร์ที่เจ้าของเครื่องอ้างว่าด่วนจนไฟลุกครับ” ภคินตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ไม่บงบอกอารมณ์ใด ๆ “รบกวนลุกขึ้นด้วยครับ ผมต้องการพื้นที่ทำงาน”

          ลลิตากระพริบตาปริบ ๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดตีตื้นขึ้นมาในอก ปากบอกว่าต้องทำตามคิว ต้องรักษากฎระเบียบ แต่สุดท้ายอีตาหัวหน้าแผนกจอมหยิ่งคนนี้ก็ยอมถ่อขึ้นมาซ่อมคอมฯ ให้เธอด้วยตัวเองงั้นสิ?

          ริมฝีปากอวบอิ่มค่อย ๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้มหวานหยดย้อย ความมั่นใจในฐานะสาวฮอตประจำบริษัทกลับคืนมาสู่ตัวเธออีกครั้งอย่างเต็มเปี่ยม หญิงสาวลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า จงใจบิดสะโพกเล็กน้อยให้ชุดเดรสเข้ารูปทำหน้าที่อวดทรวดทรงองเอวอย่างเต็มที่ ก่อนจะขยับถอยออกมายืนพิงพาร์ทิชันด้านข้าง ปล่อยให้ชายหนุ่มขยับเข้ามานั่งแทนที่บนเก้าอี้ของเธอ

          “นึกว่าคุณหัวหน้าไอทีจะยึดมั่นในคิวงานจนไม่ยอมสละเวลาอันมีค่ามาซะอีกนะคะ” เธอเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ดวงตาแพรวพราวไปด้วยจริตแห่งการยั่วยวน “หรือว่า... ทนเสียงเรียกร้องของหัวใจไม่ไหว เลยต้องลัดคิวมาหาลิตาด้วยตัวเองคะเนี่ย”

          ภคินไม่ได้ตอบกลับในทันที เขาเปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิทขึ้นมา นิ้วยาวเรียวกดปุ่มพาวเวอร์ค้างไว้เพื่อดูการตอบสนอง ก่อนจะล้วงเอาสายเคเบิลบางอย่างออกมาจากกล่องเครื่องมือ

          “ผมมาเพราะไม่อยากให้พนักงานบางคนไปงอแงฟ้องผู้บริหารจนระบบการทำงานของผมต้องวุ่นวายต่างหากครับ” เขาตอบกลับเสียงเรียบ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอสีดำ “และอีกอย่าง ทิกเก็ตของคุณพิมพ์มาพร้อมด้วยเครื่องหมายตกใจติดกันสามตัว มันผิดมารยาทในการสื่อสารทางธุรกิจ ผมเลยต้องมาตักเตือนด้วยตัวเอง”

          “ปากคอเราะรายไม่เบานะคะ” ลลิตาเบ้ปากหมั่นไส้อย่างไม่ปิดบัง

          เธอขยับตัวเข้าไปใกล้เขามากขึ้น จงใจชะโงกหน้าเข้าไปดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ในระยะประชิด ทรวดทรงอวบอิ่มภายใต้เสื้อเชิ้ตคอวีเนื้อพริ้วเฉียดกรายไปกับหัวไหล่แกร่งของชายหนุ่มเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมกลิ่นฟลอรัลฟรุตตี้ที่ผสมผสานความหวานเย้ายวนลอยอวลเข้าไปแตะจมูกของภคินอย่างจัง

          ร่างสูงชะงักกึก กล้ามเนื้อบริเวณหัวไหล่ตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน