TWO- FEELING UNSURE

HER POV

Hindi ako makatulog. Bukas na ang aking kasal. Bukas magiging isang substitute bride na ako. Bukas ay magiging isa na akong asawa ng isang pangit at may taning na ang buhay. Kahit tatlong buwan lang ang itatagal ng pagsasama namin ay may halong takot pa rin ang nanalalaytay sa aking dibdib.

Deep in my heart and mind, ayaw ko talagang makasal. Ni minsan hindi ko naisip na magpakasal kahit nasa hustong edad naman din ako. Wala akong naging kasintahan simula’t sapul ng aking pagdadalaga.

Manliligaw marami pero hindi ko sila binibigyan ng pagkakataon na makalapit sa akin. Iwas ako sa mga lalake. Para sa akin sagabal lang sila sa aking pag-aaral at lalong- lalo na sa aking health issues.

Hindi ko pinagtuonan ang pakikipagsyota o pangongolekta ng mga manliligaw. Bahay at eskwela lang talaga ako at kahit dalawang taon na mula nang makapagtapos ako ng pag-aaral. Mas pinili ko ang mamuhay ng payak sa loob ng aking healing home.

Kaya siguro madali na lang ang pagsang- ayon ko kina mommy at daddy na magpakasal kay Mr.Carlson dahil sa loob loob ko makabayad man lang ng utang na loob sa kanila sa lahat ng sakripisyo nila sa akin mula noon hanggang ngayon.

Mahal na mahal ko ang aking mga magulang. Ayaw ko silang masaktan at kaligayahan lang nila ang aking iniisip. Pero isang bagay lang talaga ang nagpakumbinsi sa akin upang pumayag na maging substitute bride ni Mr. Carlson iyon ay maisalba ang aming ancestral home na nagsisilbing healing therapy ko sa tuwina.

Simula kasi ng mamatay ang aking abuelo at abuela ay para na rin akong nawalan ng masasandalan. Sila kasi talaga ang may malaking ambag sa aking kamusmusan. Si Lala Aya o aking mahal na abuela ay mahilig akong kuwentuhan at basahan ng mga fairy tales samantalang si Lolo Anton naman ay madalas na nakikipaglaro sa akin.

Sa tuwing nagkakasakit ako o masama ang pakiramdam, tanging malamyos nilang awitin ay laging nagpapakalma sa akin. Pareho sila kasing mahilig kumanta at sa kanila ko rin natutunan ang pagtipa ng piano na buhay na buhay pa rin nakalagak sa sala ng ancestral home.

That old house has a lot of sentimental memories from the inner child of me that I don’t want to let go. Isa nga siguro akong makaluma at emosyal ang pagkatao dahil hanggang ngayon ay naiiyak pa rin ako sa pagkawala ng aking abuelo at abuela.

It was a tragic day that was supposed to be my 9th birthday party that ended in the loss of the lives of my grandparents. Nadisgrasya ang sinasakyan nilang bus papunta ng lungsod upang makadalo sa aking party. Isa sila sa mga pasaherong nasawi sa nasabing aksidente.

Napakurap- kurap ako ng maagaw ang atensiyon ko sa pagbabalik- tanaw sa mahinang katok sa labas ng pintuan. Dagli kong pinunasan ang aking pisngi na nabasa na pala ng aking mga luha.

“Tuloy po…,” mungkahi ko pa sa taong nasa labas.

“Hija… Han…bakit gising ka pa? hindi ka ba makatulog nak?,” pumasok agad sa silid ko si Mommy at naupo sa aking tabi sa ibabaw ng kama.

“Uhmn… eyyyy… o—po,” tango ko pa.

“Heto uminom ka muna ng gatas ng mainitan iyang sikmura mo,” inabot niya sa akin ang baso at sinunod ko nga ang sabi ni mommy.

