CHAPTER 6

Dapat sana'y may kaunting lambing ang dalawang salitang iyon.

Pero nang sabihin iyon ni Bryan Chen, wala ni katiting na lambing sa boses niya.

Sa halip, para siyang isang seryoso at istriktong magulang na sinasaway ang isang makulit na anak.

“Lumabas ka na.”

Tatlong simpleng salita lang iyon.

Pero sa tono ni Bryan, parang wala nang puwang para makipagtalo.

Natigilan si Jillian nang dalawang segundo.

Hindi niya alam kung matatawa ba siya o maiinis.

Sa huli, napabuntong-hininga na lang siya.

“Oh.”

Binuksan niya ang p***o ng kotse at masunuring bumaba.

Agad na lumapit ang isang nurse na kanina pa naghihintay sa gilid ng entrance at itinulak ang wheelchair papunta sa kanya.

Noon lang napagtanto ni Jillian na sadyang may naghihintay pala sa kanya.

Mukhang inayos na ni Bryan ang lahat bago pa man siya makarating sa ospital.

Napatingin siya sa lalaki sa loob ng kotse.

Malamlam ang ilaw sa loob, kaya hindi niya gaanong makita nang malinaw ang mukha nito. Ngunit kahit ganoon, ramdam pa rin niya ang kakaibang presence nito.

Tahimik.

Malamig.

At hindi maikakailang intimidating.

Kahit simpleng pag-upo lang nito sa loob ng kotse, parang may invisible pressure na pumupuno sa buong paligid.

Hindi niya maiwasang muling sumulyap.

Sakto namang nagtagpo ang mga mata nila.

Sandali siyang natigilan.

Hindi umiwas si Bryan.

Tahimik lang itong nakatingin sa kanya.

Walang ngiti.

Walang tanong.

Walang kahit anong emosyon na mababasa niya.

Sa huli, si Jillian ang unang umiwas ng tingin.

Tumango lang si Bryan.

Parang iyon na ang huling paalam niya.

Napangiti nang bahagya si Jillian at kumaway.

“Bye.”

Hindi na nagsalita si Bryan.

Umandar na ang sasakyan.

Pinanood ni Jillian ang itim na kotse hanggang sa tuluyan itong mawala sa paningin niya.

Saka lamang siya napabuntong-hininga.

“Finally...”

Hindi niya alam kung bakit, pero parang masyado siyang kinakabahan kapag kasama ang lalaking iyon.

Hindi naman siya sinaktan ni Bryan.

Hindi rin ito nagsalita nang masama.

Pero sapat na ang malamig nitong mga mata para maramdaman niyang parang nababasa nito ang bawat iniisip niya.

Umiling siya at pinilit na alisin sa isip ang lalaki.

Mas mahalaga ang paa niya ngayon.

Malinaw na inayos ni Greg ang lahat.

Mula sa pag-check in hanggang sa pagpapasuri sa kanya, naging mabilis at maayos ang buong proseso.

Dinala siya para sa checkup, X-ray, at ilang tests.

At dahil tila may espesyal na abiso na natanggap ang ospital, VVIP treatment ang nakuha niya.

Habang naghihintay ng resulta, napatingin si Jillian kay Greg.

“Kuya Greg, sige na. Gawin mo na yung trabaho mo. Darating din naman maya-maya si Emma, yung kasama ko.”

Ngumiti si Greg at umiling.

“Okay lang. Tapusin mo muna lahat ng kailangan mong gawin.”

“Pero baka ma-delay ka sa trabaho.”

“Hindi ako nagmamadali.”

Nang makitang wala talaga itong balak umalis, wala nang nagawa si Jillian kundi sumuko.

Makalipas ang ilang minuto, dumating si Emma na halos tumakbo papasok.

“Ate Jillian!”

Agad itong lumapit sa kanya.

“Okay ka lang?”

“Okay lang.” sagot niya

“Sure?”

“Oo.”

Maya-maya, lumabas na rin ang resulta ng X-ray.

Walang bali.

Wala ring malubhang pinsala sa buto.

Nakahinga nang maluwag si Jillian.

“Thank God.”

Napahawak din si Emma sa dibdib.

“Akala ko talaga...”

Hindi na niya tinuloy ang sasabihin.

Pareho nilang alam kung gaano kalala ang maaaring mangyari kung nabalian nang tuluyan ang paa ni Jillian.

Pagkatapos ng lahat, kinuha ni Jillian ang kanyang wallet.

