CHAPTER 7

Nagkaroon ng maikling katahimikan sa kabilang linya.

Dalawa o tatlong segundo lang iyon.

Pero sa pagitan nila, parang biglang bumigat ang hangin.

Unti-unting nanlamig ang kanyang ekspresyon.

Akala niya, baka sa pagkakataong ito ay maiintindihan na siya ni Marco.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, narinig niya ang kumpiyansang boses nito.

“Hindi mangyayari ’yon.”

Bahagyang natahimik si Jillian.

“Ako lang ang nag-iisang anak nila. Siguradong uunahin nila ang nararamdaman ko kaysa sa kahit ano.”

Huminga nang malalim si Marco.

“Basta maging matatag lang tayo, eventually, papayag din sila. Kailangan ko lang silang bigyan ng panahon.”

Napapikit si Jillian.

Napakadali para kay Marco.

Parang sapat nang ipaglaban niya ang gusto niya at sa huli, susuko rin ang buong pamilya nito.

Pero ayaw na niyang sayangin pa ang lakas niya sa problema ng pamilya nito.

“Pagod na ako, Marco.”

Mahina ang boses niya, pero malinaw.

“Tumigil ka na.”

“Jillian…”

Gusto pa ring makiusap ni Marco.

Pero tuluyan nang naubos ang pasensya ni Jillian.

“Wala akong oras para sa mga drama mo.”

Huminga siya nang malalim.

“At hindi ka na rin worth ng oras ko.”

“Jillian, please—”

“Nakapagdesisyon na ako.”

Tumigil siya sandali.

“Kaya huwag ka nang tumawag ulit.”

Bago niya tuluyang ibaba ang tawag, tila narinig pa niya ang basag na boses ni Marco.

“Paano ka naging ganito kalamig?”

Napahinto ang kamay ni Jillian.

Pero hindi na siya sumagot.

Pinindot niya ang end call.

Tahimik.

Ibinaba niya ang cellphone sa kama at matagal na nakatitig dito.

Malamig ba talaga ang puso niya?

Siguro.

Kung hindi, bakit niya hinayaang habulin siya ni Marco nang halos tatlong taon?

Kung wala siyang kahit anong naramdaman, sana noon pa niya ito tuluyang tinanggihan.

Pero hindi niya ginawa.

Dahil minsan, naniwala rin siya.

Naniwala siyang seryoso si Marco.

Na baka ang lalaking iyon na walang sawang naghihintay sa kanya ang taong makakasama niya hanggang sa huli.

Ngunit ngayon...

Mali pala siya.

Dahan-dahang bumangon si Jillian at lumapit sa bintana.

Pagbukas niya ng kurtina, sinalubong siya ng malamig na tanawin.

Muling nagsimulang bumagsak ang snow.

Isa-isang nagliwanag ang mga ilaw sa kalye, na nagbigay ng malabong liwanag sa tahimik na gabi.

Napatingin siya sa mga ulan na dahan-dahang bumabagsak.

At hindi niya maiwasang maalala ang nakaraan.

Unang lumipat si Marco sa kanilang university nila sa Baguio noong third year niya.

Karaniwan nang mahirap para sa isang estudyante ang lumipat sa ibang university sa kalagitnaan ng pag-aaral.

Pero iba si Marco.

Noong araw na nagpunta siya sa school para mag-enroll, isang luxury car ang dumiretso sa administration building.

Personal pa siyang sinalubong ng School President.

Walang nakakaalam nang eksakto kung gaano kayaman ang pamilya ni Marco.

Pero isang bagay ang mabilis na naging malinaw sa lahat.

Isa siyang batang amo mula sa isang makapangyarihang pamilya.

At mula sa unang araw pa lang niya sa campus, naging sentro na siya ng atensyon.

Gwapo.

Mayaman.

Matalino.

At higit sa lahat, marunong makisama.

Hindi nagtagal, nakuha niya ang title na pinakagwapong lalaki sa College of Economics and Management.

Pero ang mas pinag-usapan ng buong campus ay ang babaeng gusto niya.

Si Jillian.

Ang pinakamagandang babae sa College of Journalism.

