Chapter One

TATLONG ARAW na akong hindi maka-focus sa trabaho.

Tatlong araw mula nang iwan niya sa akin 'yung folder na 'yon, at hanggang ngayon, nandito pa rin 'yon sa ilalim ng unan ko, hindi ko pa nabubuksan, parang isang bomba na baka pumutok kapag hinawakan ko.

Kailangan ko ng asawa. Temporarily.

Grabe. Sino ba talaga naiisip ng ganyan? Parang order sa Jollibee.

"Isang asawa po, temporary lang, extra rice na rin po."

Pero ang katawa-tawa, hindi ko rin maalis sa isip ko. Buong maghapon, habang naglalampaso, habang nagse-serve ng inumin, habang pinagagalitan ako ng manager namin dahil nakalimutan kong isulat 'yung order ng table 5... nandoon pa rin sa likod ng utak ko 'yung mukha niya. 'Yung kumpiyansa niya. 'Yung parang alam niyang sasabihin kong "oo" sa huli, kaya lang binibigyan lang niya ako ng panahon para maramdamang may choice ako.

May choice naman talaga ako, di ba? Di ba?

Ang nakakalungkot lang, alam kong pag inisip ko nang mabuti... 'yung pera na 'yon, kahit gaano man kalaking insulto sa pride ko na tanggapin, kaya niyang ayusin ang lahat ng problema namin ni Tito Mando sa bar. 'Yung utang. 'Yung sirang aircon na tatlong buwan nang sinasabing paayusin pero wala pa ring pera. 'Yung... okay, huwag na muna 'to isipin. Baka mamaya, umiyak ako habang naglalampaso, tapos ma-viral ako sa TikTok bilang "crying waitress" tapos ma-cancel pa ako sa hindi ko naman kasalanan.

Kasi 'yun din ang katanungan ko. Bakit ba kasi ganito ang mga mayayaman? Bakit ba may pera na sagad hanggang buwan pero ang gagawin, gagamitin pa 'yon sa mga bagay na, sa totoo lang, hindi naman kailangan? Kung ako 'yon, alam mo 'yung gagawin ko? Bibili ako ng bahay para kay Tito Mando.

Bibili ako ng malaking freezer para sa bar namin, 'yung tipong hindi na kailangang i-defrost kada dalawang linggo. Simple lang ang gusto ko sa buhay.

Pero sila? Kailangan pang gumawa ng kontrata. Kailangan pang mag-hire ng "asawa." Grabe, ang gastos ng maging mayaman pala. Hindi lang sa bagay, kundi pati sa drama.

Kumuha ako ng lambat na tela para punasan 'yung mga baso na kararating lang galing sa dishwasher, tinitignan 'yung sarili ko sa maliit na salamin na nakasabit sa likod ng bar. May kaunting eyebags ako, at 'yung buhok ko, na inayos ko naman kanina bago mag-shift, ay medyo nawalan na ng buhay dahil sa init sa loob ng bar. Ganito na ba talaga ako ka-stress kahit hindi pa nangyayari 'yung kahit ano?

"Lizzy! Order sa table 7!"

Nagulat ako, halos mahulog 'yung tray. "Opo, sir!"

Kumuha ako ng dalawang beer at isang plato ng sisig, tapos nag-navigate papunta sa table 7 habang sinusubukang i-clear 'yung isip ko. Okay. Trabaho muna. Kaya ko 'to. Isang gabi lang naman, tapos uuwi na ako, matutulog, at kailangan kong huminto na sa pag-iisip tungkol dun sa lalaking 'yon.

Nag-usap-usap 'yung mga customer ko habang inihahain ko 'yung order nila, isang grupo ng mga college students na parang nagse-celebrate ng kung ano man 'yon. Napansin ko 'yung isa sa kanila, isang lalaki na medyo lasing na, tinitingnan ako nang matagal habang naglalagay ako ng baso sa mesa.

"Ate, ang ganda mo naman," sabi niya, halatang lasing dahil sa dami ng nailalabas na letra sa bawat salita niya. "Number niyo po?"

"Salamat po, pero hindi po pwede," sagot ko, ngumiti pa rin naman kasi trabaho, kahit gustuhin kong lumayo agad.

Napatawa 'yung mga kasama niya, tapos umalis na ako, bumalik sa likod ng bar kung saan kaunti lang ang customer sa oras na 'yon. Kinuha ko 'yung basahan at nagsimula ulit sa pagpupunas ng mga baso, kahit alam kong wala na akong dapat punasan dahil tapos na ako sa lahat.

May tumapik sa balikat ko.

Lumingon ako at nakita ko 'yung lalaking hindi ko pa nakikita dati. Malaki, nakasuot ng maitim, 'yung tipo ng mukha na parang laging galit kahit hindi naman siguro.

Bodyguard. Alam kong bodyguard 'to kahit hindi pa siya nagsalita, dahil sino pa ba magmumukhang ganyan sa isang bar na 'to?

"Miss Fajardo," sabi niya, boses niya deep at seryoso, parang training pa lang niya 'yon sa trabaho, magmukhang scary. "Si Mr. Monteverde po, gustong makausap kayo."

"Busy po ako," sagot ko, dahil totoo naman. May tray pa ako sa kamay. May mga customer pa akong pinagsisilbihan. Hindi ako pwedeng basta-basta iwan 'yun kasi lang may gustong kausapin akong billionaire.