“Kuya Greg, magkano lahat?”

Umiling agad si Greg.

“Huwag na.”

“Pero—”

“Ipapaayos ko na sa taong bumangga sa’yo.”

Napakunot ang noo ni Jillian.

“Ok lang yun, Kuya...”

Napailing si Greg.

“Ang bilis niyang magmaneho sa highway. Siya ang bumangga sa’yo, kaya wag mong alalahanin ang gastos dito.”

Huminga siya nang malalim.

“Kung hindi lang din siya agad nadala sa ospital, baka kinaladkad ko na mismo siya rito para humingi ng tawad sa’yo.”

Napakurap si Jillian.

“Ganun ba kalala?”

“Kaya ang isipin mo ay ang pagpapagaling ng paa mo, wag mo ng alalahanin yung gastos.”

Malamig ang boses ni Greg.

“Paglabas niya ng ospital, makukulong din ung nakadisgrasya sayo. Bawi rin ang driver’s license niya.”

“Hindi na siya makakapagmaneho ulit nang ganoon.”

Saglit na natahimik si Jillian.

Sa loob lamang ng ilang oras, napakarami na palang nangyari.

“Kuya Greg, hayaan mo na. Hindi naman malubha ang paa ko. Maraming salamat talaga, pati na rin kay Sir”

Tumingin siya rito, sabay nguso sa direksyon ng kinauupuan ni Bryan.

Ngumiti si Greg.

“Save mo na lang contact ko.”

“Messenger?”

“Oo.”

“Anong pangalan?”

“Greg.”

“Greg lang?”

“Greg lang.”

Napangiti si Jillian.

Pagkatapos nilang magpaalam, sumakay si Jillian sa taxi.

Habang umaandar ang sasakyan, naisipan niyang i-search si Greg online.

Tinype niya ang pangalan nito sa browser.

Pero...

Napakaraming lumabas.

Pare-pareho ang pangalan.

Nag-scroll siya nang ilang minuto, pero wala siyang nakitang impormasyon na makakatulong sa kanya.

“Ang hirap naman hanapin.”

Pinatay niya ang screen.

Sumandal siya sa upuan at tumingin sa labas ng bintana.

Unti-unting lumiliwanag ang langit.

At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, biglang bumalik sa isip niya ang mukha ng lalaking nasa kotse.

Bryan Chen.

Bakit parang pamilyar?

Parang...

Parang nakita na niya ito noon.

Pero saan?

Dumiretso sina Jillian at Emma sa hotel na inayos ng RBC TV Station para sa kanilang staff.

Isang kalsada lang ang layo nito mula sa station.

Humiram si Emma ng wheelchair at siya mismo ang nagtulak kay Jillian papasok.

“Maggagabi na. Sabi ng station, puwede na tayong mag-duty bukas ng umaga.”

Tumingin siya sa paa ni Jillian.

“Pero kung hindi ka komportable, puwede kang mag-rest muna ng ilang araw.”

“Okay lang ako.”

“Sigurado?”

“Oo.”

Napahawak si Emma sa kamay niya.

Mukhang hindi pa rin nito makalimutan ang nangyari.

“Sorry talaga, Ate Jillian.”

Napatingin si Jillian.

“ Wala akong nagawa nung naaksidente ka”

Napayuko si Emma.

Napabuntong-hininga siya.

“Ang tanga ko talaga.”

Napangiti si Jillian.

“Kung gusto mong bumawi, libre mo na lang ako ng dinner.”

Biglang lumiwanag ang mukha ni Emma.

“Deal!”

Napatawa si Jillian.

“Hindi naman kailangang bongga.”

“Hindi! Ikaw ang bahala sa order.”

“Okay na ’yan.”

Kahit hindi niya tinanong nang diretso, halatang mayaman ang pamilya ni Emma.

Makikita iyon sa lifestyle nito at sa paraan ng paggastos.

Madalas din nitong ilibre ng kape ang mga kasama nila sa trabaho.

Kung tutuusin, baka mas malaki pa ang gastos nito kaysa sa kinikita.

Dahil hirap pa ring igalaw ni Jillian ang paa niya, bumili si Emma ng pagkain sa isang kilalang restaurant sa malapit at dinala iyon pabalik sa hotel.

Pagkatapos nilang kumain, umalis muna si Emma para asikasuhin ang ilang bagay.

Nang matapos ayusin ni Jillian ang mga pinagkainan, humiga siya sa kama.

