TATTOO HAWK ONE_7

TATTOO HAWK ONE_7

ฉันยังคงนั่งจ้องหน้าคนตรงหน้านิ่งๆพรางเลิกคิ้วกวนๆใส่เขาอย่างหมั่นไส้ แล้วเชื่อสิ ว่าตอนนี้สายเหยี่ยวกำลังหงุดหงิด แต่เขาแค่พยายามควบคุมตัวเองอยู่

หึ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามควบคุมท่าทีของตัวเองมากแค่ไหน มันก็ต้องมีหลุดกันบ้างแหละ

" อย่าท้าทายฉันเพียงขวัญเพราะฉันละ... "

" เลวได้มากกว่าที่ฉันคิดสินะ "

ไม่รอให้เขาเอ่ยจนจบฉันก็เอ่ยต่อประโยคที่เขาจะพูดพร้อมกับเหยียดยิ้มมุมปากใส่เขาจนเขาถึงกับชะงักหน้านิ่งไป เหมือนไม่คิดว่าฉันจะกล้าพูดใส่เขาแบบนั้น

เอาจริงดิ นี่เขาไม่รู้เหรอ? ว่าฉันอาจจะรู้จักเขาดีกว่าที่ตัวเขารู้จักตัวเองซะอีกน่ะ :)

" เเต่เธอก็ยังท้าทายฉัน "

เขาเคาะนิ้วชี้ลงกับโต๊ะทำงานของฉันนิ่งๆ เหมือนพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองอยู่

" เเล้วฉันต้องทำยังไงล่ะสายเหยี่ยว! ยอมเหมือนที่ผ่านมาเเล้วตัวเองต้องโง่ดักดานอยู่เเบบนั้นเหรอ ขอโทษนะเเต่ฉันคนนั้นมันตายไปเเล้ว ตายตั้งเเต่ที่เห็นเพื่อนรักของตัวเองกำลังนั่งขย่มเเฟนของตัวเองอยู่ "

ฉันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตาก็มองคนตรงหน้านิ่งๆ เเต่ใครเลยจะรู้ว่าทุกครั้งที่ฉันนึกถึงเรื่องภาพในวันนั้น ภาพความทรงจำเก่าๆมันก็คอยตามหลอกหลอนฉันมาตลอด

ถึงปากจะบอกว่าไม่รู้สึกอะไร เเต่ข้างในลึกๆเเล้ว ฉันรู้ดีว่าตัวเองลืมมันไม่ได้เลย มันเหมือนภาพติดตาที่ยังไงก็ไม่มีทางสลัดออกไปได้เลยสักครั้ง

" ขวัญ..."

น้ำเสียงเเผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของคนตรงหน้า ทำให้ฉันได้แต่เหยียดยิ้มมุมปากอย่างสมเพชตัวเองเมื่อก่อน เเละฉันรู้ว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้ากำลังรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นมากแค่ไหน..

เเต่เเค่นี้มันยังไม่พอหรอก ความรู้สึกผิดของเขามันยังน้อยไปด้วยซ้ำเมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่ฉันได้รับจากการกระทำของเขาและเพื่อนสนิทของตัวเอง

" ออกไปเถอะ ฉันมาที่นี่เพื่อทำงานไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นอะไร เเล้วก็อย่าลืมว่าฉันเป็นเเค่ลูกจ้างของคุณ "

ฉันเอ่ยเสียงเรียบก่อนจะมองสบตาเขาเเล้วหยิบแก้วมอคค่าขึ้นมาดูดต่อหน้าต่อตาเขา

และในจังหวะที่เราสองคนกำลังนั่งจ้องหน้ากันอยู่เสียงประตูห้องทำงานของฉันก็ถูกเปิดอีกครั้ง

แอดดดด~

" ขวัญจ๋าาาา อะ..อ๋าา เฮือก! ผู้อำนวยการ สะ..สวัสดีครับ "

ฉันถึงกับถอนหายใจออกมา เมื่ออยู่ๆไอ้หมอบ้าอย่างไอ้เเท็คก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามา นี่มารยาทมันหายไปไหนหมด

" ได้เเล้วใช่ไหม "

ฉันหันไปถามมันเพื่อทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี่ก่อนที่มันจะพยักหน้าหงึกหงักเเล้วก็เดินเข้ามาหาฉันอย่างกล้าๆกลัวๆ ก็มันรู้ว่าคนที่นั่งอยู่ด้านหลังฉันเป็นใครเเล้วก็เคยเป็นอะไรกับฉัน เเต่นั่นมันก็ในอดีตไง มันจะกลัวทำห่าอะไรนักหนาก็ไม่รู้!

