TATTOO HAWK ONE_6

TATTOO HAWK ONE_6

" มึงคิดว่าฝีมือใคร? "

น้ำเสียงราบเรียบที่ออกมาจากปากของยัยสายไหมทำให้ฉันขมวดคิ้วมุ่นจนแทบจะเป็นปม เพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เฮียฟ้าครามไปสร้างศัตรูไว้ที่ไหนบ้าง เยอะจนฉันเดาไม่ออกจริงๆ ยิ่งกับช่วงที่ไม่ได้เจอกันยิ่งแล้วใหญ่

" เฮ้อ~ กูควรจะถามมึงมากกว่าไหม "

ฉันย้อนถามยัยสายไหมด้วยน้ำเสียงเนือยๆก่อนจะยกนาฬิกาขึ้นมาดู ความจริงตอนนี้ฉันต้องไปห้องพักเเล้วนะ เเต่ดันมีเรื่องเข้ามาซะก่อน ฉันเลยต้องมายืนคุยกับยัยสายไหมอยู่เเบบนี้

" อื้ออ กูลืม โทษที มึงไปพักเถอะเดี๋ยวกูดูเขาต่อเอง "

พอมันพูดออกมาเเบบนั้น ฉันเลยพยักหน้าส่งให้มันไป ก็นะ ยกคนไข้ให้มันไปเเล้วนี่ฉันคงไม่ต้องมาทำหน้าที่แล้ว

อีกอย่างสายไหมเองก็เป็นหมอเหมือนกัน เเถมมันยัง....

" งั้นกูไปก่อนละ "

ฉันมองหน้ามันอีกครั้งก่อนจะเดินออกมา อยู่ไปตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้ ให้มันเฝ้าเฮียฟ้าครามนั่นแหละดีเเล้ว

" อื้อ "ยัยสายไหมพยักหน้ากลับมา

ฉันเลยพยักหน้ากลับก่อนเดินออกมาเงียบๆ เเต่สิ่งที่ติดอยู่ในใจฉันตอนนี้มีแค่อย่างเดียวคือ..

'ทำไมลูกน้องเฮียฟ้าครามถึงไม่อยู่กับเขาด้วยล่ะ? '

เเล้วนี่ขนาดเจ้านายโดนหามสางโรงพยาบาลขนาเนี้พวกคนสนิทของเฮียฟ้าครามก็ยังไม่มากันเลย ฉันว่ามันเริ่มแปลกๆแล้วนะ

เเต่นึกแปลกใจไปก็เท่านั้น เพราะถึงยังไงก็ต้องรอให้เฮียฟ้าครามฟื้นขึ้นมาก่อนอยู่ดี รอเขาฟื้นเดี๋ยวก็รู้เองนั่นเเหละ

ฉันสะบัดหัวไปมาก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากตัวเองหาว เมื่อคืนฉันนอนไม่พอ ตอนนี้เลยยังรู้สึกเพลียๆและง่วงงุน ฉันเดินสาวเท้าตามโถงทางเดินมาเรื่อยๆจนกระเดินมาถึงหน้าลิฟท์ ฉันจึงลื่นมือไปกดลิฟท์และยืนรออยู่ตรงนั้นและเดินเข้าไปในลิฟท์เพื่อที่จะลงไปยังชั้นล่าง ที่น่าจะมีห้องทำงานของฉันอยู่

ซึ่งพอลิฟท์ถูกปิดจนกระทั่งลิฟท์ตัวดังกล่าว เลือนลงมาเปิดยังชั้นที่ฉันต้องการชั้นก็เตรียมจะก้าวขาออกไป

ติ๊ง~

ครืดด~

ทว่าใครเลยจะรู้ว่าทันทีที่ประตูลิฟท์ตรงหน้าเปิดออก

ฉันกลับต้องชะงักนิ่งชาวาบไปทั้งตัว เพราะฉันดันเจอเข้ากับร่างสูงอันคุ้นเคยของคนที่ฉันไม่อยากจะเจอมากที่สุดเข้าพอดี!

ไม่คิดเลยว่าฉันจะเจอเขาเร็วขนาดนี้ 'สายเหยี่ยว'

"......"

" ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เพียงขวัญ "

น้ำเสียงทักทายอันราบเรียบเย็นชาตามสไตล์ของเขาเอ่ยทักทายฉันขึ้นมา

พรึ่บ!

ฉันเลยก้าวขาออกจากลิฟท์ทั้งๆที่สายตายังสบประสานกับสายตาของเขานิ่ง ฉันไม่ได้กลัวที่จะพบเจอเขาอยู่แล้ว เพราะถึงอย่างไรฉันก็คิดเอาไว้แล้วว่าคงได้เจอกับเขาเข้าสักวัน

สำหรับฉัน อดีตก็คืออดีต

ก็เเค่ไม่คิดว่า..จะเจอกันเร็วถึงขนาดนี้

" สวัสดีค่ะ ท่านผู้อำนวยการ "

ฉันยกมือขึ้นไหว้คนตรงหน้าด้วยท่าทีนอบน้อมเเล้วก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ จนเขาถึงกับกัดกรามกรอดกำมือเเน่น

เเต่เเล้วไง เขาเป็นเจ้านาย ฉันเป็นลูกน้อง ทักทายกันเเบบนี้นะถูกเเล้ว อีกอย่างฉันไม่อยากสนิทสนมกับเขามากจนเกินตัว

อดีตของเรามันต่อไม่ติดเเล้ว..

ไม่สิ! ต้องบอกว่าฉันไม่ควรไปรื้อฟื้นมันขึ้นมาเลยมากกว่า เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่ต้องเป็นฝ่ายเจ็บปวด มันอาจจะเป็นฉันอีกก็ได้

" เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ " เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ฉันเลยสบตาเขาก่อนจะจ้องลึกเข้าไปด้านในดวงตาของเขาอย่างไม่ยอมเเพ้

" คนที่ทำให้ฉันเปลี่ยนก็คือคุณไม่ใช่เหรอ ไม่มีอะไรเเล้วขอตัวนะคะ^^ "

ฉันพูดออกไปยิ้มๆก่อนจะเดินออกมา ตอนแรกก็จะไม่อยากพูดแล้วนะ แต่เอาเข้าจริงฉันว่าฉันก็อดที่จะประชดประชันเขาไม่ได้ด้วย

แล้วเชื่อเถอะว่าคนเเบบสายเหยี่ยวนิ่งได้ไม่นานหรอก สงครามระหว่างเรากำลังจะเริ่ม เเละมันคงเป็นสงครามประสาทที่น่าสนุกใช่ย่อยเลยล่ะว่าไหม^^

" ขอโทษนะคะ ห้องทำงานฉันไปทางไหน "ฉันถามพยาบาลที่อยู่ตรงเค้าเตอร์

" หมอเพียงขวัญใช่ไหมคะ? "

เธอถามฉันกลับมาด้วยใบหน้ายิ้มๆ ฉันเลยพยักหน้ากลับไปเเต่คำตอบที่ได้กลับทำให้ฉันชะงัก เเล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ

" ชั้นวีไอพีค่ะห้องข้างๆกับหมอสายไหม^^ "

พอเธอตอบออกมาฉันก็พยักหน้าส่งยิ้มกลับไปอีกครั้ง

ให้ตายสิ ฉันลงมาทำไมวะเนี่ย!

เเล้วยัยสายไหมก็ไม่บอกกันสักคำเลยว่าห้องฉันอยู่ข้างๆห้องมัน บ้าจริง แต่ก็เอาเถอะ ไหนๆก็ลงมาแล้วตอนนี้ไปหาอะไรกินลองท้องก่อนเลยดีกว่า

คิดได้ดังนั้นฉันเลยเดินไปหน้าโรงพยาบาลเเล้วตรงเข้าไปในร้านคาเฟ่ที่อยู่ใกล้ๆกันอย่างรวดเร็ว

" เอามอคค่าเย็นหนึ่งแก้วค่ะ "

ฉันสั่งพนักงานออกไปก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โต๊ะเพื่อรอมอคค่าที่ตัวเองสั่งเงียบๆ

