Se connecterSERAPHINA'S POV
"Adrian Devereaux," ulit ng daddy ko habang ipinapakilala kami sa isa't isa. "He's the son of one of our closest business partners. I'm sure marami kayong mapag-uusapan."
Pinilit kong ngumiti nang bahagya habang inaabot niya ang kamay niya. "Nice to meet you, Seraphina."
"You too," sagot ko.
Umupo kami sa dining table. Katabi ko si Valentina na abala sa pag-aayos ng buhok niya habang panay ang ngiti sa bisita namin. Hindi ko alam kung bakit ganoon siya kasaya sa sitwasyon. Kung ako ang tatanungin, wala namang dapat ikatuwa sa isang dinner na hindi ko naman gustong puntahan.
"Adrian recently returned from Singapore," paliwanag ng daddy ko. "He's handling several investments there, and he'll be managing their local operations soon."
"That's interesting," sagot ko habang hinihiwa ang pagkain ko.
"How about you?" tanong ni Adrian. "I heard you own an event and design company."
"Yes. I started it a few years ago."
"That's impressive. Not everyone can build a business from scratch."
"Thank you."
Bago pa kami makapag-usap nang maayos, sumingit ang daddy ko. "She's hardworking, pero kailangan din niyang matutong mag-prioritize ng family. Kaya nga gusto naming magkaroon siya ng partner na makakaintindi sa responsibilities niya."
Napatingin ako sa kanya. Hindi ko nagustuhan ang paraan ng pagkakasabi niya, lalo na't parang wala akong sariling desisyon sa buhay.
"Dad, I can manage my own priorities."
"Seraphina, we're having dinner. Don't make this difficult."
Hindi na ako sumagot. Ayokong magkaroon ng eksena sa harap ng bisita, pero hindi ibig sabihin na papayag ako sa plano nila.
Nang matapos ang dinner, inalok ako ni Adrian na samahan siyang maglakad sa garden. Pumayag ako dahil gusto ko ring makalayo muna sa dining room. Pagdating namin sa may terrace, huminto siya at hinarap ako.
"I'll be honest with you," sabi niya. "I wasn't told that this dinner was supposed to be a marriage arrangement until I arrived."
Napatingin ako sa kanya. "You didn't know?"
"I thought it was a business dinner. Your father mentioned that you're recently divorced, but he didn't say he was planning to introduce us as potential partners."
Napabuntong-hininga ako. "I'm sorry you got dragged into this."
"Don't apologize. You're not the one who arranged it." Bahagya siyang ngumiti. "And for the record, I'm not interested in marrying someone just because our families think it's a good business decision."
Napangiti ako nang kaunti. First time ngayong gabi na nakaramdam ako ng kaunting ginhawa.
"At least we agree on something."
"Actually, may isa pa akong gustong sabihin. Kilala ko ang kuya mo."
Napakunot-noo ako. "You know my brother?"
"Yes. We worked on a project together before I moved to Singapore. He mentioned you a few times."
Hindi ko alam kung bakit hindi niya agad sinabi. Matagal nang hindi umuuwi ang kuya kong si Rafael, at siya lang sa pamilya ang hindi kailanman nagtrato sa akin na parang may utang na loob ako sa kanila.
"Kamusta siya?" tanong ko.
"He's doing well. Last time we talked, he was planning to come back to Manila."
Bago pa ako makapagtanong ulit, lumabas si Valentina sa terrace.
"Adrian, hinahanap ka ni Daddy. May kailangan daw siyang pag-usapan sa'yo."
Pagkatapos, tumingin siya sa akin at ngumiti. "Seraphina, don't keep him too long. Baka isipin ni Daddy na hindi ka interesado."
"Valentina, we're just talking."
"Of course." Umayos siya ng tayo at bumaling kay Adrian. "Come on. I'll take you inside."
Nang maiwan ako, kinuha ko ang phone ko at nakita ang ilang missed calls mula kay Mika. Tinawagan ko siya agad dahil baka may problema sa studio.
