Se connecterSERAPHINA'S POV
Alas-nuwebe pa lang ng umaga ay nasa office na ako para ihanda ang presentation namin para sa Montefalco Technologies. Kasama ko si Mika at dalawang senior coordinators na hahawak sa project kapag natuloy ang proposal. Sinuri namin ang budget, venue options, at program concept bago ako tuluyang tumayo para kunin ang laptop ko. Ayokong magkaroon ng pagkakamali sa meeting, lalo na't personal na makakaharap namin ang chairman ng kumpanya.
"Ready na ba tayo?" tanong ni Mika habang inaayos ang mga dokumento.
"Yes. Make sure na may extra copy tayo ng proposal. Baka may hingin silang revisions."
"Okay. By the way, ikaw ba talaga ang gustong makausap ni Mr. Montefalco?"
Napatingin ako sa kanya. "Bakit?"
"Siya mismo ang nag-request na ikaw ang mag-present. Usually, department heads lang ang kausap natin sa ganitong proposal."
Hindi ko na iyon sinagot. Alam kong hindi ordinaryong business meeting ang dahilan kung bakit gusto akong makita ni Lucien, pero hindi ko rin puwedeng ipakita sa team ko na may personal kaming history. Trabaho ito, at kailangan kong panatilihing maayos ang pangalan ng kumpanya ko.
Pagdating namin sa Montefalco Technologies, sinalubong kami ng isang staff at inihatid sa conference room. Malaki ang office, maayos ang interior, at halatang pinag-isipan ang bawat detalye. Habang hinihintay namin ang chairman, binuksan ko ang laptop at inayos ang presentation. Ilang minuto lang ang lumipas nang bumukas ang p***o.
Pumasok si Lucien kasama ang dalawang executives. Naka-dark suit siya at may hawak na tablet. Saglit siyang tumingin sa akin bago bumaling sa team ko.
"Good morning. Thank you for coming."
"Good morning, Mr. Montefalco," bati ko.
Umupo siya sa kabilang dulo ng mesa at sinenyasan kaming magsimula. Maayos ang naging presentation. Ipinaliwanag ko ang proposed theme, event flow, venue arrangements, at estimated expenses. Ilang beses siyang nagtanong tungkol sa logistics at security, pero lahat ay may kinalaman sa project. Hindi niya ako kinausap tungkol sa personal naming buhay, at ganoon din ang ginawa ko.
Nang matapos ang presentation, nagbigay ng ilang suggestions ang executives. Napag-usapan namin ang possible revisions at ang schedule ng ocular inspection. Pagkatapos, tumayo ang isa sa kanila.
"We'll leave you two to discuss the final details," sabi niya. "We'll coordinate with your team afterward."
Napatingin ako kay Mika. "You can wait for me downstairs. I'll just finish the discussion."
Tumango siya bago lumabas kasama ng iba.
Nang magsara ang p***o, isinara ko ang laptop ko at hinarap si Lucien. "If we're done with the business matters, I have another meeting to attend."
"You're always in a hurry when it's me."
"Because I don't want to make this more complicated than it already is."
Tumayo siya at inilapag ang tablet sa mesa. "I found something about your family."
Naalala ko ang message niya kagabi. "What exactly did you find?"
"Your adoption records."
Napatigil ako. Hindi ko inaasahan na iyon ang sasabihin niya. Alam kong adopted ako, at hindi naman iyon lihim sa pamilya namin. Pero bakit niya kailangang imbestigahan ang records ko?
"Why were you looking into my family?"
"Because I saw your father at a business event last month. He was with a man who used to handle some of his private transactions. I recognized the name from an old report, so I had someone look into it."
"That doesn't explain why you involved yourself in my personal affairs."
"Because the report mentioned you."
Kinuha niya ang isang brown envelope mula sa drawer at inilapag iyon sa harap ko. Hindi ko agad ginalaw. Nakalagay sa harap ang pangalan ko, kasama ang petsa ng adoption ko at ilang reference numbers.
"Open it," sabi niya.
Dahan-dahan kong binuksan ang envelope. Nasa loob ang photocopy ng ilang medical records, adoption documents, at isang lumang hospital report. Hindi ko maintindihan ang lahat ng nakasulat, pero may isang pangalan akong agad na nakilala. Pangalan iyon ng adoptive older brother ko, si Rafael.
