Se connecter
SERAPHINA'S POV
"Congratulations, officially divorced na tayo."
Napatingin ako kay Daniel matapos niyang pirmahan ang huling dokumento sa ibabaw ng mesa. Nasa harap namin ang mga papeles na ilang linggo rin naming inayos para tuluyan nang matapos ang limang taong kasal namin. Walang sigawan, walang sumbatan, at lalong walang eksenang kailangang may umalis na umiiyak. Pareho naming alam na hanggang dito na lang talaga ang kasunduan namin.
"Congratulations din," sagot ko habang pinipirmahan ang natitirang dokumento.
Ngumiti siya nang bahagya. "I hope you don't think na nasayang ang five years natin."
"Hindi naman. We both got what we agreed on."
Limang taon ang itinagal ng marriage contract namin. Kailangan niya noon ng asawang magbibigay sa kanya ng magandang imahe sa pamilya at sa negosyo, habang ako naman ay nangangailangan ng sapat na pera para makapagsimula ng sarili kong kumpanya. Walang pagmamahalan sa pagitan namin, pero naging maayos ang pakikitungo namin sa isa't isa. Hindi niya ako pinakialaman sa personal kong buhay, at hindi rin ako humingi ng higit pa sa napagkasunduan namin.
"By the way, may gusto sana akong sabihin sa'yo," dagdag niya. "My girlfriend is pregnant."
Sandali akong natahimik bago ngumiti. "That's good news. Congratulations, Daniel."
"Thank you. I wanted you to hear it from me."
"Don't worry. I'm happy for you."
Totoo naman iyon. Wala akong dahilan para magalit. Matagal nang malinaw sa aming dalawa na hindi kami magkakaroon ng pamilyang gaya ng karaniwang mag-asawa. Ngayon, pareho na kaming malaya para piliin ang buhay na gusto namin.
Pagkatapos naming magpaalam, lumabas ako ng law office dala ang kopya ng divorce papers. Akala ko, mas magiging magaan ang pakiramdam ko pagkatapos ng araw na iyon, pero hindi ko maiwasang mapaisip kung ano na ang susunod kong gagawin. Wala na akong obligasyong umuwi sa bahay na pinagsaluhan namin ni Daniel. May sarili akong apartment at negosyo, kaya hindi naman ako mawawalan ng matutuluyan. Ang problema lang, may pamilya akong siguradong may sariling plano para sa buhay ko.
Hindi pa ako nakakarating sa parking area nang tumawag ang adoptive mother ko.
"Seraphina, nasaan ka na?" bungad niya.
"May inaasikaso lang po ako. Bakit?"
"Umuwi ka rito mamaya. May kailangan kang tulungan para sa dinner ni Valentina."
Napahawak ako sa noo. "Ma, may trabaho pa ako. Puwede bang ibang tao na lang ang mag-asikaso?"
"Ikaw na lang. Alam mo namang maraming ginagawa ang kapatid mo."
Napatingin ako sa mga papeles na hawak ko. Kahit kailan, kapag may kailangan ang pamilya nila, ako ang inaasahang mag-adjust. Pero kapag may kailangan ako, laging may dahilan para hindi nila ako matulungan.
"May sarili rin akong trabaho, Ma."
"Don't start with that again. Hindi porke may negosyo ka na, puwede mo nang kalimutan ang pamilya mo."
Bago pa ako makasagot, ibinaba niya ang tawag.
Napabuntong-hininga ako at inilagay sa bag ang divorce papers. Limang taon akong namuhay nang malayo sa kanila, at kahit tapos na ang kasal ko, hindi ibig sabihin na babalik ako sa dati nilang pagtrato sa akin.
Kinagabihan, dumiretso ako sa birthday party ni Lucas Bennett, isa sa mga dati naming kaibigan noong college. Hindi ko sana balak pumunta dahil marami pa akong kailangang tapusin sa studio, pero ilang beses niya akong kinulit kaya nagdesisyon akong magpakita kahit sandali.
Nasa loob na ako ng venue nang mapansin kong may ilang pamilyar na mukha sa paligid. Binati ko si Lucas at binigay ang regalo ko bago kami nag-usap tungkol sa trabaho at sa mga dati naming kaklase.