ซึ่งระหว่างฉันก็ไม่รู้จะทำอะไรดี ฉันเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นเพื่อฆ่าเวลา ทว่า

จึกๆ จึกๆ

" เพียงขวัญป่ะ^^ "

เเรงสะกิดที่ไหล่ข้างซ้ายกับน้ำเสียงคุ้นๆที่เอ่ยถามทำให้ฉันจำต้อฝเงยหน้าขึ้นไปมองร่างสูงของใครบางคนที่กำลังส่งยิ้มหวานมาให้ฉันไม่หยุด

ซึ่งพอฉันเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ฉันก็ถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

" เฮ้อ~ อื้อ " แต่ถึงอย่างนั้นฉันไม่ลืมที่จะพยักหน้าตอบกลับไปก่อนจะก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ในมือต่อ

" จริงดิ มาทำงานนี่ใช่ป่ะ เห็นยัยไหมบอกว่าเธอจะมา " มันรีบพูดออกมา

ฉันเลยมองหน้ามันนิ่งๆ ยัยไหมนะยัยไหม จะบอกมันทำไมเนี่ย เเบบนี้ฉันจะอยู่สงบไหมให้ตายเหอะ!

เเล้วถ้าถามว่าหมอนี่เป็นใคร ไงดีละ มันเป็นทั้งเพื่อนเเล้วก็คนที่พยายามจีบฉันล่ะมั้ง เรื่องมันก็นานเเล้วฉันเลยอาจจะลืมๆไปบ้าง ไม่รู้ว่ามันจะยังรู้สึกเหมือนเดิมอยู่ไหม

" อื้อ พูดมากไปทำงานไป๊ "

ฉันยกมือไล่มันให้ไปไกลๆ เเต่คิดว่ามันสนเหรอ ยิ่งไอ้เรื่องหน้ามึนนี่ขอให้บอกมันเลย

" โถ่วววว ขวัญจ๋าขวัญก็โสดเเล้วเมื่อไรจะรับรักพี่เเท็คคนนี้สักทีละคร้าบบ^0^ "

นั่นไง ฉันว่าเเล้วหมอนี่มันกวนประสาท

" มึงบ้าเหรอไอ้หมอเเท็คไปไกลๆไป๊ เเล้วงานการไม่มีทำหรือไงเอาเเต่มาม่อกูอยู่เนี่ย "

ฉันต่อว่ามันด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เพราะแบบนี้ไงฉันถึงไม่รีบรักมันน่ะ นิสัยโคตรกวนเลย

" โนครับ ตอนนี้ขวัญสำคัญที่สุด "

ทั้งกวนทั้งมีนจนฉันอยากจะยกเท้าขึ้นถีบเลยเนี่ย แต่ก็เอาเถอะมันก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่นะ -_-^

แต่คุยกับมันไม่ได้นานเครื่องดื่มที่ฉันสั่งเอาไว้ก็ได้พอดี

" มอคค่าเย็นได้เเล้วครับ^^ "

พนักงานชายของที่ร้านเดินเอามอคค่าเย็นมาเสิร์ฟฉัน เเต่ยิ้มเเบบนั้นคืออะไรคะ? ฉันขนลุกนะ ก็รู้ว่าสวยเเต่บางทีก็รำคาญเหมือนกัน เเค่ไอ้หมอบ้านี่คนเดียวฉันก็ประสาทจะแย่อยู่เเล้วนะ

และด้วยความที่ฉันไม่ชอบอะไรแบบนี้ ฉันเลยรีบยื่นเงินค่ากาแฟของตัวเองให้พนักงานชายคนนั้นไปเร็วๆ ก่อนจะรีบเดินออกมาจากร้านคาเฟ่ดังกล่าวทันที โดยมีไอ้หมอเเท็คคอยเดินตามออกมาไม่ห่าง

" ไอ้หมอ มึงไปซื้อคาปูชิโน่ให้ยัยไหมเเก้วดิ เมื่อกี้ลืม "

ฉันหันไปบอกไอ้แท็คนิ่งๆก่อนจะยื่นเงินไปให้มันพร้อมเสร็จสรรพโดยไม่ได้ถามความสมัครใจของมันเลยสักนิด