"What is this?"
"Your family didn't adopt you because they wanted another daughter."
Napatingin ako sa kanya. "What are you saying?"
"Your blood type matched Rafael's. He needed a bone marrow donor when he was younger. Your adoption was arranged after the hospital confirmed that you were a possible match."
Hindi ako agad nakapagsalita. Alam kong nagkaroon ng malubhang sakit si Rafael noong bata pa kami, pero ang alam ko ay pinagdaanan niya ang maraming gamutan at kalaunan ay gumaling. Hindi ko alam na may kinalaman pala ako sa naging treatment niya.
"You're telling me they adopted me because they needed a donor?"
"That's what the records suggest. There's a medical assessment here dated before your adoption was finalized."
Muli kong tiningnan ang mga papel. May ilang bahagi na hindi ko maintindihan, kaya hinanap ko ang petsa at pirma ng doktor. Hindi ko alam kung bakit hindi ito kailanman nabanggit sa akin. Sa buong buhay ko, ang alam ko lang ay tinanggap ako ng mga Villareal dahil wala akong pamilyang mapupuntahan.
"Why would they hide this from me?"
"That's what I want you to find out."
Isinara ko ang envelope at tumayo. "You had no right to investigate me without telling me."
"I know you're angry."
"Angry? You think this is just about anger? You brought documents about my childhood and expected me to accept everything you said without question."
"Seraphina, I'm not asking you to believe me blindly. I'm telling you to check the records yourself."
Kinuha ko ang envelope. Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat o magalit sa kanya. Hindi ko rin kayang tanggapin agad ang impormasyong ibinigay niya nang walang sariling verification.
"Don't contact my family about this," sabi ko.
"I won't. But you should talk to Rafael."
Napatingin ako sa kanya. "Why him?"
"Because his name appears in the medical report, and he may know more than you do."
Lumabas ako ng conference room dala ang envelope. Naghihintay si Mika sa lobby at agad niyang napansin ang pagbabago ng ekspresyon ko, pero hindi siya nagtanong. Sinabi ko lang na kailangan naming bumalik sa office dahil may personal akong aasikasuhin.
Pagkasakay ko sa kotse, tinawagan ko si Rafael. Ilang ring bago niya sinagot ang tawag.
"Hello, Sera?"
"Kuya, may itatanong ako. Please, sagutin mo ako nang diretso."
"What's wrong?"
Tiningnan ko ang envelope sa tabi ko at binuksan ulit ang unang pahina ng medical report.
"May alam ka ba kung bakit talaga ako inampon ng mga Villareal?"
Matagal siyang hindi sumagot.
Pagkatapos, narinig ko ang mahinang buntong-hininga niya.
"Where did you get those documents?"
SERAPHINA'S POV"Where did you get those documents?"Hindi agad ako nakasagot. Hindi ko inaasahan na iyon ang unang itatanong ni Rafael matapos kong sabihin kung ano ang nalaman ko. Wala man lang siyang tanong kung bakit ko iyon hinahanap o kung ano ang nakita ko sa records. Para bang alam na niya kung anong dokumento ang hawak ko at hinihintay lang niyang may makadiskubre nito."Kuya, sagutin mo muna ako. Totoo ba ang nakasulat dito?""Nasaan ka ngayon?""Sa sasakyan. Pauwi na sana ako.""Don't go home yet. Meet me at the old office. I'll send you the address."Napakunot-noo ako. "Bakit kailangan pa nating magkita? Kung may alam ka, sabihin mo na sa akin.""Sera, please. Hindi ito magandang pag-usapan sa phone."Bago pa ako makapagtanong ulit, ibinaba niya ang tawag. Ilang segundo akong nakatitig sa screen habang hawak ang envelope. Mas lalo akong kinabahan sa naging reaksiyon niya. Kung wala siyang alam, bakit kailangan pa niyang makipagkita nang personal?Makalipas ang halos apatna