Matapos silang magkakilala sa isang club activity, nagsimula na siyang manligaw.

At hindi siya nahiyang gawin iyon sa harap ng lahat.

Tuwing umaga, naghihintay siya sa labas ng dormitoryo ng mga babae.

May dala siyang almusal.

Kahit ilang beses iyong tanggihan ni Jillian, kinabukasan ay may bago na naman siyang dala.

Kapag wala siyang klase pumupunta siya kay Jillian.

Minsan, nagka cutting pa siya sa klase niya at nakiki sit in sa klase ni Jillian para lang makaupo sa likod ng dalaga.

Kahit buong klase ay hindi siya lingunin nito kahit isang beses.

Tuwing holidays, may flowers at gifts.

At kahit hindi iyon tanggapin ni Jillian, hindi siya sumuko.

Maging ang mga kaklase at roommates ni Jillian ay kinaibigan niya.

Nililibre niya ng milk tea.

Binibilhan ng snacks.

Minsan, siya pa ang nagdadala ng pagkain para sa lahat.

Lahat para sa iisang dahilan.

Umaasa siyang baka matulungan siya ng mga taong malapit kay Jillian na mapalambot ang puso nito.

Para siyang walang ibang gustong gawin kundi ang manligaw.

At sa harap ng lahat, hindi niya itinago kung gaano niya kagusto si Jillian.

Pero ilang beses na siyang nilinaw ni Jillian.

“Hindi kita gusto.”

“Hindi rin ako naghahanap ng relasyon.”

Simple.

Diretso.

Pero ngumiti lang si Marco.

“Jillian, gusto talaga kita.”

“Maghihintay ako.”

“Kapag dumating ang araw na gusto mo nang makipagrelasyon, nandito pa rin ako.”

“Pero kung hindi mo pa rin ako gusto noon, hindi na kita guguluhin.”

Nasabi na niya ang lahat ng kailangan niyang sabihin.

Pero nanatiling matigas ang ulo ni Marco.

Sa huli, wala nang magawa si Jillian kundi hayaan siya.

Mabuti na lang, isang taon na lang at graduate na siya.

Nang mag-intern siya sa isang newspaper office, naisip niyang baka sa wakas ay mapagod na si Marco.

Kung lalayo siya, baka kusa ring mawala ang feelings nito.

Nagkamali siya.

Sinundan siya ni Marco hanggang sa newspaper office.

At gaya ng dati, halos araw-araw niya itong sinusundo pagkatapos ng trabaho.

Hindi lang iyon.

Madalas din siyang magpadala ng afternoon tea para sa buong department.

Dahil maganda ang personality ni Marco at marunong siyang makisama, mabilis din siyang nagustuhan ng mga kasamahan ni Jillian.

Maging ang editor-in-chief na karaniwang seryoso at mahigpit ay minsang kinausap siya.

“Jillian, mukhang mabait naman si Marco.”

“Matagal ka na niyang hinihintay, di ba?”

“Kung hindi ka naman talaga galit sa kanya, bakit hindi mo subukan?”

“Bigyan mo siya ng chance.”

“Bigyan mo rin ang sarili mo ng chance.”

Napaisip si Jillian noon.

Masama ba talaga ang lalaking ito?

Hindi naman.

Sa totoo lang, wala siyang malaking dahilan para kamuhian si Marco.

At aminin man niya o hindi...

Gwapo talaga ito.

May mukha siyang parang artista.

Palakaibigan.

Madaling pakisamahan.

At kahit sobrang obvious ng paghabol niya, marunong pa rin siyang rumespeto ng boundaries.

Kapag sinusundo siya nito pagkatapos ng trabaho, hindi siya nito pinapahiya sa harap ng ibang tao.

Kapag maraming tao, simpleng kumakaway lang ito at ngumingiti sa kanya.

Pero kapag silang dalawa na lang...

Doon siya lalapit.

May dalang flowers.

Magtatanong kung pagod ba siya.

Kung kumain na ba siya.

Kung okay lang ba siya.

At kapag malamig ang sagot ni Jillian, tahimik lang nitong itatago ang flowers.