Totoo nga at umipekto naman ng bahagya sa aking sikmura ang mainit na gatas ngunit hindi pa rin nito naggagamot ang mga pag-aalinlangan at mga bumabagabag sa aking puso at isipan.

“Good… Han, anak… alam kong nabibigla at hindi ka pa rin makapaniwala na ikakasal ka na bukas… salamat anak sa pagsasakripisyo… mahal na mahal ka namin anak… lage mo sanang tandaan iyan at huwag mong isipin na ginusto din namin na mangyari ito sa iyo,”pahayag pa ni mommy ng maluhaluha at hinawakan ang isang kamay ko na may hawak ng basong wala ng laman.

Napayakap ako ng mahigpit kay mommy. Hindi ko napigilang humikbi. Kahit anong pilit kong magpakatatag ay nilulukob pa rin ako ng takot at pangamba.Makakayanan ko kayang makisama sa isang tulad ni Mr. Carlson? Makakayanan ko kayang ang pagpapanggap bilang si Heleana?

“Shhhh… tahan na Han… everything will be fine… alam mo bang ganitong- ganito rin ako tulad mo noong gabi bago ang kasal namin ng daddy mo… I was crying in pain and in turmoil!,” pang-aalo ni mommy sa akin.

“Iba naman kasi ang sa inyo ni daddy my… eh!!! You love him kaya and you were lovers before you got married!,” turan ko pa na humiwalay sa pagyakap ko kay mommy.

“Correction… we were not lovers, we were forced to marry each other … pareho kaming may mga kasintahan dati pero dahil sa bata pa kami ay pinagkasundo na kami ng mga magulang namin… eh, wala kaming naggawa but to obey for our parent’s happiness,” pahayag pa ni mommy sa akin kaya’t nawindang ako sa mga rebelasyon niya sa akin.

“That is so selfish of them, what about your own happiness, dad’s happiness?,” himutok ko pa.

“Iba kasi ang mga pananaw ng mga nakakatanda sa noon anak, ang mga salita nila ang batas kaya’t tulad mo ay nagsakripisyo din kami ng daddy mo alang- alang sa nakakarami!,” dagdag niya pa.

“Paano mo naggawang mahalin si daddy my? eh pilit lamang ang kasal ninyo?,” usisa ko pa.

“We started the wrong way but we both worked it out and see where we are right now… we have two beautiful daughters, kung hindi kami ang nagkatuluyan eh wala kayo hindi bah?, what I mean Bern… look at the bright side and not the negative side upang mas madali mong matanggap ang katotohanan,” masinsinang mungkahi ni mommy sa akin.

“Iba naman kasi sitwasyon ninyo ni daddy… kilala na ninyo ang isa’t isa bago pa kayo pinilit magpakasal at isa pa gwapo kaya si daddy at higit sa lahat hindi pa mamamatay,” hirit ko pa.

“Iyon na nga Han.. that’s the exciting and challenging part of your sacrifice, God has a greater purpose why things happen not the way we like it. Maybe you are

destined by God to be of help to your dying husband to be. Malay mo ikaw ang kanyang dinarasal sa Diyos na magbibigay sa kanya ng kasayahan bago man lang siya mamaalam

dito sa mundong ibabaw,” mahabang

parangal sa akin ni mommy.

“My… hindi ko alam psychologist ka na pala at pastora pa? ayieeh… maybe that’s the biggest reason why dad fell madly in love with you… you have a positive thoughts about life… sana katulad mo rin ako my,” pagbibiro ko pa but in the end, seryoso akong napatitig kay mommy.

“Alright… shhh…tama na nga ang usapan natin… matulog ka na para blooming at may lakas ka bukas huwag na magpuyat at mag-isip pa ng kung ano- ano, okay?,” paalala pa ni mommy.

“Good night my… mahal na mahal din kita kayo ni daddy!,” humalik ako sa pisngi ni mommy bago siya tumayo at nagpaalam at tuloy- tuloy ng lumabas ng silid ko.