"By the way, may gusto akong ipakilala sa'yo," sabi niya.
Hindi ko na siya nagawang tanungin kung sino dahil may lalaking lumapit mula sa kabilang bahagi ng room.
Nawala ang ngiti ko.
Lucien Montefalco.
Limang taon. Limang taon kong hindi nakita ang lalaking minsang naging pinakamahalagang tao sa buhay ko. Mas mature na ang itsura niya ngayon, mas maayos ang porma, at mas seryoso ang ekspresyon. Pero hindi nagbago ang mga mata niyang nakatingin ngayon sa akin.
"Lucien," bati ni Lucas. "You remember Seraphina, right?"
Hindi agad ako nakapagsalita. Si Lucien naman ay hindi man lang nagkunwaring nagulat.
"Of course," malamig niyang sagot.
"Good. You two should catch up. Ang tagal na rin since college."
Naramdaman kong gusto kong umalis, pero huli na dahil nakatingin na sa akin si Lucien.
"Congratulations sa divorce mo," sabi niya.
Napatingin ako kay Lucas. Hindi ko alam kung paano niya nalaman iyon, pero hindi na rin mahalaga.
"Thank you," sagot ko.
"Was he worth it?"
Nawala ang bahagyang ngiti ko. "Excuse me?"
"Your husband. Was marrying him worth five years of staying away from me?"
"Lucien, hindi magandang pag-usapan 'yan dito."
"Then where? You disappeared without telling me anything. I waited for an explanation that never came."
"Please. Not here."
Tumawa siya nang walang saya. "You always had a reason to avoid talking to me."
Hindi ko na napigilang sumagot. "And you still think everything is that simple?"
Bago pa siya makapagsalita, nagpaalam ako kay Lucas at kinuha ang bag ko. Hindi ko na kayang manatili roon habang nararamdaman kong unti-unting bumabalik ang mga bagay na matagal kong pilit na iniiwasan.
Nakarating na ako sa may entrance nang marinig ko ang boses niya sa likod ko.
"Seraphina."
Huminto ako pero hindi lumingon.
"Tell me one thing," sabi niya. "Did you ever love me, or was everything between us just another arrangement?"
Napapikit ako sandali. Hindi niya alam ang buong katotohanan. At hindi ko rin alam kung kaya kong sabihin iyon sa kanya nang hindi muling inilalagay sa panganib ang buhay niya.
"Good night, Lucien."
Tuluyan akong lumabas ng venue bago pa niya ako mapigilan.
SERAPHINA'S POV"Where did you get those documents?"Hindi agad ako nakasagot. Hindi ko inaasahan na iyon ang unang itatanong ni Rafael matapos kong sabihin kung ano ang nalaman ko. Wala man lang siyang tanong kung bakit ko iyon hinahanap o kung ano ang nakita ko sa records. Para bang alam na niya kung anong dokumento ang hawak ko at hinihintay lang niyang may makadiskubre nito."Kuya, sagutin mo muna ako. Totoo ba ang nakasulat dito?""Nasaan ka ngayon?""Sa sasakyan. Pauwi na sana ako.""Don't go home yet. Meet me at the old office. I'll send you the address."Napakunot-noo ako. "Bakit kailangan pa nating magkita? Kung may alam ka, sabihin mo na sa akin.""Sera, please. Hindi ito magandang pag-usapan sa phone."Bago pa ako makapagtanong ulit, ibinaba niya ang tawag. Ilang segundo akong nakatitig sa screen habang hawak ang envelope. Mas lalo akong kinabahan sa naging reaksiyon niya. Kung wala siyang alam, bakit kailangan pa niyang makipagkita nang personal?Makalipas ang halos apatna