Ngumingiti pa rin.

At bago umalis, kakaway pa rin ito.

Para siyang isang malaking aso na buong araw naghihintay sa may pintuan.

Isang tingin lang mula sa amo nito, tatayo agad at masayang lalapit.

Marahil, ganoon unti-unting nabasag ni Marco ang matigas na pader sa puso ni Jillian.

Unti-unti siyang napalapit.

Hanggang sa isang taon na ang nakalipas...

Sa wakas, pumayag siyang makipag-date kay Marco.

Malakas ang ulan nang gabing iyon.

Lasing si Marco.

Hindi alam ni Jillian kung ilang baso ang nainom nito, pero nang tawagan siya mula sa labas ng apartment building, agad niyang narinig ang nanginginig nitong boses.

“Jillian…”

Lumapit siya sa bintana.

At nakita niya ito.

Nakatayo sa ilalim ng streetlight.

Basang-basa.

“Bakit ang hirap mong mahalin?”

Natahimik si Jillian.

“Ganoon ba talaga ako kasama?”

“Bakit ayaw mo sa akin?”

“Hindi mo man lang ako binigyan ng chance.”

Patuloy sa pagpatak ang mga luha nito.

“Gustong-gusto kita, Jillian.”

“Alam kong nakakainis ako.”

“Alam kong baka sawa ka na sa akin.”

Huminga siya nang mabigat.

“Maraming beses ko nang naisip na sumuko.”

“Pagod na ako.”

“Pero kapag naiisip kong kapag tuluyan akong sumuko, baka wala na akong ibang taong gugustuhin pagkatapos mo...”

Huminto siya.

Parang hirap na hirap magsalita.

“Pakiramdam ko, mawawalan na ng saysay ang lahat.”

Hindi alam ni Jillian kung bakit, pero bigla siyang nakaramdam ng awa.

Bumaba siya dala ang payong.

Lumapit siya sa lalaking basang basa na ng ulan. Pinayungan niya ito.

At sinabi ang mga salitang hindi niya akalaing masasabi niya.

“Marco.”

Tumingala ito.

“Subukan nating mag-date.”

Nanlaki ang mga mata nito.

Ilang segundo itong hindi nakagalaw.

Pagkatapos—

Bigla itong lumapit at mahigpit siyang niyakap.

“Jillian!”

Natabig ang payong sa kamay niya.

“Mahal na mahal kita!”

“Mamahalin kita nang buong puso!”

Sa kabila ng malamig na hangin at malakas na ulan na tumatama sa mukha niya, hindi nakaramdam ng lamig si Jillian nang gabing iyon.

Sa halip, kakaibang init ang naramdaman niya.

Akala niya, iyon na ang simula ng magandang love story nila.

Akala niya, ang lalaking iyon ang taong mananatili sa tabi niya.

Pero hindi niya alam...

Ang parehong lalaking nangakong mamahalin siya nang buong puso ay siya ring lalaking, ilang taon lang ang lumipas, yayakap sa ibang babae.

At siya mismo ang magsusuot ng engagement ring sa daliri nito.

Tatlong taon.

Tatlong taon siyang walang sawang hinabol ni Marco.

Parang apoy sa gitna ng taglamig.

Maliwanag.

Mainit.

Paulit-ulit na kumakatok sa puso niyang matagal nang nakasara.

Hanggang sa tuluyan niyang binuksan ang p***o.

Ngunit nang handa na siyang makipagsapalaran dito...

Si Marco rin ang unang nagsara ng pintong iyon.

Sa pagkakataong ito, hindi na niya ito bubuksan muli.

Napatingin si Jillian sa ulan sa labas ng bintana.

Malamig ang gabi.

Pero mas malamig ang pusong minsang naghintay sa kanya.

Dahan-dahan siyang napapikit.

May mga bagay na kapag sinira mo nang isang beses...

Kahit anong pilit mong buuin, hindi na magiging katulad ng dati.

At kung hindi mo kayang ibigay sa isang tao ang kinabukasang gusto niya—

bakit mo pa kailangang bumalik para guluhin ang buhay niya?