" อ่ะ เเต่มันมะ.. "

" อื้อ ขอบใจ ไปทำงานเถอะเดี๋ยวกูเอาไปให้มันเอง "

มันยังพูดไม่ทันจบฉันก็รีบพูดเเทรกมันขึ้นมาเเล้วก็ขยิบตาส่งให้มันไปเพราะเรื่องของยัยสายไหมมันเป็นความลับ

" เออ งั้นเดี๋ยวมาใหม่นะ ขอตัวนะครับท่านผู้อำนวยการ "

มันหันมาพูดกับฉันก่อนจะหันไปก้มหัวให้สายเหยี่ยว เเต่ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาทำสีหน้ายังไงเพราะฉันกำลังมองไอ้หมอเเท็คอยู่

เเล้วพอมันเดินออกไป ฉันก็หันกลับมามองสายเหยี่ยวอีกครั้ง เเต่ฉันก็ต้องผงะเพราะพอฉันหันเก้าอี้มาหน้าของฉันก็ชนเข้ากับปลายจมูกของเขาจนฉันถึงกับนิ่งไปด้วยความตกใจ

.

ฟอดดด~

" นี่นาย! อะ..อื้อออ "

ฉันตะโกนออกมาอย่างเดือดดาลเพราะเขาดันกดจมูกลงมาหอมเเก้มฉันทั้งๆที่ฉันไม่อนุญาต เเล้วอยู่ๆหมอนั่นก็เปลี่ยนมารั้งใบหน้าของฉันก่อนจะบดจูบลงมาอย่างกระเเทกกระทั้นจนฉันรับรู้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่ไหลออกมา

ให้ตายสิ ฉันปากเเตก!

" อื้อออ อ่อย "

ฉันพยายามดันร่างสูงออกไป เเต่เขาดันกดหัวของฉันเอาไว้เเน่นเเถมตอนนี้เขาเอามืออีกข้างมารั้งเอวของฉันให้ลุกขึ้น

ปึกก!!

เเรงกระเเทกกับผนังทำให้ฉันเบ้หน้าออกมาอย่างเจ็บปวด หมอนี่มือไวชะมัด ฉันพยายามดันเขาออกไปเเต่ก็เหมือนเดิมฉันสู้เเรงของเขาไม่ได้

เเล้วตอนนี้มือไม้ของเขามันอยู่ไม่สุขเเล้วไง เขากำลังลูบมันไปมาก่อนจะสอดมันเข้ามาในเสื้อของฉันอย่างรวดเร็วดิบเถื่อนเเถมเขายังบีบหน้าอกของฉันเเรงจนฉันเจ็บไปหมดเเล้ว

พรึ่บ!! เพี๊ยะ!!!

" นายมันสารเลว! "พอตั้งสติได้อีกรอบฉันก็รวบรวมเรี่ยวเเรงที่มีผลักเขาออกไป เเละมันเหมือนปฏิกิริยาอัตโนมันติอ่ะเพราะฉันก็ยกมือขึ้นไปฟาดหน้าของเขาสุดเเรงเเล้วก็สบถด่าเขาออกไปสุดเสียงจนมือเเละคอของฉันเจ็บร้าวไปหมด

หมอนั่นมองหน้าฉันนิ่งๆเเล้วก็ดุนลิ้นในกระพุ้งเเก้มของเขาอย่างกวนๆ ส่วนฉันก็ได้เเต่ยืนกำมือตัวเองเเน่นเพราะกำลังโมโหเขาอยู่หมอนั่นทำท่าจะพุ่งเข้ามาหาฉันอีกรอบ

ปึกก!!