"Ma'am, sorry kung ngayon lang ako nakatawag," sabi niya. "May tumawag from Montefalco Technologies. They want to move the meeting to tomorrow morning, and the chairman himself will attend."
Napahinto ako sa paglalakad.
"Who requested the meeting?"
"Mr. Lucien Montefalco. He specifically asked if you would be present."
Napapikit ako sandali. Hindi ko alam kung paano niya nalaman ang tungkol sa kumpanya ko, pero hindi na rin ako nagulat na gusto niyang magkaroon kami ng personal na meeting.
"Confirm the schedule. I'll be there."
"Okay, ma'am."
Pagkababa ko ng tawag, pumasok ako ulit sa dining room. Nandoon si Adrian at ang daddy ko, parehong may hawak na baso. Nang makita ako ng adoptive father ko, agad niya akong tinawag.
"Seraphina, Adrian will be staying in Manila for the next few months. I expect you to spend some time with him."
"Dad, I already told you I'm not interested in getting married again."
"You're not getting any younger. You should stop acting like you have all the time in the world."
"That's enough," sagot ko. "I came here because you asked me to attend dinner. I never agreed to any arrangement."
Nawala ang ngiti niya. "You will regret embarrassing this family."
"Then maybe you should stop making decisions for me."
Kinuha ko ang bag ko at nagpaalam kay Adrian bago umalis. Hindi ko na hinintay ang sagot ng daddy ko. Pagod na akong ipaliwanag ang sarili ko sa mga taong ayaw naman akong pakinggan.
Pagdating ko sa sasakyan, may bagong message sa phone ko mula sa hindi naka-save na number.
Unknown: I heard you had dinner with Adrian Devereaux tonight.
Napakunot-noo ako. Hindi ko alam kung sino ang nagpadala, kaya tinanong ko kung sino iyon.
Ilang segundo ang lumipas bago dumating ang sagot.
Unknown: Lucien.
Napahawak ako sa phone.
Me: How did you get this number?
Lucien: That's not important. I want to know if you're seeing him.
Napailing ako. Wala pang isang araw mula nang muli kaming magkita, at nagsisimula na naman siyang manghimasok sa buhay ko.
Me: You have no right to ask me that.
Matagal bago siya sumagot.
Lucien: Maybe not. But tomorrow, we'll talk.
Kasunod noon ang isa pang message.
Lucien: And Seraphina, make sure you're alone when I tell you what I found out about your family.
SERAPHINA'S POV"Where did you get those documents?"Hindi agad ako nakasagot. Hindi ko inaasahan na iyon ang unang itatanong ni Rafael matapos kong sabihin kung ano ang nalaman ko. Wala man lang siyang tanong kung bakit ko iyon hinahanap o kung ano ang nakita ko sa records. Para bang alam na niya kung anong dokumento ang hawak ko at hinihintay lang niyang may makadiskubre nito."Kuya, sagutin mo muna ako. Totoo ba ang nakasulat dito?""Nasaan ka ngayon?""Sa sasakyan. Pauwi na sana ako.""Don't go home yet. Meet me at the old office. I'll send you the address."Napakunot-noo ako. "Bakit kailangan pa nating magkita? Kung may alam ka, sabihin mo na sa akin.""Sera, please. Hindi ito magandang pag-usapan sa phone."Bago pa ako makapagtanong ulit, ibinaba niya ang tawag. Ilang segundo akong nakatitig sa screen habang hawak ang envelope. Mas lalo akong kinabahan sa naging reaksiyon niya. Kung wala siyang alam, bakit kailangan pa niyang makipagkita nang personal?Makalipas ang halos apatna