SERAPHINA'S POVAlas-nuwebe pa lang ng umaga ay nasa office na ako para ihanda ang presentation namin para sa Montefalco Technologies. Kasama ko si Mika at dalawang senior coordinators na hahawak sa project kapag natuloy ang proposal. Sinuri namin ang budget, venue options, at program concept bago ako tuluyang tumayo para kunin ang laptop ko. Ayokong magkaroon ng pagkakamali sa meeting, lalo na't personal na makakaharap namin ang chairman ng kumpanya."Ready na ba tayo?" tanong ni Mika habang inaayos ang mga dokumento."Yes. Make sure na may extra copy tayo ng proposal. Baka may hingin silang revisions.""Okay. By the way, ikaw ba talaga ang gustong makausap ni Mr. Montefalco?"Napatingin ako sa kanya. "Bakit?""Siya mismo ang nag-request na ikaw ang mag-present. Usually, department heads lang ang kausap natin sa ganitong proposal."Hindi ko na iyon sinagot. Alam kong hindi ordinaryong business meeting ang dahilan kung bakit gusto akong makita ni Lucien, pero hindi ko rin puwedeng ipa
SERAPHINA'S POV"Adrian Devereaux," ulit ng daddy ko habang ipinapakilala kami sa isa't isa. "He's the son of one of our closest business partners. I'm sure marami kayong mapag-uusapan."Pinilit kong ngumiti nang bahagya habang inaabot niya ang kamay niya. "Nice to meet you, Seraphina.""You too," sagot ko.Umupo kami sa dining table. Katabi ko si Valentina na abala sa pag-aayos ng buhok niya habang panay ang ngiti sa bisita namin. Hindi ko alam kung bakit ganoon siya kasaya sa sitwasyon. Kung ako ang tatanungin, wala namang dapat ikatuwa sa isang dinner na hindi ko naman gustong puntahan."Adrian recently returned from Singapore," paliwanag ng daddy ko. "He's handling several investments there, and he'll be managing their local operations soon.""That's interesting," sagot ko habang hinihiwa ang pagkain ko."How about you?" tanong ni Adrian. "I heard you own an event and design company.""Yes. I started it a few years ago.""That's impressive. Not everyone can build a business from s
SERAPHINA'S POVHindi pa ako nakakarating sa apartment nang sunod-sunod na ang tawag ni Lucas. Alam kong gusto niyang malaman kung bakit ganoon ang naging pag-uusap namin ni Lucien, pero wala akong balak magpaliwanag habang nasa biyahe. Nang makarating ako sa parking area ng building, saka ko lang siya tinawagan."Anong nangyari sa inyo?" agad niyang tanong."Wala.""Seraphina, nakita ko kung paano kayo nag-usap. Hindi normal na magkita ang dalawang dating magkarelasyon pagkatapos ng limang taon tapos ganoon agad ang unang conversation.""Lucas, please. Ayokong pag-usapan."Sandali siyang natahimik. "Alam mo bang ilang beses kang hinanap ni Lucien noon?"Napahawak ako sa manibela. "Hindi na mahalaga.""Para sa kanya, mukhang mahalaga pa rin. Hindi niya nga alam na divorced ka na hanggang kamakailan.""Lucas, huwag mo na akong idamay sa mga bagay na hindi ko na kayang balikan."Hindi na siya nangulit. Nagpaalam lang siya at nangakong hindi niya sasabihin kay Lucien ang anumang personal
SERAPHINA'S POV"Congratulations, officially divorced na tayo."Napatingin ako kay Daniel matapos niyang pirmahan ang huling dokumento sa ibabaw ng mesa. Nasa harap namin ang mga papeles na ilang linggo rin naming inayos para tuluyan nang matapos ang limang taong kasal namin. Walang sigawan, walang sumbatan, at lalong walang eksenang kailangang may umalis na umiiyak. Pareho naming alam na hanggang dito na lang talaga ang kasunduan namin."Congratulations din," sagot ko habang pinipirmahan ang natitirang dokumento.Ngumiti siya nang bahagya. "I hope you don't think na nasayang ang five years natin.""Hindi naman. We both got what we agreed on."Limang taon ang itinagal ng marriage contract namin. Kailangan niya noon ng asawang magbibigay sa kanya ng magandang imahe sa pamilya at sa negosyo, habang ako naman ay nangangailangan ng sapat na pera para makapagsimula ng sarili kong kumpanya. Walang pagmamahalan sa pagitan namin, pero naging maayos ang pakikitungo namin sa isa't isa. Hindi ni