Pagod na pagod siya.

Kinuha niya ang cellphone.

Biglang—

Ding! Ding! Ding!

Sunod-sunod na pumasok ang messages.

Iisang unknown number lang ang nagpadala.

Mukhang delayed ang mga ito kaya sabay-sabay dumating.

Napabuntong-hininga si Jillian.

“Hindi na naman...”

Hindi na niya binuksan.

Sa halip, binuksan niya ang Messenger.

At doon niya nakita ang isang bagong message.

Galing sa lalaking dati niyang in-add.

Nakalimutan niyang itanong ang pangalan nito.

Ang contact name lang ay:

May-ari ng Chen Group of Companies

Binuksan niya ang message.

May-ari ng CGC: Narinig kong walang bali ang buto mo. Mag-ingat ka sa mga susunod na araw.

Natigilan si Jillian.

Hindi niya inaasahan ang simpleng pag-aalala na iyon.

Pagkatapos ng ilang segundo, nag-reply siya.

Jillian: Okay. Salamat sa pag-aalala.

Kaka-log out pa lamang niya sa Messenger nang tumunog ang cellphone.

Unknown Number.

Napapikit siya.

Si Marco.

Siya na naman.

Sa pagkakataong ito, naisip niyang mas mabuting sagutin na.

Hindi na niya kayang patuloy itong iwasan.

Kailangan na niyang sabihin ang lahat nang diretso.

Pagkakonekta ng tawag, agad niyang narinig ang boses ni Marco.

“Jillian,”

May halong pagod at sakit ang boses nito.

“Nakarating na ako sa Maynila. Nasa harap ako ngayon ng RBC TV Station.”

Sandali itong huminga.

“Puwede ba tayong magkita?”

“Wala ako sa station.”

Diretso ang sagot ni Jillian.

“At Marco... hindi na natin kailangang magkita.”

“Bakit?”

“Hindi talaga tayo pwede na.”

Tahimik siyang huminga nang malalim.

“Mas mabuting iwasan na natin ang isa’t isa ngayon kaysa mas lalo pa tayong masaktan.”

“Bakit hindi na tayo pwede?”

Halatang hindi matanggap ni Marco.

“Dalawang taon na tayo. Dalawang taon tayong magkasama at halos hindi naman tayo nag-away.” saad nito

“Alam kong galit ka dahil palihim akong nakipag engage sa iba.”

“Pero naipaliwanag ko naman sa’yo. Temporary lang iyon. Ginawa ko lang yun para sa business namin, para sa mga magulang ko.”

Humina ang boses niya.

“Alam kong nagkamali ako.”

“Akala ko kaya kong itago sa’yo. Di ko akalain na gagawin ni Vivian yun, na imimessage ka niya para masaksihan mo ang engagement namin na dapat ay lihim sa iyo.”

“Oo, Jillian. Alam ko na ang katotohanan, si Vivian ang may pakana ng lahat kaya naroon ka ng gabing iyon. Ang akala ko kasi ayos lang at malinaw sa kanya ang terms ng kasalang iyon sa amin.”

“Sinadya rin niyang magpadala sa’yo ng message para ikaw na mismo ang umayaw at tuluyan akong mapasa kanya.”

Suminghot si Marco.

“Jillian... mali talaga ako. Ang tanga ko na sumang ayon ako sa plano nilang lahat”

“Hindi ko hinihingi na patawarin mo ako.”

“Lumabas ka lang at tingnan mo ako.”

“Please.”

“Sobrang sakit na. Nanginginig na nga ang mga kamay ko habang hawak ko ang manibela.”

Nanatiling tahimik si Jillian.

Ilang segundo siyang walang sinabi bago nagtanong.

“Alam ba ng parents mo na pumunta ka sa Maynila?”

“Hindi ko alam.”

Huminga nang malalim si Marco.

“Wala na akong pakialam sa sasabihin nila”

“This time... hindi na ako magdadalawang-isip.”

“Kahit ano pa ang mangyari, gusto kitang makasama.”

“At pagkatapos?”

Kalmado ang tanong ni Jillian.

“Kapag pinalayas ka ng parents mo?”

“Kapag pinutol nila lahat ng financial support sa’yo?”

“Kapag tinanggal ka nila sa mana ng kompanya?”

Sandaling natahimik si Marco.

Muling nagsalita si Jillian.

“Ayos lang ba sa iyo na mawala ang lahat ng iyon?