"Sabihin niyo na lang, mamaya na lang."

Kumunot 'yung noo ng bodyguard, na parang hindi niya inaasahang tatanggihan ko siya. Halatang hindi pa siya nasanay sa salitang "hindi."

Umalis siya, at akala ko tapos na 'yon.

Mali ako.

Kalahating oras pa lang ang lumipas, at nandoon na naman siya. Hindi na 'yung bodyguard, kundi si Elion mismo, nakaupo sa parehong sulok kung saan siya umupo noong isang gabi, na parang siya ang may-ari ng lugar na 'yon (na malamang, sa isip ko ngayon, baka totoo nga).

Hindi ako makatanggi kapag siya na mismo ang lalapit, di ba? Kasi ano naman, sasabihin ko bang "busy po ako" sa mukha niya na 'yon? Wala akong balls para gawin 'yon.

Kaya lumapit ako, nakatiim-bagang, at umupo sa tapat niya kahit alam kong pagagalitan ako ng manager namin mamaya dahil hindi ako dapat umuupo kapag nagtatrabaho.

"You said you'd take your time," sabi niya, walang preamble, walang "kumusta." Diretso lang, parang ako ang may pananagutang sumagot agad. "I'm giving you an update: time's up."

"Tatlong araw pa lang po, sir."

"Three days is a long time for me." Iniunat niya 'yung braso niya sa mesa, tapos tinitigan niya ako nang deretso. 'Yung tipo ng tingin na hindi mo alam kung dapat kang matakot o kung dapat kang... okay, hindi na 'ko magpapatuloy dun sa iniisip ko. "So. Have you made a decision?"

Sa totoo lang, hindi ko pa alam. Pero alam ko rin na kung sasabihin kong "hindi pa," baka bumalik pa siya bukas, at kinabukasan, at kinabukasan. Wala akong energy para dun. Kaya, sa halip, sinabi ko na lang 'yung nasa isip ko talaga.

"Oo na po," sabi ko, humihinga nang malalim. "Pero may mga tanong ako."

Ngumiti siya. 'Yung ngiti na parang alam niyang mananalo siya sa huli.

"Ask away."

"Bakit po ako?" tanong ko, dahil 'yon talaga 'yung una kong naisip mula pa noong una siyang lumapit sa akin. "Ibig kong sabihin, marami po kayong pwedeng lapitan. Bakit ako pa?"

Tumahimik siya nang ilang segundo, na parang pinipili niya kung paano niya isasagot 'yon. "Because you're the only one who didn't want anything from me the moment you saw me," sabi niya sa wakas. "That's exactly what I need. Someone my grandfather can't accuse of being a gold digger."

Ang lupit naman. Pero totoo. At sa isang paraan, kahit papaano, medyo natuwa ako na may naisin siya sa akin na hindi tungkol sa mukha o katawan ko lang.

"So," sabi niya, kinuha ulit 'yung folder na ibinigay niya sa akin noong isang gabi, binuksan ito, at itinuro 'yung isang parte ng dokumento.

"Let's talk specifics. I need an heir. That's non negotiable."

Doon nagsimula 'yung parte ng usapan na hindi ko inaasahang maririnig ko sa buong buhay ko.

"Anak po?" sabi ko, medyo malakas na baka narinig pa ng ibang tao. "Parang... literal na..."

"Yes," sagot niya, kalmado pa rin, na parang normal lang 'yong pinag-uusapan namin, na parang hindi 'yon 'yung klaseng bagay na kailangan mong pag-isipan nang matagal bago mo sabihing oo. "My grandfather won't accept anything less than a real heir. I need you to understand that going in. This isn't just a marriage on paper, Miss Fajardo."

"Pero... paano..." Hindi ko na alam kung ano'ng itatanong ko. Marami. Ang dami. Pero ang lumabas lang sa bibig ko, "Kailan po?"

"Soon." Tumayo siya, inayos 'yung amerikana niya, na parang tapos na 'yong usapan namin, na parang wala nang dapat pang idagdag. "I'll have someone prepare you. Get ready, Miss Fajardo."

Get ready.

Dalawang salita lang, pero grabe, parang bumagsak 'yung buong mundo ko sa mga salitang 'yon.

Hindi ko na maalala kung paano ako nakauwi.

Basta nandito na ako ngayon, nakaupo sa sahig ng maliit kong banyo, tinitignan 'yung sarili ko sa salamin na medyo may bahid ng toothpaste pa dahil sa tagal kong hindi nililinis, at ang tanging naiisip ko...

Virgin ako.

Virgin. Ako.

At paano ko sasabihin sa kanya 'yon? Paano ko sasabihin sa isang lalaking may sariling building sa Makati, na sanay sa mga babaeng... okay, ayoko nang isipin 'yon... na ako, si Charlize Fajardo, na 25 years old, ay hindi pa niya alam kung ano'ng gagawin sa sitwasyong 'to dahil wala pa siyang experience?

Kailangan ko ba manood ng... hindi. Hindi. Ayoko nang isipin pa 'yon. Baka mamaya, ma-traumatize pa ako bago pa man mangyari 'yong dapat mangyari.

Yumuko ako, inilagay 'yung ulo ko sa pagitan ng mga tuhod ko, at huminga nang malalim.

Ano ba talaga 'tong pinasok mo, Lizzy.