" โห่ยย อีกละ เออไปก็ได้เเล้วจะรอใช่ป่ะ " มันทำท่าเคืองๆเเต่ก็ยอมไปให้ฉัน

" เปล่า มึงเอาไปให้ที่ห้องมันด้วย กูต้องไปทำงานเเล้ว "

พูดจบฉันก็เดินหนีมันออกมาเลย ส่วนไอ้แท็คมันก็โวยวายอยู่ข้างหลังไปตามระเบียบนั่นแหละค่ะ ฮุฮุ

แอดด~

" เสน่ห์เเรงจังเลยนะ "

ทันทีที่ฉันเดินกลับขึ้นมาที่ห้องพักของตัวเองที่มีชื่อติดอยู่ เสียงทักทายอันราบเรียบทว่าเต็มไปด้วยความค่อนแขวะของบุคคลที่ไม่ควรจะมานั่งอยู่ภายในห้องแห่งนี้ที่สุด ก็เอ่ยทักทายฉันขึ้นมา

" ขอโทษนะคะ ฉันต้องการความเป็นส่วนตัว "

ฉันเอ่ยพร้อมกับเลื่อนสายตามองบุคคลที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของตัวเองด้วยสีหน้านิ่งเรียบ หมอนี่เป็นบ้าอะไรอีก ถึงได้เข้ามาในห้องทำงานของฉันแบบนี้ มันจะมากเกินไปแล้วนะ

" ตั้งแต่เธอก้าวขากลับมาที่นี่ มันก็ไม่มีคำว่าส่วนตัวอีกแล้วเพียงขวัญ "

" อย่ามาตลกนะ " ฉันขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

"....." ทว่าร่างสูงตรงหน้าก็เอาแต่นั่งจ้องหน้าฉันนิ่ง เราสองคนจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้นอีกพักใหญ่

จนกระทั่งฉันเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน เพราะฉันไม่รู้เลยว่าเขาต้องการอะไรกันแน่..

" นาย...ต้องการอะไร? "

ฉันถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย ก่อนจะยกเเก้วมอคค่าในมืิอขึ้นมาดูดต่อหน้าเขาอย่างไม่สนใจว่าเขาจะคิดยังไงกับท่าทีของตัวเอง

" กลับมาเป็นเหมือนเดิม "

น้ำเสียงราบเรียบที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากของเขาทำให้ฉันเผลอกำเเก้วในมือเเน่น

" หึ " ฉันแค่นเสียงในลำคออย่างสมเพช ก่อนจะเดินไปนั่งยังเก้าอี้ที่อยู่ตรงกันข้ามกับเขา แล้วยกเรียวขาขึ้นมานั่งไขว่ห้างพรางจ้องไปที่นัยน์ตามคมกริบตรงหน้าอย่างขำขัน

"....." ซึ่งสายเหยี่ยวก็ไม่ได้พูดอะไรกับท่าทีของฉัน

" เเบบไหนละ? เเบบที่เป็นพี่น้อง คนรู้จัก เจ้านายลูกน้อง คนเเปลกหน้า หรือของเล่นกันละ:) "

ฉันถามเขาออกไปด้วยใบหน้ายิ้มๆ เเต่ทุกถ้อยคำของฉันมันคงจะทำให้คนตรงหน้าเดือดดาลขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ สังเกตได้จากที่เขากำมือเเล้วก็กัดฟันเเน่นอยู่ตอนนี้น่ะนะ

" เพียงขวัญ!! "

ฉันไม่ได้สนใจน้ำเสียงเดือดดาลของเขาก่อนจะส่งยิ้มบางๆกลับไปให้เขาไม่หยุด

" ขอโทษนะคะ เเต่สำหรับคุณ ฉันคงให้เป็นได้เเค่เจ้านายกับลูกน้องเท่านั้น เชิญคะ! :) "

มาพูดตอนนี้มันก็สายไปเเล้ว ขอโทษนะ แต่สิ่งที่เขากับฉันไว้ ฉันไม่สามารถให้อภัยเขาได้จริงๆ ^^