เเต่ฉันยกเท้าขึ้นถีบท้องเขาเอาไว้ก่อน นาทีนี้ขอฉันฉันเอาคืนเขาบ้างเถอะเขามันเลวเกินไปเเล้ว

" ขวัญนี่เธอกล้าถีบฉันเลยเหรอวะ! "น้ำเสียงเดือดดาลของเขาไม่ได้ทำให้ฉันหวาดกลัวเขาสักนิดหมอนนี่มันต้องเจอเเบบนี้แหละ

" เออ! เเล้วไงใครใช้ให้นายมาทำเลวกับฉันก่อนเเค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ ถ้ามีปืนอยู่ตรงหน้าฉันยิงนายไปเเล้ว " ฉันพูดออกไปอย่างหงุดหงิด เขามีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันเเบบนี้ คิดว่าคนอื่นกลัวเขาเเล้วฉันจะต้องกลัวเขาด้วยเหรอ รู้จักเพียงขวัญน้อยไปซะเเล้ว

" นะ นี่เธอ! " เขาถึงกับอึ้งพูดอะไรไม่ออกเเต่สักพักเขาก็ปรับสีหน้าท่าทางให้กลับมาเยือกเย็นอีกครั้งจนฉันอยากจะตบมือให้ เเสดงเก่งมาก

.

" ออกไปจากห้องของฉันซะ ฉันมาทำงานไม่ได้มารื้อฟื้นความหลัง อย่าให้ฉันต้องทำร้ายนายเพื่อปกป้องตัวเองอีก "

ฉันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น สายตาฉันตอนนี้ถ้ามันคมมันคงบาดเขาเป็นเเผลเหวอะหวะเเล้ว เเต่น่าเสียดายที่มันไม่ใช่ นึกเเล้วหงุดหงิดชิบ!! จะว่าฉันเถื่อนฉันก็ไม่สน เพราะอ่อนเเอฉันเลยโดนทำร้ายไง หมอนี่ดันมาปลุกเสือในตัวฉันเองเป็นไงละ

ปังงง!!

ฉันมองคนที่ปิดประตูเสียงดังลั่นเเล้วเดินออกไปอย่างหัวเสียหมอนั่นคงเเค้นฉันน่าดูเลยล่ะ เเต่ก็สมน้ำหน้าเเล้วดันมาทำกับฉันเเบบนั้นเองทำไมล่ะ

" อุบ! อึก! ฮ่าๆๆๆๆ " พอสายเหยี่วออกไปปุ๊บฉันก็นั่งลงกับพื้นก่อนจะหัวเราะออกมาจนน้ำตาเล็ดสี หน้าหมอนั่นเมื่อกี้มันน่าขำชะมัด

.

แอดดดด!!

เสียงประตูที่ถูกเปิดออกอีกครั้งทำให้ฉันหันไปมองยัยสายไหมที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้างงๆ

" เอาเข้าไป นี่เเกไปทำอะไรให้เฮียฉันหัวเสียขนาดนั้นวะ งานนี้โรงพยาบาลระเบิดเเน่ "ยัยสายไหมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสยองๆ ฉันเลยหันไปมองมันเเล้วก็เอามือเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาจากการหัวเราะเมื่อกี้ไปด้วย

" ก็นะ เฮียเเกดันหาเรื่องเองนี่ช่วยไม่ได้ เเล้วก็นั่นน้ำเเกฉันฝากไอ้หมอเเท็คซื้อมาให้ "ฉันพยักหน้าให้มันมองเเก้วน้ำของมันดีนะที่ห้องนี้เย็นมันเลยไม่ละลายมันเดินเข้าไปหยิบน้ำมาดูดกินก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย

" เเล้วนี่แกจะเอายังไงกับเฮียวะ "มันถามออกมายิ้มๆฉันเลยเเสยะยิ้มส่งไปให้มันก่อนจะพูดออกไป

" มันพึ่งเริ่มต้นไง สายไหม :) "

​