SERAPHINA'S POVAlas-nuwebe pa lang ng umaga ay nasa office na ako para ihanda ang presentation namin para sa Montefalco Technologies. Kasama ko si Mika at dalawang senior coordinators na hahawak sa project kapag natuloy ang proposal. Sinuri namin ang budget, venue options, at program concept bago ako tuluyang tumayo para kunin ang laptop ko. Ayokong magkaroon ng pagkakamali sa meeting, lalo na't personal na makakaharap namin ang chairman ng kumpanya."Ready na ba tayo?" tanong ni Mika habang inaayos ang mga dokumento."Yes. Make sure na may extra copy tayo ng proposal. Baka may hingin silang revisions.""Okay. By the way, ikaw ba talaga ang gustong makausap ni Mr. Montefalco?"Napatingin ako sa kanya. "Bakit?""Siya mismo ang nag-request na ikaw ang mag-present. Usually, department heads lang ang kausap natin sa ganitong proposal."Hindi ko na iyon sinagot. Alam kong hindi ordinaryong business meeting ang dahilan kung bakit gusto akong makita ni Lucien, pero hindi ko rin puwedeng ipa
SERAPHINA'S POV"Adrian Devereaux," ulit ng daddy ko habang ipinapakilala kami sa isa't isa. "He's the son of one of our closest business partners. I'm sure marami kayong mapag-uusapan."Pinilit kong ngumiti nang bahagya habang inaabot niya ang kamay niya. "Nice to meet you, Seraphina.""You too," sagot ko.Umupo kami sa dining table. Katabi ko si Valentina na abala sa pag-aayos ng buhok niya habang panay ang ngiti sa bisita namin. Hindi ko alam kung bakit ganoon siya kasaya sa sitwasyon. Kung ako ang tatanungin, wala namang dapat ikatuwa sa isang dinner na hindi ko naman gustong puntahan."Adrian recently returned from Singapore," paliwanag ng daddy ko. "He's handling several investments there, and he'll be managing their local operations soon.""That's interesting," sagot ko habang hinihiwa ang pagkain ko."How about you?" tanong ni Adrian. "I heard you own an event and design company.""Yes. I started it a few years ago.""That's impressive. Not everyone can build a business from s
SERAPHINA'S POVHindi pa ako nakakarating sa apartment nang sunod-sunod na ang tawag ni Lucas. Alam kong gusto niyang malaman kung bakit ganoon ang naging pag-uusap namin ni Lucien, pero wala akong balak magpaliwanag habang nasa biyahe. Nang makarating ako sa parking area ng building, saka ko lang siya tinawagan."Anong nangyari sa inyo?" agad niyang tanong."Wala.""Seraphina, nakita ko kung paano kayo nag-usap. Hindi normal na magkita ang dalawang dating magkarelasyon pagkatapos ng limang taon tapos ganoon agad ang unang conversation.""Lucas, please. Ayokong pag-usapan."Sandali siyang natahimik. "Alam mo bang ilang beses kang hinanap ni Lucien noon?"Napahawak ako sa manibela. "Hindi na mahalaga.""Para sa kanya, mukhang mahalaga pa rin. Hindi niya nga alam na divorced ka na hanggang kamakailan.""Lucas, huwag mo na akong idamay sa mga bagay na hindi ko na kayang balikan."Hindi na siya nangulit. Nagpaalam lang siya at nangakong hindi niya sasabihin kay Lucien ang anumang personal
SERAPHINA'S POV"Congratulations, officially divorced na tayo."Napatingin ako kay Daniel matapos niyang pirmahan ang huling dokumento sa ibabaw ng mesa. Nasa harap namin ang mga papeles na ilang linggo rin naming inayos para tuluyan nang matapos ang limang taong kasal namin. Walang sigawan, walang sumbatan, at lalong walang eksenang kailangang may umalis na umiiyak. Pareho naming alam na hanggang dito na lang talaga ang kasunduan namin."Congratulations din," sagot ko habang pinipirmahan ang natitirang dokumento.Ngumiti siya nang bahagya. "I hope you don't think na nasayang ang five years natin.""Hindi naman. We both got what we agreed on."Limang taon ang itinagal ng marriage contract namin. Kailangan niya noon ng asawang magbibigay sa kanya ng magandang imahe sa pamilya at sa negosyo, habang ako naman ay nangangailangan ng sapat na pera para makapagsimula ng sarili kong kumpanya. Walang pagmamahalan sa pagitan namin, pero naging maayos ang pakikitungo namin sa isa't isa. Hindi ni