SERAPHINA'S POVAlas-nuwebe pa lang ng umaga ay nasa office na ako para ihanda ang presentation namin para sa Montefalco Technologies. Kasama ko si Mika at dalawang senior coordinators na hahawak sa project kapag natuloy ang proposal. Sinuri namin ang budget, venue options, at program concept bago ako tuluyang tumayo para kunin ang laptop ko. Ayokong magkaroon ng pagkakamali sa meeting, lalo na't personal na makakaharap namin ang chairman ng kumpanya."Ready na ba tayo?" tanong ni Mika habang inaayos ang mga dokumento."Yes. Make sure na may extra copy tayo ng proposal. Baka may hingin silang revisions.""Okay. By the way, ikaw ba talaga ang gustong makausap ni Mr. Montefalco?"Napatingin ako sa kanya. "Bakit?""Siya mismo ang nag-request na ikaw ang mag-present. Usually, department heads lang ang kausap natin sa ganitong proposal."Hindi ko na iyon sinagot. Alam kong hindi ordinaryong business meeting ang dahilan kung bakit gusto akong makita ni Lucien, pero hindi ko rin puwedeng ipa
SERAPHINA'S POV"Adrian Devereaux," ulit ng daddy ko habang ipinapakilala kami sa isa't isa. "He's the son of one of our closest business partners. I'm sure marami kayong mapag-uusapan."Pinilit kong ngumiti nang bahagya habang inaabot niya ang kamay niya. "Nice to meet you, Seraphina.""You too," sagot ko.Umupo kami sa dining table. Katabi ko si Valentina na abala sa pag-aayos ng buhok niya habang panay ang ngiti sa bisita namin. Hindi ko alam kung bakit ganoon siya kasaya sa sitwasyon. Kung ako ang tatanungin, wala namang dapat ikatuwa sa isang dinner na hindi ko naman gustong puntahan."Adrian recently returned from Singapore," paliwanag ng daddy ko. "He's handling several investments there, and he'll be managing their local operations soon.""That's interesting," sagot ko habang hinihiwa ang pagkain ko."How about you?" tanong ni Adrian. "I heard you own an event and design company.""Yes. I started it a few years ago.""That's impressive. Not everyone can build a business from s
SERAPHINA'S POVHindi pa ako nakakarating sa apartment nang sunod-sunod na ang tawag ni Lucas. Alam kong gusto niyang malaman kung bakit ganoon ang naging pag-uusap namin ni Lucien, pero wala akong balak magpaliwanag habang nasa biyahe. Nang makarating ako sa parking area ng building, saka ko lang siya tinawagan."Anong nangyari sa inyo?" agad niyang tanong."Wala.""Seraphina, nakita ko kung paano kayo nag-usap. Hindi normal na magkita ang dalawang dating magkarelasyon pagkatapos ng limang taon tapos ganoon agad ang unang conversation.""Lucas, please. Ayokong pag-usapan."Sandali siyang natahimik. "Alam mo bang ilang beses kang hinanap ni Lucien noon?"Napahawak ako sa manibela. "Hindi na mahalaga.""Para sa kanya, mukhang mahalaga pa rin. Hindi niya nga alam na divorced ka na hanggang kamakailan.""Lucas, huwag mo na akong idamay sa mga bagay na hindi ko na kayang balikan."Hindi na siya nangulit. Nagpaalam lang siya at nangakong hindi niya sasabihin kay Lucien ang anumang personal
SERAPHINA'S POV"Congratulations, officially divorced na tayo."Napatingin ako kay Daniel matapos niyang pirmahan ang huling dokumento sa ibabaw ng mesa. Nasa harap namin ang mga papeles na ilang linggo rin naming inayos para tuluyan nang matapos ang limang taong kasal namin. Walang sigawan, walang sumbatan, at lalong walang eksenang kailangang may umalis na umiiyak. Pareho naming alam na hanggang dito na lang talaga ang kasunduan namin."Congratulations din," sagot ko habang pinipirmahan ang natitirang dokumento.Ngumiti siya nang bahagya. "I hope you don't think na nasayang ang five years natin.""Hindi naman. We both got what we agreed on."Limang taon ang itinagal ng marriage contract namin. Kailangan niya noon ng asawang magbibigay sa kanya ng magandang imahe sa pamilya at sa negosyo, habang ako naman ay nangangailangan ng sapat na pera para makapagsimula ng sarili kong kumpanya. Walang pagmamahalan sa pagitan namin, pero naging maayos ang pakikitungo namin sa isa't isa. Hindi ni







